EP19 สุขอนามัย ยุคใหม่ กับความสะอาดตามหลักอิสลาม скачать в хорошем качестве

EP19 สุขอนามัย ยุคใหม่ กับความสะอาดตามหลักอิสลาม

ประเด็นทางนิติศาสตร์อิสลามร่วมสมัยใน 2 เรื่องหลัก ดังนี้ครับ: 1. ผลของการทาเล็บและการต่อเล็บปลอมต่อการอาบน้ำละหมาด เอกสารระบุว่า ยาทาเล็บ (Manakir) และ เล็บปลอม เป็นสิ่งที่ผู้หญิงใช้เพื่อความสวยงาม โดยมีประเด็นพิจารณาทางศาสนาคือ: การกั้นน้ำ: นักวิชาการเห็นพ้องกันว่า การอาบน้ำละหมาด (وضوء) และการอาบน้ำยกฮะดัษ (Ghusl) จะถูกต้องได้ก็ต่อเมื่อ น้ำต้องสัมผัสกับผิวหนังหรืออวัยวะส่วนนั้นอย่างทั่วถึง คำฮุก่ม: เนื่องจากยาทาเล็บและเล็บปลอมมีความหนาและ ทำหน้าที่เป็นสิ่งกีดขวาง (حائل) ไม่ให้น้ำเข้าถึงเล็บจริง จึงส่งผลให้การอาบน้ำละหมาดหรือการอาบน้ำยกฮะดัษในขณะที่สวมใส่หรือทาสิ่งเหล่านั้น ใช้ไม่ได้ แนวทางปฏิบัติ: จำเป็นต้อง ลบยาทาเล็บหรือถอดเล็บปลอมออกทุกครั้ง เมื่อต้องการอาบน้ำละหมาดหรืออาบน้ำยกฮะดัษ เพื่อให้การทำความสะอาดนั้นถูกต้องตามหลักการ 2. การใช้น้ำเสียที่ผ่านกระบวนการบำบัดเพื่อความบริสุทธิ์ เอกสารพูดถึงการนำ น้ำโสโครกหรือน้ำเสีย (Sewage Water) มาผ่านกระบวนการทางวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ (เช่น การตกตะกอน การเติมอากาศ การกรอง และการฆ่าเชื้อ) เพื่อนำกลับมาใช้ใหม่ โดยมีความเห็นของนักวิชาการแบ่งเป็น 2 ฝ่าย: ฝ่ายที่เห็นว่าใช้ได้ (ความเห็นส่วนใหญ่): มติจากสภาวิชาการอิสลามและคณะกรรมการฟัตวาในหลายประเทศเห็นว่า น้ำบำบัดนี้มีความสะอาด (Tahur) สามารถนำมาใช้ชำระล้างสิ่งสกปรกและอาบน้ำละหมาดได้ หากกระบวนการบำบัดนั้นทำให้น้ำกลับสู่สภาพเดิมจน ไม่เหลือร่องรอยของสิ่งสกปรกทั้งในด้านรส สี และกลิ่น ฝ่ายที่เห็นว่าไม่ควรใช้: นักวิชาการบางท่าน (เช่น เชค บักร์ อะบู ซัยด์) เห็นว่าน้ำนี้ มีความน่ารังเกียจ (Mustaqdhar) ตามธรรมชาติ แม้จะขจัดสิ่งสกปรกและเชื้อโรคออกไปได้ แต่เนื่องจากที่มาของมันที่เคยปนเปื้อนสิ่งปฏิกูลอย่างหนัก ทำให้ยังคงมีความรู้สึกรังเกียจในตัวน้ำนั้นอยู่