17 07 2021 Szlak czerwony Jeziory Wielkie Wieś Zaniemyśl скачать в хорошем качестве

17 07 2021 Szlak czerwony Jeziory Wielkie Wieś Zaniemyśl

nad jeziorem Wielkie Jeziory leży wieś dawnej nazwie Wielkie Jeziory obecnie Jeziory Wielkie w której znajduje się obszerny zabytkowy park krajobrazowy, oficyna oraz dwór wpisany do rejestru zabytków. W I połowie XIV w. Wielkie Jeziory należały do rodu Doliwów. Przed 1357 r. jedna z córek tego rodu wniosła Wielkie Jeziory jako wiano Porajom z Jankowa. W XV w. Wielkie Jeziory przeszły w ręce innego wielkopolskiego rodu – Nałęczów: Tomisława z Jezior, brata proboszcza krakowskiego, Abrahama z Wielkich Jezior, wdowy po Tomisławie i jej synów – Dobrogosta i Niemierzę ok. 1416, następnie chorążego poznańskiego Tomisława Jezierskiego – 1497. W XVIII w. Wielkie Jeziory wchodziły w skład klucza dóbr zaniemyskich. W 1782 r. nabył je na drodze kupna magnat Tadeusz Jaraczewski. W 1796 r. należały do Józefa Jaraczewskiego, a 1846 r. – do Skórzewskiego /St.Plater/. Od połowy XIX w. kolejnymi właścicielami dobór, wg zapisów w księdze gruntowej tom I wykaz 1 w Państwowym Biurze Notarialnym w Środzie Wlkp. byli: – hr. Ofelia Potulicka z domu Skórzewska, zapis 13.10.1849 – hr. Zygmunt Grudziński z Drzązgowa, zapis 24.09.1877 – hr. Zygmunt Czarnecki z Ruska k. Borku, zapis 04.09.1880 – hr. Józef Czarnecki z Małych Jezior, zapis 20.07.1883 J. Czarnecki sprzedał dobra w Zaniemyślu junkrowi pruskiemu Hermanowi Kennemannowi, który przekazał je swej córce Jadwidze. Córka Kennemanna Jadwiga poślubia zgermanizowanego Francuza Jouanna i przejmuje Jeziory Wielkie w roku 1887. Do zakończenia drugiej wojny Jeziory Wielkie pozostają w rękach rodziny Jouannów tak jak Łękno k. Zaniemyśla. Jadwiga Kennemann poślubiła zniemczonego Francuza Jouanna. – Jadwiga Jouanne z d.Kennemann, zapis 27.06.1887 – Elżbieta Jouanne z Łękna, zapis 04.09.1933. E.Jouanne władała majętnością do zakończenia II wojny światowej. – Skarb Państwa Polskiego, zapis 28.09.1946r. – Piotr Olejniczak od 10.04.2001r. Zaniemyśl (niem. Santomischel) – wieś w Polsce Pierwszą informacją, która pojawiła się w dokumentach jest wzmianka z 1239 o miejscowości Niezamyśl, która później została włączona do granic Zaniemyśla. Pierwszymi właścicielami majątku byli Doliwowie. W 1331 miejscowa ludność pokonała tutaj 3 tys. oddział krzyżacki (Obrona łuku Warty). Jan Długosz w Rocznikach napisał, że przy tej okazji ludność zbudowała między jeziorami wały obronne Umocnienia te określa się jako Wały Zaniemyskie 21 maja 1742 dzięki staraniom Mateusza Ponińskiego król August III nadał prawa miejskie osadzie pod nazwą Zaniemyśl. Osada posiadała znajdujący się w centrum rynek, na którym umożliwiono organizację jarmarków. W 1815 Edward Raczyński otrzymał od Józefa Jaraczewskiego wyspę zwaną Wyspą Edwarda. W latach 1840-1842 wybudowano kościół św. Wawrzyńca, którego fundatorami byli Raczyński i Jaraczewski. W drugiej połowie XIX wieku w granice miasta włączono wieś Niezamyśl. W latach 1854-1855 wybudowano kolejny kościół pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny. W 1910 w Zaniemyślu powstała wąskotorowa linia kolejowa łącząca go ze Środą Wielkopolską. W 1918 niektórzy mieszkańcy Zaniemyśla i okolic uczestniczyli w powstaniu wielkopolskim. Dwadzieścia lat później wzniesiono pomnik Powstańców Wielkopolskich, który zniszczony przez Niemców został odbudowany w 1999. W 1934 Zaniemyśl utracił prawa miejskie. W trakcie II wojny światowej wielu mieszkańców straciło życie w walce z niemieckimi okupantami. Ku czci poległych na zaniemyskim cmentarzu utworzono zbiorową mogiłę poległych oraz głaz z tablicą upamiętniającą żołnierzy Armii Krajowej z terenu miejscowości. Wyspa Edwarda – wyspa o powierzchni 3 ha na Jeziorze Raczyńskim położona w woj. wielkopolskim w powiecie średzkim w Zaniemyślu. Nazwa wyspy pochodzi od hrabiego Edwarda Raczyńskiego, który w latach 1815–1845 był zarządcą gruntu na wyspie. Hrabia popełnił na tejże wyspie samobójstwo, strzelając sobie w głowę z armaty[2]. W latach 1817–1819 wybudował na niej modrzewiowy dom szwajcarski. Jest to budowla piętrowa, konstrukcji zrębowej, od wewnątrz ściany ceglane. Dachy kryte matami słomianymi, podtrzymywane przez słupy. Na ścianie domu tablica z 1971 upamiętniająca Mieczysława Orłowicza, często goszczącego w Zaniemyślu, którego imieniem nazwano pieszy szlak turystyczny z Zaniemyśla do Kórnika Florę wyspy stanowi ok. 60 dębów, z których 50 uznano za pomniki przyrody[3][4]. Wyspa odgrywała rolę ośrodka wypoczynkowego i atrakcji turystycznej, w sezonie letnim czynna była przeprawa promowa. Zespół dworski na wyspie jest wpisany do rejestru zabytków woj. wielkopolskiego: dom szwajcarski pod numerem 2503/A, zaś park pod numerem 2124/A[5]. Od marca 2011 właścicielem wyspy jest gmina Zaniemyśl[6]. W latach 2011–2016 wykonano remont infrastruktury. W 2016 zarządcą wyspy zostało Powiatowe Centrum Rozwoju w Środzie Wielkopolskiej. Od lipca 2016 wyspa została ponownie otwarta dla zwiedzających.