FROM SOUVENIRS TO SOUVENIRS - DEMIS ROUSSOS (128) скачать в хорошем качестве

FROM SOUVENIRS TO SOUVENIRS - DEMIS ROUSSOS (128)

128. ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΝΑ ΦΩΤΙΣΤΕΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΝΑ ΔΟΥΜΕ! …είχε κολλήσει ένα τεράστιο λευκό αυτοκόλλητο που έγραφε: FABBRICA ITALIANA AUTOMOBILI TORINO Γνώρισα κάποτε έναν μεσήλικα άνθρωπο, που ήταν κάπως παράξενος και περίεργος και μου διηγήθηκε διάφορες ιστορίες που είχαν να κάνουν με τα καλοκαίρια της ζωής του. Αυτός ο τύπος έκανε όλο ερωτήσεις γιατί έψαχνε να βρει, λέει, κάτι Αυγούστους που του λείπανε. Τους είχε ακουμπήσει κάπου εκεί στην θέση τους και όταν επέστρεφε δεν μπορούσε καθόλου να τους ξαναβρεί. Είχαν εξαφανιστεί για πάντα. Μόνον κάτι ίχνη είχαν αφήσει, ίσα - ίσα για να επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Θυμάμαι, κάπως αδρά, τώρα πιά, να μου εξιστορεί κάτι πράγματα για τον Αύγουστο του 1997 για παράδειγμα. Δούλευε τότε, μπουφετζής λέει, στο Centro cafe στη Γλυφάδα και στα ρεπό του σύχναζε μαζί με το Δημήτρη και τα κορίτσια στα ΙΝ στέκια της εποχής: Corte, Dali, Εγκώμιο, Cosi... Η Γλυφάδα, τότε ήταν πολύ διαφορετική, δίχως ΤΡΑΜ και άλλες μπούρδες. (Μεταξύ μας τώρα, το ΤΡΑΜ είναι και γαμώ τις μπούρδες -ίσως η μεγαλύτερη). Η κεντρική οδός, Δημάρχου Αγγέλου Μεταξά ήταν μεγάλη και άνετη και διαλέγανε πού θα παρκάρουνε, λέει. Δεν ήταν όπως τώρα. Υπερβολές, σκέφτηκα. Τί μου λέει, τώρα; Γίνονται αυτά; Μα δεν του είπα κάτι, παρά τον άφησα να συνεχίσει την ιστορία του. Μου έλεγε λοιπόν, πως τότε η παρέα ήταν μεγάλη, αγαπημένη, πραγματικά ευχάριστη και η ζωή κυλούσε όμορφα. Είχε μόλις πρωτοπάρει την πρώτη του ρόδα, ένα καινούριο Fiat Punto, μαύρο που το είχε πάντα καλογυαλισμένο. Στο πίσω τζάμι είχε κολλήσει ένα τεράστιο λευκό αυτοκόλλητο που έγραφε: FABBRICA ITALIANA AUTOMOBILI TORINO και την χρονιά του MILLENIUM το πάρκαρε πάντα μέσα στον Αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Αγοράς. Τα βράδια δεν γυρνούσε στο σπίτι. Ανεβοκατέβαινε την Συγγρού, την Βουλιαγμένης ή και την Κηφισίας μέχρι να τελειώσει η βενζίνη. Γλυφάδα – Βάρκιζα – Βουλιαγμένη – Πειραιάς – Κηφισιά – Σούνιο – Κέντρο Αθήνας – Πόρτο Ράφτη και άλλες πολλές βόλτες σε άπειρα μέρη. Ο φίλος μας, πήγαινε όπου είχε δρόμο. Δηλαδή παντού, ακόμα και εκεί που δεν είχε δρόμο. Ακόμα και σε χωματόδρομους. Δύσβατους. Οι νύχτες εκείνου του καλοκαιριού πέρασαν όλες κι απ’ το parking της Βάρκιζας. Όχι μόνον τις Πέμπτες στις 11:00΄μ.μ. Εκεί όπου όλοι έκαναν φιγούρα με ό,τι καλύτερο μπορούσαν και όποιος είχε πισωκίνητο ήταν αρχηγός. Οι άλλοι απλώς τράβαγαν χειρόφρενο. (παύση) Εκείνον τον Αύγουστο, λόγω δουλειάς κυρίως, δεν πήγε στην αγαπημένη του Λευκάδα. Είχε να εμφανιστεί εκεί από το 1988 και θα έκανε ακόμα τρεις χρονιές για να ξαναδεί τις αγαπημένες του παραλίες και τα μέρη που ήξερε ως παιδί. (Όλα, τότε θα είχαν αλλάξει πια, ανεπιστρεπτί. Όπως ακριβώς αλλάζουν όλα τα πράγματα. Για πάντα.) Την εποχή εκείνη δεν υπήρχε το διαδίκτυο αλλά υπήρχαν τα έντυπα περιοδικά. Πολλά περιοδικά. Εβδομαδιαίας ή μηνιαίας κυκλοφορίας τα περισσότερα. Αυτός ήταν λάτρης του αυτοκινητιστικού DRIVE. Είχε κολλήσει μέχρι και αυτοκόλλητα στις πόρτες του αυτοκινήτου. Από εκείνα τα αυτοκόλλητα που κολλάνε οι δημοσιογράφοι των περιοδικών όταν παίρνουν τα αυτοκίνητα για δοκιμές. Το κάνουν για λόγους διαφήμισης. (Ας είναι καλά ο Δημήτρης, ακούραστος σύντροφος στις βόλτες που είχε και όλες τις άκρες). Όταν ο μήνας πήγαινε 14, οι φίλοι μας ξενυχτούσαν «υποχρεωτικά» και κατά τις 4 τα ξημερώματα, πηγαίνανε στην πλατεία Ομονοίας, γιατί κάθε 15 του μήνα έβγαινε νέο τεύχος. Η Ομόνοια ήταν το πρώτο σημείο διανομής του ημερήσιου Τύπου και εκεί έρχονταν τα φορτηγά που έφερναν στα περίπτερα το καινούριο τεύχος του αγαπημένου περιοδικού. Το έπαιρναν φρέσκο-φρέσκο, πρώτοι απ’ όλους και μετά πηγαίναν σπίτια τους. Ήταν εκείνη η εποχή που ο φίλος αυτός μάθαινε τα πάντα για τα αυτοκίνητα. Θυμάμαι, που έλεγε πως, του άρεσαν πολύ τα αυτοκίνητα… (μικρή παύση) Ξάφνου, σαν σε μια αναλαμπή, θυμάμαι να μου λέει: Μα, πού πήγαν όλοι οι άλλοι; Πως άλλαξε έτσι το μέρος αυτό; Και η Κιβωτός τί απέγινε; Έκλεισε; Γιατί; Που πήγαν τα καλοκαίρια της ζωής μου; Ταξιδεύουν ακόμα κάπου τώρα μακριά; Μήπως είναι επιβάτες σε κάποιο αεροπλάνο; Με τί προορισμό; Και πως λένε τον πιλότο; Αλλάξανε και ονόματα και κάνουν παρέα μεταξύ τους; Ή με κάποιον άλλο; Και θα ξαναγυρίσουν κοντά μας; Με τί μορφή; Και άμα ξαναγυρίσουν θα τα αναγνωρίσουμε για δικά μας; Τί παράξενη ζωή! Σε 2 χρόνια θα έρθει το 2027 και θα έχουν περάσει ακριβώς 30 χρόνια από το καλοκαίρι που άλλαξαν πολλά…