Bez jedzenia, bez picia, bez snu. Marsz śmierci - Stanisława Imiołek cz. 5. Świadkowie Epoki скачать в хорошем качестве

Bez jedzenia, bez picia, bez snu. Marsz śmierci - Stanisława Imiołek cz. 5. Świadkowie Epoki

Nagranie zrealizowane przez INSTYTUT PILECKIEGO w ramach projektu ŚWIADKOWIE EPOKI. Witamy na kanale Świadkowie Epoki. Jeśli uważasz materiał za WARTOŚCIOWY prosimy o "ŁAPKĘ W GÓRĘ". Zapraszamy też do oglądania innych nagrań z kanału "Świadkowie Epoki". Prosimy o SUBSKRYPCJĘ, pozwoli nam to rozwinąć kanał i dzielić się coraz ciekawszymi historiami. Zachęcamy też do podzielenia się swoją opinią w KOMENTARZACH. A może znasz kogoś, kto mógłby opowiedzieć nam swoją historię? Pisz do nas na adres: swiadkowieepoki@instytutpileckiego.pl Nasza dzisiejsza bohaterka: Stanisława Imiołek (ur. 1923, zm. 2022), więźniarka wielu obozów koncentracyjnych. Pod koniec wojny była w Oranienburgu. Kiedy zbliżał się front, Niemcy zarządzili marsz śmierci: o 2.00 w nocy pobudka, formowanie kolumn marszowych, pół kilo chleba na osobę i w drogę! Po wielu godzinach wyczerpującego marszu udało się przespać w jakiejś stodole. Więźniarki znalazły tam trochę owsa i żyta i to było ich całe pożywienie przez kilka następnych dni. Podczas tego zupełnie bezsensownego marszu ginęło wielu ludzi z głodu, pragnienia i wycieńczenia. Jeśli ktoś zostawał z tyłu, Niemcy bez skrupułów go rozstrzeliwali. W pewnym momencie mama Stanisławy Imiołek zaniemogła i powiedziała, że dalej nie idzie. Razem z mającą jeszcze trochę więcej sił akuszerką z podrzeszowskiego Trzebowniska wzięły mamę pod ramiona i tak ją ciągnęły wiele kilometrów. W końcu Niemcy zarządzili postój na łące pod lasem. Była to chwila wytchnienia, jednak więźniarki zaczęły zauważać, że strażnicy i strażniczki stopniowo znikają. W końcu pozostały bez obstawy. Za dwie godziny podjechały dwa motory z żołnierzami. Jeden z nich odezwał się po polsku: „Czy są tu jacyś Polacy?”. Wtedy Stanisława Imiołek i jej towarzyszki niedoli zrozumiały, że gehenna się wreszcie skończyła i są wolne. Niedługo później przyjechały ciężarówki Czerwonego Krzyża i zabrały je do miasta do dawnych koszar. Tam wreszcie mogły liczyć na normalne pożywienie i powoli dochodziły do siebie. Copyright by Instytut Solidarności i Męstwa im. Witolda Pileckiego.