Γίκνα Ξεσυρτός Μπαρμπούδης, Μπαμπουρδάς скачать в хорошем качестве

Γίκνα Ξεσυρτός Μπαρμπούδης, Μπαμπουρδάς

Καλοκαίρι 2004 – μια μνήμη που στάζει γλυκό κρασί… Ήταν νωρίς το πρωί, καλοκαίρι του 2004, τέσσερα χρόνια μετά τη φυγή μου στη Γερμανία. Είχα επιστρέψει για λίγες μέρες στο χωριό. Το σώμα μου μπορεί να ξεκουραζόταν, αλλά η ψυχή δεν έβρισκε γαλήνη. Ώσπου... Με ξύπνησε μια μουσική. Ένας ήχος που ερχόταν από μακριά, σαν να διέσχιζε τα βουνά και τα χρόνια μαζί. Βγήκα στο μπαλκόνι. Ο αέρας έφερνε μαζί του τη φωνή ενός περιπλανώμενου μανάβη, μα εκείνη τη μέρα δεν διαλαλούσε μόνο πεπόνια και καρπούζια… Διαλαλούσε μνήμες. "Ποιος πουλάει γλυκό κρασί;" Το τραγούδι απλωνόταν στα σοκάκια του χωριού σαν θυμίαμα. Ήξερα καλά το τρανό Σουφλί και τους ανθρώπους του. Μα εκείνη τη στιγμή, κάτι με κάρφωσε στην καρδιά. Ήταν το κλαρίνο… Δεν ήταν ένα τυχαίο κλαρίνο. Θα το ξεχώριζα ανάμεσα σε χιλιάδες. Ήταν ο ήχος του Παναγιώτη Μπαρμπούδη. Από μικρός που έπιασα το κλαρίνο στα χέρια, θυμάμαι τον πατέρα μου να βάζει ξανά και ξανά τις κασέτες του. Μεγάλωσα με αυτό τον ήχο να χαράζει τη μνήμη μου σαν ψηφιδωτό. Και η φωνή; Θεέ μου… Παναγιώτης Μπαμπουρδάς. Δεν βρίσκω λόγια. Η φωνή του δεν τραγουδά, αφηγείται. Δε σε μαγεύει απλώς· σε παρασύρει εκεί που γεννήθηκαν οι θρύλοι. Δεν άντεξα. Πήρα το κλαρίνο μου και άρχισα να παίζω εκεί, στο μπαλκόνι, με τα μάτια κλειστά. Δεν με ένοιαζε που ήταν πρωί, δεν με ένοιαζε η κούραση από το ξενύχτι. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα πως παίζω πλάι τους. Λίγο μετά το μεσημέρι, χωρίς δεύτερη σκέψη, πήρα το αυτοκίνητο και πήγα στο Διδυμότειχο. Έφτασα στο γνωστό δισκοπωλείο, δίπλα στα ΚΤΕΛ. Εκεί ήταν ο φίλος μου, Θάνος Παπαδάκης. Μόλις είδε το βλέμμα μου, κατάλαβε. – "Το ‘χουμε, μόλις κυκλοφόρησε", μου είπε. Και τότε όλα επιβεβαιώθηκαν: Παναγιώτης Μπαρμπούδης στο κλαρίνο. Παναγιώτης Μπαμπουρδάς στο ούτι και στο τραγούδι. Γιάννης Μπαμπουρδάς στο βιολί. Αν υπήρχε μουσική που να μιλάει για την ψυχή της Θράκης, αυτή ήταν. Αν υπήρχε ήχος που να μου θυμίζει ποιος είμαι και από πού έρχομαι, ήταν αυτός. 📀 Εκείνο το CD δεν ήταν απλώς μια μουσική κυκλοφορία. Ήταν επιστροφή. Ήταν σπίτι. Ήταν οι ρίζες μου. Και ήταν, πάνω απ’ όλα, ελπίδα. Γιατί ναι, ευτυχώς, η Θρακιώτικη ψυχή δεν χάθηκε. Συνεχίζει. Στα χέρια νέων παιδιών. Στους ήχους που δεν ξεχάστηκαν. Στις μνήμες που επιστρέφουν νωρίς ένα καλοκαιρινό πρωινό… #ΘρακιώτικαΑκούσματα #ΜνήμηΚαιΠαράδοση #ΠαναγιώτηςΜπαρμπούδης #ΠαναγιώτηςΜπαμπουρδάς #ΓιάννηςΜπαμπουρδάς #ΚλαρίνοΨυχήΤηςΘράκης #Καλοκαίρι2004 #Νοσταλγία Θες να συνεχίσουμε με σειρά αναρτήσεων πάνω σε αναμνήσεις ή πρόσωπα