مرا در قلب خود کشتی... (روایتی ارکسترال از یک تقاص شاعرانه) شعر فاضل نظری скачать в хорошем качестве

مرا در قلب خود کشتی... (روایتی ارکسترال از یک تقاص شاعرانه) شعر فاضل نظری

این شعر فراتر از یک گلایه عاشقانه ساده، درباره «قانون کارما» و «ثبات درونی» است. شاعر در ابتدا از تاب‌آوری می‌گوید (درختان زیر برف)؛ یعنی من علیرغم سختی، ریشه در امید دارم. اما بخش اصلی و تکان‌دهنده شعر، استعاره «رود و آبشار» است. رود نماد کسی است که با بی‌وفایی و بی‌رحمی به مسیرش ادامه می‌دهد و گمان می‌کند این آرامش و تاختن همیشگی است، اما «آبشار» نماد حقیقتِ ناگزیری است که در پایان راه انتظار او را می‌کشد. «مزار در صحرای آغوش» نیز تصویری هولناک از قلبی است که به جای عشق، به گورستان قلبهای شکسته تبدیل شده است. این اثر، یک شکوائیه فلسفی و موسیقایی است. داستانِ درختی که زیر سنگینی برفِ بی‌مهری خم نشده و رودی که مغرورانه به سمت سرنوشت محتوم خود (آبشار) در حرکت است. موسیقی با نوای غم‌آلود پیانو و مویه‌ی کمانچه آغاز می‌شود تا تنهایی و مظلومیت را به تصویر بکشد، اما در میانه راه، با ورود ویولنسل و گروه کُر، به یک هشدار حماسی و باصلابت تبدیل می‌شود. این قطعه برای کسانی ساخته شده که به قدرتِ ایستادگی و عدالتِ زمان باور دارند. ‏• ‏شعر: فاضل نظری ‏• سازبندی: ترکیب دراماتیک پیانو، کمانچه، ویولنسل و ارکستر کرال ‏• لحن: از سوگواری آرام تا خروش حماسی ‏فرازهایی از متن شعر: ‏درختان را هنوز ای برف! شوق برگ و باری هست زمستان گرچه طولانی‌ست، آخر نوبهاری هست مرا در قلب خود کشتی و از دنیای خود راندی گمان می‌کردم ای بی‌رحم بین ما قراری هست تمنّای وفاداری مرا هرگز نبود از تو ولی ای بی‌وفا از بی‌وفا هم انتظاری هست چو در قلب تو می‌تازند بعد از من رقيبانم به یاد آور که در صحرای آغوشت مزاری هست اگر یک عمر هم در بستر آرامشت باشی بدان ای رود در پایان راهت آبشاری هست ‏اگر این روایت موسیقایی و معنای نهفته در آن با روح شما هم‌صدا شد، با لایک و کامنت از این اثر حمایت کنید. #موسیقی_تلفیقی #کارما #کمانچه #شعر_معاصر #موسیقی_حماسی #Persian_Art #Orchestral_Fusion #Karma #Cinematic_Music