Mazusia: Pieśń Słomianego Niedźwiedzia скачать в хорошем качестве

Mazusia: Pieśń Słomianego Niedźwiedzia

To pieśń o zapomnianym rytuale wiosny, gdy ludzie i ziemia budzili się razem z niedźwiedziem. W sercu słowiańskich łęgów pojawiała się Mazusia — słomiana bestia z grochowin i powrósł. Nie była tylko maskaradą. Była gromem w ciele słomy, znakiem powrotu życia po zimie. Bo gdy niedźwiedź budzi się ze snu, budzi się także ziemia. I. Sen ziemi Długa była zima. Ziemia spała pod lodem i popiołem. Rzeki milczały. Drzewa trzymały oddech w swoich korzeniach. Lecz Wołch wiedział: pod śniegiem krew ziemi wciąż płynie. II. Przyjście Mazusi Wtedy nadchodzi dzień hałasu. Bębny. Krzyk. Śmiech i tupot nóg. Z grochowin i słomy rodzi się bestia. Mazusia. Niedźwiedź słomy król przedwiośnia. Prowadzony na powrozie wchodzi do wsi jak dzika siła natury. III. Duch niedźwiedzia Niedźwiedź śpi zimą. Schodzi do ciemności jak do krainy Welesa. A gdy wraca, niesie ze sobą tajemnicę powrotu życia. Dlatego Słowianie wiedzieli: niedźwiedź jest strażnikiem przejścia. Między snem a przebudzeniem świata. Hej! Mazusia idzie! Hej! Słoma tańczy! Hej! Niedźwiedź budzi ziemię! Hej! Zima odchodzi! Hej! Życie wraca! IV. Śmierć i odrodzenie W kulminacji obrzędu Mazusia pada. Słoma milknie. Ziemia wstrzymuje oddech. To śmierć zimy. Lecz Wołch podaje napój. I niedźwiedź podnosi się z ziemi. Rykiem budzi świat. To zwycięstwo życia. V. Rozdarcie słomy A potem lud rzuca się na słomiane ciało bestii. Powrósła pękają. Grochowiny lecą w powietrze. Nie z gniewu. Z nadziei. Bo każda garść słomy niesie spor — siłę płodności ziemi. VI. Dar dla ziemi Słomę niesie się do domów. Pod gniazda kur. Pod gniazda gęsi. Bo Mazusia oddaje swoją moc ziemi i zwierzętom. Tak rodzi się urodzaj. VII. Nauka Wołcha Wołch mówi: Życie nie wraca bez ofiary. Stare musi się rozpaść, by nowe mogło rosnąć. Tak jest z zimą. Tak jest z człowiekiem. Tak jest z ziemią. Błogosławieństwo Niech duch Niedźwiedzia obudzi krew ziemi. Niech pola rodzą ziarno. Niech kury niosą obficie. Niech stada będą silne. Niech domy będą pełne chleba. A starzy Bogowie czuwają nad nami jak nad łęgami czuwają dęby. Niech życie wraca. Niech ziemia rodzi. Niech ogień przodków płonie.