Վարդան Գալստյան - Պոետը մեռավ հանճարի սրտում скачать в хорошем качестве

Վարդան Գալստյան - Պոետը մեռավ հանճարի սրտում

Նույնիսկ պատերը երբեք չեն եղել Ընդունակ, անգամ մեկ բան փոխելու, Նրանք կրել են, իրենց մեջ առել Հազար ու մի սուտ՝ մեզանից հեռու: Եվ տառապաքով լի նրանց հոգին Պոկված տերերի ահ ու սարսափից Վախեցել են, որ քանդեն կործանեն Կողքի պատերին, պահող սյուներին... Եվ նրանք հիմքից քանդեցին պատերն Ամեհի, ամուր, ամեն բան տեսած Կամ զարդարեցին այն նկարներով, Որ էլ չխոսեն, չբացահայտեն, Որ տերերն այնքան անօթի եղան՝ Տնից հանեցին որբ զավակներին, Որ ավելացնեն բաժինը իրենց ու լավ հաստանան: Պոետը մեռավ հանճարի սրտում, Նրա հոգու մեջ չկար ոչ մի երգ Եվ նա իր վերջին երգերն էր երգում՝ մահվանը ընդդեմ: Մեկը կարոտ էր մի պատառ հացի, Մյուսին պատառը չէր էլ գրավել, Նա վշտացած էր իր փոքրիկների զուսպ հառաչանքից... Մուրճը ոչ մի տող չի կարող գրել, Գրում է միտքը՝ գրչի հետ մեկտեղ, Սակայն սլաքը հին ժամացույցի Չէր համատեղում մուրճն ու գրիչը... Անգամ համրեցին երգի բառերը, Որը գրվել էր առաջին սիրո տառապանքներից Այժմ՝ ծաղրական, քանզի այն սեր էր կոչել անունը: Նժույգի ոսկե պայտը կոտրվեց, Այն իր ազգակցից մի հին պայտ խնդրեց Եվ իրեն լծեց, որ իր մտրուկը Երբեք չդառնա տերերի ստրուկը... Պոետը մեռավ հանճարի սրտում Նրա հոգու մեջ չկար ոչ մի երգ Եվ նա իր վերջին երգերն էր երգում՝ մահվանը ընդդեմ... Եվ թեև հիմա ստրուկներ չկան, Կան սրիկաներ բազում, անարժան, Որոնք թղթով են կառուցում իրենց տունն ու ապագան: Եվ հիմա նստած փոքրիկ քաղաքում, Օղու բաժակին իր ցավը կիսում, Տիկին Արուս էր մի պոետ երգում՝ Իր ընտանիքին պահելով անքուն: Իսկ մուրճը ընտրած լավագույններին Կյանքը հեռացրեց թուղթ ու գրիչից, Անգամ օրագրի էջերի վրա դատարկ մնացին Կյանքի սյուները: Պոետը մեռավ հանճարի սրտում, Նա անէացավ լուսնի խորքերում, Որ մի ժամանակ երազկոտ հոգին Երգեր էր գրում իր սիրեցյալին Հանճարը մեռավ սին պոեզիայում, Որ մի խելագար պոետ էր գրում... 2007թ.