DEĞMEZ Yorma Kendini- Alternatif Manevi Arınma Bilinci Deneme Yazısı- Ruhsal Bilinç Anlatımı скачать в хорошем качестве

DEĞMEZ Yorma Kendini- Alternatif Manevi Arınma Bilinci Deneme Yazısı- Ruhsal Bilinç Anlatımı

DEĞMEZ Yorma Kendini Selam Ey Yolcu!.. Ne arıyorsun, Neden hep koşturuyorsun? Vefasız insanlar… Fani dünya kıymet bilmez… Yorma kendini… Değmez… Her sabah doğan şafak, ne içimizdeki buz dağını eritiyor, ne de derin karanlık tünellerimizi aydınlatıyor. Kasvetli bir güne gözlerimizi açtığımızda, sıcacık bir “selam” veren dostu özledik. Issızlığın ve yalnızlığın kuytusuna terk edilenler, İşte o zaman anlar: “hayatın anlamsız yükünü çekmenin boş olduğunu, Sevinç ve hüzünlere omuz verecek biri yoksa boşuna yorulduğunu…. Acıyla iç çekerek “değmezmiş” diye feryat edersin ama nafile…. Sorumluluk bilinci sığınacak liman bulamadığında, ya da değerini bilmeyene sunulduğunda, kalan sadece küle dönen kor bir ateştir avucumuzda, Bırakırsan söner… Tutarsan yakar…İşte bu yüzden, Altın renkli bakırı tek fark eden sarraftır… Boşa giden ömürler zarar ziyandır,israftır…. Bir gönül kapısına yaslandığında Seni tebessümle karşılayan yoksa Hayat yoldaşın erdem taşımıyorsa O kapıda boş yere bekleme değmez Vefasızlar fani dünya kıymet bilmez. Ölüm meleği kapıya dayandığında Düşer tüm makam mevkiler uğraşılar Miras bıraktığın ne varsa dağıtırlar Gönülden iyilikleri ölüm dahi silemez Onursuzca yaşamaktansa bırak değmez Gel en iyisi, çek kendini büyük hesaptan önce küçük hesaba.. Bugüne kadar biriktirdiğin iyilikleri,vicdan terazisinin bir kefesine, Diğer kefesine de hatalarını,yanlışlarını koy. O terazi bile doğru tartmıyorsa bırak dökülsün hepsi, değmez… Ey Yolcu!.. “Kimi incittin, kimi kırdın,hangi gönülleri yıktın, Ya da hangi mazlumun ölümünü izledin,susarak baktın. Ne zaman üç maymunu oynarken onurunla yüzleştin? Ne zaman vicdanının sesine kulak verdin? İnsan olmanın onuru sorumlulukları bilmek ve taşımaktır. Bazen sözsüz, bazen ıssız, bazen sessizce ölür insan… Aslında insan, onurundan vazgeçtiği gün ölür. Bedeni yürür,canlı cenaze gibi ruhu sürünür. Son nefesten önce herkes kalıcı bir eser bırakmak ister. Kimileri gösterişli köşk, saraylarda… Kimileri gönüllerde yaşarlar… Bazı gözleri toprak doyurur, dile gelir mezarlar… Ömür kuşu öbür tarafa uçar gider,gelmez Arkandan hiç kimse kıymetini bilmez, Yorma kendini değmez… Yazan Mehmet Kahraman