Çankırı, korgun belgeseli скачать в хорошем качестве

Çankırı, korgun belgeseli

Korgun, Çankırı’nın kuzeybatısında yer alan küçük, sakin ve üretken bir ilçedir. Şehir merkezine karayoluyla yaklaşık 15–18 kilometre uzaklıktadır; bu mesafe araçla 20 dakika civarında sürer. 900–950 metre rakımda bulunan ilçe, İç Anadolu’nun tipik geçiş kuşağı özelliklerini taşır: kışlar soğuk, yazlar sıcak ve kurak, ilkbahar ve sonbahar ise yağışlı ve kısa geçer. Bu yapı hem bitki örtüsünü hem de tarım ve hayvancılığı doğrudan etkiler. İlçe nüfusu yaklaşık 4.500–5.000 kişi civarındadır. Nüfusun önemli bir kısmı merkezde yaşarken, birkaç köy ve mezrada da yerleşim vardır. Göç eğilimi yüksektir; özellikle gençler eğitim ve iş nedeni ile Çankırı, Ankara veya büyük şehirlere gider. Yine de yaşlı nüfusun ve köy yaşamının hâlâ aktif olduğu bir yerleşimdir. Eğitim açısından ilçede ilkokul, ortaokul ve çok programlı lise bulunmaktadır. Öğrenci sayısı sınırlı olduğu için bazı sınıflar birleşik eğitimle yürütülür. Taşımalı sistem köylerde uygulanır. İlçede ayrıca Halk Eğitim Merkezi ve zaman zaman kurslar vardır. Üniversiteye giden öğrenciler genellikle Çankırı Karatekin Üniversitesi veya çevre illeri tercih eder. Kültürel yapı geleneklerine bağlı, içten ve sade bir Anadolu kültürü yansıtır. Aile bağları kuvvetlidir, komşuluk ilişkileri yoğun şekilde yaşanır. Geleneksel düğünler, bayram sabahları toplu ziyaretler ve köy odası kültürü hâlâ sürmektedir. İlçede belirli dönemlerde yerel panayırlar ve küçük çaplı festivaller düzenlenir. Özellikle yaz aylarında yapılan köy şenlikleri, yağlı güreşler veya yöresel yemek etkinlikleri ilçe halkını bir araya getirir. Kurban Bayramı öncesi canlı hayvan pazarı da adeta panayır havasında geçer. Sanayi açısından Korgun, Çankırı’da Organize Sanayi Bölgesi (OSB) bulunan az sayıdaki ilçeden biridir. İlçe sınırlarında yer alan Korgun OSB’de ambalaj, plastik, makine ve gıda işleyen çeşitli küçük ve orta ölçekli işletmeler faaliyet gösterir. Bu sanayi yatırımı yerel istihdamı artırmış, ilçe ekonomisine hareketlilik kazandırmıştır. Kamu kuruluşları ve ticaret de geçim kaynağıdır. Tarımda arpa, buğday, nohut, mercimek gibi kuru tarım ürünleri yetiştirilir. İlçede sebze bahçeciliği, özellikle patates ve domates üretimi küçük ölçekli olarak yapılır. Hayvancılıkta büyükbaş besicilik (süt ve et üretimi) ile küçükbaş koyun yetiştiriciliği yaygındır. İlçenin yüksek kesimleri otlak bakımından zengindir. Ayrıca tavukçuluk ve arıcılık bazı aileler için ek gelir kaynağıdır. Bitki örtüsü genellikle bozkır ve step karakterindedir; ilkbaharda yemyeşil olan çayırlar yaz sonunda sararır. İlçenin çevresinde arpa tarlaları, küçük meşe kümeleri ve yabani otlar görülebilir. Ormanlık alan sınırlıdır; daha çok karasal çalılık türleri hâkimdir. Yaban hayatı açısından tavşan, tilki, keklik, bıldırcın ve bazen yaban domuzu görülebilir. Doğal yaşam aşırı yoğun değildir ancak köy çevrelerinde bahar aylarında kuş çeşitliliği artar. İlçenin tarihi Hititlerden Friglere, Selçuklulardan Osmanlı’ya kadar geniş bir dönemi kapsar. Korgun, antik çağlardan beri yerleşim izleri taşıdığı düşünülen, tarihi İpek Yolu’na yakınlığı nedeniyle geçiş güzergâhı olarak kullanılmış bir alandır. Osmanlı döneminde tarımsal üretim merkezi olarak kayıtlara geçmiştir. Cumhuriyet döneminde Çankırı’ya bağlı nahiye iken 1987 yılında ilçe statüsüne kavuşmuştur. Bugün Korgun; doğası sakin, insanı samimi, gelişen sanayisiyle geleceğe umutla bakan, aynı zamanda kültürel köklerine sıkı sarılan bir ilçe olarak bilinir. Hem köy havasını hem küçük sanayi dinamizmini taşıyan nadir yerleşimlerden biridir. Şehrin kalabalığından uzak, ama ekonomik olarak da yalnız değil; tam anlamıyla “Anadolu’nun sessiz ama üretken ilçesi” denebilir.