روزنامه نگاران، هدف نرم و متهم همیشگی محبوب استبداد скачать в хорошем качестве

روزنامه نگاران، هدف نرم و متهم همیشگی محبوب استبداد

پس از کشتار گسترده معترضان و تشدید سرکوب در ایران، آنچه بیش از پیش زیر فشار خردکننده قرار گرفته، نه فقط جامعه مدنی، بلکه خود امکان روایت‌گری مستقل است. روزنامه‌نگاری در ایرانِ امروز، دیگر صرفاً حرفه‌ای پرخطر نیست؛ بلکه به نوعی زیست در وضعیت اضطرار دائمی بدل شده است: تهدید، بازداشت، پرونده‌سازی، ممنوع‌القلمی، سانسور پیشینی و پسینی، و فشار بر خانواده‌ها. در چنین فضایی، روزنامه‌نگار نه فقط شاهد سرکوب، بلکه خود بخشی از معادله سرکوب است؛ کسی که هم باید حقیقت را ببیند و هم برای گفتن آن بهای سنگین بپردازد. پرسش این است: آیا در شرایطی که حکومت عملاً روایت رسمی را با زور اسلحه و زندان تحمیل می‌کند، هنوز چیزی به نام روزنامه‌نگاری مستقل در داخل کشور ممکن است؟ برای واکاوی این وضعیت، امروز با دو روزنامه‌نگار با تجربه‌های متفاوت اما مکمل گفت‌وگو می‌کنیم: مسعود بهنود، با تجربه چند دهه روزنامه‌نگاری در بزنگاه‌های تاریخی ایران، و حمیدرضا مهدیزاده، به‌عنوان نماینده نسلی که در دل این سرکوب ساختاری زیسته و کار کرده است.