Dawne wigilie. Wspomnienia w Bondarach скачать в хорошем качестве

Dawne wigilie. Wspomnienia w Bondarach

– „Najważniejsza jest miłość do drugiego człowieka. Żeby się przywitać, przeprosić, wybaczać. Bo w życiu różnie bywa.” W Bondarach unosił się zapach kapusty, ryb, kompotu z suszu i drożdżowych placków. Pod obrusem – jak dawniej – leżało siano. Była kutia, śledzie i wspomnienia, które wracają co roku. Tak wyglądała kolejna Wigilia organizowana przez Koło Gospodyń i Gospodarzy Wiejskich Sołectwa Bondary – spotkanie, które od lat łączy ludzi, pokolenia i tradycje. Bondary to wieś z tradycjami prawosławnymi. Mniejszość prawosławna żyjąca w woj.podlaskim ma nieco inne tradycje wigilijne niż katolicy. Wigilię prawosławni obchodzą według kalendarza juliańskiego. 13 dni po katolickiej. Ale najważniejsze łączy. – „Najważniejsza jest miłość do drugiego człowieka. Żeby się przywitać, przeprosić, wybaczać. Bo w życiu różnie bywa.” Gospodynie nie kryły, że opanowała je nostalgia za dawnymi czasami.  – „Siano mamy pod obrusem, tego siana jest dużo, tak jak kiedyś” – opowiada jedna z członkiń Koła. – „Pielęgnujemy to do dziś, bo dawniej wyciągało się siano spod obrusa. U nas był taki zwyczaj: im dłuższe siano, tym większy urodzaj. A kto wyciągnął najdłuższe – ten miał najdłużej żyć.” Kutia, mak i ręczna praca Na wigilijnym stole nie mogło zabraknąć tradycyjnych potraw. – „Kucia z makiem. Ryba po grecku. Ryba smażona z cebulką. Śledzie z cebulką. Pyszki drożdżowe na wodzie, smażone na oleju. No i kompot z suszu zrobiony” – wyliczają gospodynie. Mak w Bondarach do dziś przygotowuje się tak, jak przed laty. – „Nie w elektrycznym. Ręcznie kręcimy mak. Mamy takiego pana, co dla nas często kręci. Bierze makutrę i długo, długo kręci. Potem trzeba sprawdzić, czy dobrze ukręcony” – słyszymy.