Buddy Guy - Damn Right, I've Got the Blues(Cartridge MC Homogenix EVO-TURNTABLE REED MUSE 3C ) Vinyl скачать в хорошем качестве

Buddy Guy - Damn Right, I've Got the Blues(Cartridge MC Homogenix EVO-TURNTABLE REED MUSE 3C ) Vinyl

Buddy Guy – Damn Right, I’ve Got the Blues (1991) Płyta, która „odkurzyła” Buddy’ego Guya Na przełomie lat 70. i 80. Buddy Guy był trochę na marginesie rynku — legenda bluesa, ale bez większego rozgłosu. Ten album przywrócił go do pierwszej ligi i zapoznał z nim zupełnie nowe, młodsze pokolenie słuchaczy. Grammy, które miało znaczenie Album zdobył Grammy za Best Contemporary Blues Album (1992). To nie była tylko statuetka — branża oficjalnie uznała, że Buddy Guy wciąż jest absolutnym topem, a nie tylko „żywą historią”. Goście z najwyższej półki Na płycie pojawiają się m.in. Eric Clapton Mark Knopfler Jeff Beck Wszyscy oni otwarcie przyznawali, że Buddy Guy miał ogromny wpływ na ich styl gry. Tu role się symbolicznie odwracają — uczniowie grają z mistrzem. Tytuł to nie poza — to manifest „Damn Right, I’ve Got the Blues” brzmi jak deklaracja: Tak, mam bluesa — i wiem dokładnie, czym on jest. To płyta bardzo osobista, pełna gniewu, ironii, zmęczenia, ale i dumy. Nowoczesne brzmienie jak na bluesa Jak na początek lat 90., album był bardzo „mięsisty” produkcyjnie — mocna sekcja rytmiczna, wyraźny bas, selektywne gitary. Dzięki temu blues Buddy’ego brzmiał świeżo, a nie muzealnie. Gitarowy styl: chaos pod kontrolą Na tej płycie świetnie słychać znak firmowy Buddy’ego: nagłe wybuchy głośności agresywne bendingi granie „między dźwiękami” To dokładnie ten styl, który później przejęli Hendrix, SRV czy Clapton. Początek nowego rozdziału Sukces albumu otworzył serię świetnych płyt w latach 90. (Feels Like Rain, Slippin’ In, Heavy Love). Wielu fanów uważa, że to najlepszy okres w późnej karierze Buddy’ego.