23 LIS: 40000 Rosyjskich żołnierzy penetruje obronę na północ od Huliapole. | RFU News скачать в хорошем качестве

23 LIS: 40000 Rosyjskich żołnierzy penetruje obronę na północ od Huliapole. | RFU News

🔴 Subskrybuj naszą stronę z wiadomościami i uzyskaj dostęp do ekskluzywnych strategicznych i taktycznych raportów: https://www.rfunews.com/pricing 🟢 Odwiedź naszą stronę: https://www.rfunews.com Dzisiaj napłynęły niebezpieczne wiadomości z kierunku Zaporoża. Siły rosyjskie przełamały kluczowy punkt ukraińskiej linii obronnej na północ od Huliaipole, stwarzając szybko rosnące zagrożenie dla jednej z najlepiej ufortyfikowanych twierdz Ukrainy. W odpowiedzi siły ukraińskie przegrupowały się i zajęły pozycje do decydującej bitwy, która zadecyduje o wyniku walk o Huliaipole. Głównym celem Rosjan w tym sektorze jest posunięcie się na północ od Huliaipole. W ten sposób siły rosyjskie zamierzają ustanowić trzecią oś nacisku i stworzyć warunki do potencjalnego operacyjnego okrążenia, wywierając presję na ukraińską obronę z trzech kierunków. Decyzja o ominięciu Huliaipole od północy wynika z dwóch kluczowych czynników. Po pierwsze, Huliaipole jest największą i najlepiej ufortyfikowaną ukraińską twierdzą w regionie. Frontalna ofensywa na miasto nieuchronnie spowodowałaby poważne straty po stronie rosyjskiej, co mogłoby szybko osłabić ich obecną przewagę liczebną i zahamować szerszą ofensywę. Po drugie, zdobycie obszaru na północ od Huliaipole otworzyłoby korytarz umożliwiający siłom rosyjskim głębszą penetrację regionów Zaporoża i Dniepropietrowska. Takie podejście pozwoliłoby im uniknąć starcia z najsilniejszymi liniami obronnymi Ukrainy, zwiększając prawdopodobieństwo utrzymania tempa operacyjnego. Aby osiągnąć swój cel, siły rosyjskie zaangażowały około czterdziestu tysięcy żołnierzy, aby zapewnić sobie przewagę liczebną, i skoncentrowały swoje główne wysiłki na Uspeniwce, kluczowym ukraińskim bastionie na zachodnim brzegu rzeki Yanchul. Biorąc pod uwagę korzystne położenie osady, jedynym realnym podejściem Rosjan było pokonanie pozycji ukraińskich, infiltracja wsi i utworzenie przyczółka. Aby stworzyć odpowiednie warunki, Rosjanie zintensyfikowali operacje dronów, ostrzał artyleryjski i naloty, przy czym według ukraińskich Sił Obrony Południowej codziennie spadło ponad czterysta pocisków. Ta ciągła presja stopniowo zrównała z ziemią umocnione pozycje w Uspeniwce i okolicach. Reakcja Ukrainy okazała się zbyt powolna, aby nadążyć za tempem wydarzeń, co zwiększyło presję na jednostki na linii frontu. Wykorzystując okazję, rosyjskie grupy szturmowe wykorzystały gęstą poranną mgłę do ukrycia swoich ruchów, co pozwoliło im skoncentrować wystarczające siły w krytycznym punkcie i zainicjować przełom w osłabionej obronie Ukrainy. W wyniku skoncentrowanego natarcia siły rosyjskie zdobyły Uspeniwkę, otwierając szerokie pole manewru na północ od Huliaipole. Rozproszone wioski na polach między dwiema rzekami szybko stały się łatwym celem dla czterdziestotysięcznych rosyjskich rezerw, które zalewały ten obszar szybciej, niż ukraińskie drony były w stanie je zlikwidować. Niemniej jednak Solodke i Zelenyi Hai pozostają pod kontrolą ukraińską ze względu na bliższy dostęp do ukraińskich szlaków zaopatrzeniowych. Po utracie Uspeniwki jednostki rosyjskie posunęły się naprzód wzdłuż piętnastokilometrowego frontu i wdarły się na głębokość ośmiu kilometrów. W obliczu rosnącego chaosu spowodowanego upadkiem tej kluczowej pozycji dowództwo ukraińskie podjęło pragmatyczną i szeroko popieraną decyzję: priorytetem jest ochrona personelu. Zamiast próbować ustabilizować szybko rozszerzający się przyczółek w niepewnych warunkach infiltracji, siły ukraińskie rozpoczęły kontrolowane, bojowe wycofywanie się w kierunku kolejnej przygotowanej linii obronnej. Decyzja ta nie oznacza jednak biernej postawy. Kolejna linia obrony przebiega wzdłuż rzeki Zarichne, gdzie łańcuch małych osad stanowi dogodny teren do organizacji logistyki, koncentracji rezerw i rozmieszczenia sprzętu niezbędnego do prowadzenia długotrwałej obrony. Jednocześnie przejście do przygotowywania tej linii skłoniło siły ukraińskie do reorganizacji tras logistycznych. W rezultacie jednostki prowadzące stopniowe wycofywanie się na wschód od rzeki otrzymują coraz bardziej stabilne dostawy, co spowolni tempo rosyjskiego natarcia w miarę zbliżania się do brzegu rzeki. Przygotowanie tej linii nie oznacza zatem porzucenia wszystkich terytoriów na wschód od niej ani oczekiwania na siły rosyjskie bez stawiania oporu. Ma ono raczej na celu maksymalizację skuteczności obrony przy jednoczesnym zachowaniu personelu w dłuższej perspektywie. Jest to niezbędne z trzech powodów: po pierwsze, tylko zdecydowana postawa wzdłuż rzeki może spowodować wyczerpanie sił niezbędne do powstrzymania ofensywy; po drugie, linia ta jest najbardziej strategiczną pozycją, z której można zapobiec wkroczeniu sił rosyjskich na obszar operacyjny Orichiw.