Uitvaart zr Rita Pomberg 3 jan 2026 скачать в хорошем качестве

Uitvaart zr Rita Pomberg 3 jan 2026

Preek bij de uitvaart van zuster Rita “Zo vriendelijk en veilig als het licht, zoals een mantel om mij heen geslagen, zo is mijn God, ik zoek zijn aangezicht, ik roep zijn naam, bestorm hem met mijn vragen, dat hij mij maakt, dat hij mijn wezen richt. Wil mij behoeden en op handen dragen.” Zo luidt de strofe uit een lied dat opgenomen is in de rouwkaart van zuster Rita. Het is een mooie tekst van Huub Oosterhuis waar geloof, hoop en vertrouwen op God uit spreken. De tekst refereert aan het diepmenselijke religieuze zoeken en ons verlangen dat gericht is op onze God en schepper. De tekst verwijst daarmee ook naar de zoektocht die zuster Rita, als mens en als religieus een leven lang, is gegaan. Naast dat verlangend zoeken, wordt er in de tekst van uitgegaan dat God de reeds aanwezige is. Hij is als het licht en als een mantel, gewoon om je heen. Je wordt op zijn handen gedragen, zo eindigt de tekst. Hieruit spreekt het Godsvertrouwen waarmee zuster Rita door het leven ging. Ze twijfelde niet aan God, Hij was er gewoon, daarvan was ze overtuigd. Hetzelfde gold ook voor haar roeping, daar was ze zeker over: zuster zijn was haar bestemming. Zuster Rita was een traditionele katholiek, ze voldeed heel trouw haar katholieke verplichtingen. De kerkgang, het getijdengebed, de rozenkrans en regelmatige biecht waren in haar leven ingebakken. Toen ze ouder werd, vroeg ze regelmatig of het toch echt geen kwaad kon dat ze deze praktijken niet meer vol kon houden. Nee, het is goed zuster Rita, God kent uw intenties, was dan het antwoord van pastoor Los of van mij. Soms zei ik: “Wees maar dankbaar voor wat nog wel kan, bijvoorbeeld al die keren dat u kunt communiceren, omdat zuster Lucia de communie voor u meebrengt”. Meestal sloeg daarna de sfeer wel om van “zorg over het gebrek” naar “dankbaarheid voor de zegeningen”. Ook bleek de livestream een geweldige uitkomt voor haar, ze mistte geen enkele viering uit de parochie. Nog even terug naar dat lied van Oosterhuis, dat begint met de vergelijking van God met het licht. Door haar ooghandicap, is dit beeld van God in het geval van zuster Rita misschien niet het beste beeld om te gebruiken. Toch denk ik dat zuster Rita God zeker als licht heeft ervaren in haar leven, al was het dan niet via het volle licht van haar ogen. In haar gebed, in haar activiteiten als religieus en in haar contacten met mensen vond zuster Rita vervulling en vreugde, licht dus. Vooral de laatste jaren waren gelukkige jaren voor zuster Rita, omdat ze als mens gekend en bemind werd en ook anderen als mens leerde kennen en beminnen. Ook vond ze het fijn om als religieus erkenning te krijgen in de parochiekerken hier in Vleuten en De Meern. Parochianen vroegen haar om gebedsintenties voor mensen in haar gebeden mee te nemen. Ik wil daarmee zeggen dat zuster Rita een biddende ziel was en dat werd gezien door mensen. Haar aanwezigheid van een ook de aanwezigheid van zuster Lucia was en is van grote waarde voor onze parochie. Zuster Rita leefde graag. Regelmatig zei ze, “het is zo fijn om hier op aarde te zijn”. Ze was niet bang voor de dood, maar ze had er geen haast mee. Na ruim 90 levensjaren en 65 kloosterjaren is zuster Rita nu teruggekeerd naar haar schepper. Aan Hem vertrouwen we haar toe. Als Eerste Lezing voor deze eucharistieviering hebben we gekozen voor een lezing uit Jesaja. Jesaja zet hier een visioen neer van de hemel als een gastmaal, met een rijk gevulde tafel en belegen wijnen. Zij die zuster Rita kennen weten dat ze van lekker eten en een glas wijn hield. Voor mij was er dan ook geen twijfel mogelijk, deze lezing moest het worden, want voor zuster Rita was dit een hemels beeld. Ook spreekt Jesaja over het wegnemen van een sluier die ons zicht beperkt, die wordt voor altijd weggenomen. We geloven en bidden het zuster Rita toe dat zij God mag zien in het volle licht. Omdat de hemel ons verstand en gevoel te boven gaat, wordt er in de Schrift vaak in beelden over de hemel gesproken. Het zijn die beelden die bij ons iets oproepen en ons een beetje doen aanvoelen waar het over gaat. Al die hemelse beelden samen, leren ons dat het daar aan de andere kant goed moet zijn en dat je niet bang hoeft te zijn om erheen te gaan. Jesaja gebruikt het beeld van het gastmaal en Jezus gebruikt in het evangelie het beeld van het huis. Het huis is de plaats waar je vertrouwd bent, een plaats waar je je thuis weet en geborgen. Zo’n plaats is de hemel, zegt Jezus. Daar voelt het alsof er een mantel om je heen geslagen wordt, daar mag je je geborgen weten. Vandaag vertrouwen we zuster Rita aan de hemel toe en we bidden dat ze er voor altijd thuis mag zijn. Ik wil afsluiten met het gebed dat binnen de congregatie altijd gebeden werd rond het overlijden van een zuster: God, gij zijt genadig en vergevingsgezind, zie om naar uw dienares die Gij uit dit leven hebt weggeroepen, herinner haar godsvertrouwen en haar liefde en zorg dat ze voor altijd bij u gelukkig mag zijn. Amen. ©Pastoor Ambting