Frans Halsema - Zondagmiddag Buitenveldert 1970 скачать в хорошем качестве

Frans Halsema - Zondagmiddag Buitenveldert 1970

Frans Halsema (Amsterdam, 13 september 1939 – aldaar, 24 februari 1984) was een Nederlands cabaretier en zanger. Zijn cabaretdebuut maakte Halsema in 1960, bij het 'Pauze-Cabaret' in de City Music Hall in Amsterdam. Een jaar later ging hij aan de slag bij cabaret 'Lurelei'. Aanvankelijk deed hij dit als pianist en componist, maar na verloop van tijd nam hij ook een deel zang en spel voor zijn rekening. Omdat hij de groep op den duur te commercieel vond worden verliet hij Lurelei in 1964 en solliciteerde bij het ABC-cabaret van Wim Kan en Corry Vonk. Aanvankelijk werd hij daar geweigerd, maar na lang aandringen kon hij toch tot het gezelschap toetreden. Bij het ABC-cabaret leerde hij de fijne kneepjes van het vak en werd hij een veelzijdig cabaretier. In 1968 vroeg cabaretier Gerard Cox of hij samen met hem iets wilde doen. Omdat Frans Halsema ook al zoiets aan Adèle Bloemendaal had beloofd, besloten ze gedrieën een programma te maken. Zo ontstond in 1968 Met blijdschap geven wij kennis. Daarnaast maakte hij ook groots opgezette televisieshows waarin hij als zanger, danser en acteur optrad met artiesten uit binnen- en buitenland. Ook nam hij enkele grammofoonplaten op. In 1973 maakte Halsema een tweede programma met Gerard Cox: Wat je zegt ben je zelf. Het werd een succes, maar Halsema vond het naar eigen zeggen 'te plat'. Hij brak met Cox en begon een solocarrière. Dit was aanvankelijk geen succes; het cabaret was te braaf en de mensen bleven weg. Zijn tweede en derde programma sloegen beter aan. Toen Halsema gevraagd werd om op het Boekenbal van 1983 op te treden, moest hij hiervan afzien wegens problemen met zijn stembanden. Wel bereidde hij een nieuw theaterprogramma voor, The show must go on, dat in april 1984 in première zou moeten gaan. Het kwam er niet meer van. Begin 1984 liet hij zich voor keelkanker opnemen in het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis in Amsterdam. Op 24 februari 1984 overleed hij op 44-jarige leeftijd. Halsema ligt begraven op de Amsterdamse begraafplaats Zorgvlied. Zondagmiddag Buitenveldert is een lied uit 1970 gezongen door Frans Halsema geschreven door Michel van der Plas op muziek van Harry Bannink. Halsema droeg het basisidee aan voor het thema, van der Plas werkte het uit. Het lied speelt zich af in een Amsterdamse nieuwbouwwijk in 1969 en gaat over de geluidsoverlast die vliegtuigen veroorzaken bij het aanvliegen naar de landingsbaan van Schiphol. Het lied gaat ook over de troosteloosheid van een saaie nieuwbouwwijk, waar geen plaats is voor liefde tussen twee jonge mensen en de daarbij behorende generatiekloof. Op een late herfst of vroege winter zondagmiddag om 16.30 uur is het na een sombere dag net wat opgeklaard in Buitenveldert, een toen pas nieuwe wijk in Amsterdam met onder meer hoge flats ("blokkendoos na blokkendoos") met kale ruimtes daartussen omdat de bomen nog niet waren volgroeid. In de wijk lopen een jongen en een meisje eenzaam en verliefd langs een groenstrook tussen de voorrangswegen naar een supermarkt. De jongen wil het meisje vragen of ze met hem naar bed wil, maar omdat er net bulderend een DC-9 overvliegt om te landen op de Buitenveldertbaan hoort ze hem niet. Intussen staan voor de ramen van de flats mannen uit het raam te kijken tot Monitor, een luchtig actualiteitenprogramma van de NTS op de televisie, begint. De jongen en het meisje lopen nog steeds door de troosteloze nieuwbouwwijk en verklaren elkaar de liefde, maar telkens worden ze gehinderd door een laag overvliegende DC-9. In de verloren vlakte tussen de flats denkt de jongen met het meisje ter plekke te kunnen vrijen in de in zijn oog nette buurt, maar het meisje denkt dat wat er in de verte gebouwd wordt wellicht pas gereed is als ze gaan trouwen. Inmiddels is het gaan regenen en schuilen ze in een portiek eenzaam voor de leegte en het publiek. Intussen valt de duisternis in en gaat de straatverlichting aan en de bewoners zetten een glas klaar en halen zakjes met friet. Opnieuw komt er laag over Buitenveldert huilend een DC-9 en geeft het lied daarmee het troosteloze decor op een sombere zondagmiddag in een kale nieuwbouwwijk aan, geplaagd door bulderend overvliegende vliegtuigen.