Chelkash. Maksim Gorkiy asari asosida radioteatr скачать в хорошем качестве

Chelkash. Maksim Gorkiy asari asosida radioteatr

Челкаш. Максим Горкий асари асосида радиотеатр / Chelkash. Maksim Gorkiy asari asosida radioteatr. Maksim Gorkiy (ruscha: Максим Горький) (asl ismi Aleksey Maksimovich Peshkov (ruscha: Алексей Максимович Пешков); 1868-yil [E.U. 16-mart] 28-mart, Nijniy Novgorod – 1936-yil 18-iyun, Moskva) – rus va sovet yozuvchisi va jamoat arbobi[1]. Sobiq Ittifoq yozuvchilar uyushmasi boshqaruvining birinchi raisi. Besh marta Adabiyot boʻyicha Nobel mukofotiga nomzod etib koʻrsatilgan. Gorkiy bir qator roman („Foma Gordeev“, 1899; „Uchovlon“, 1990—01 va b.), hikoya („Konovalov“, „Chelkash“ va b.) va dramatik asarlar („Meshchanlar“, „Tubanlikda“, 1902; „Chorbogʻchilar“, 1904 va b.) muallifi. „Tubanlikda“ pyesasida Gorkiy shafqatsiz hayot tubanlikka itqitgan insonlarning azob-uqubatlarini mahorat bilan bergan. „Ona“ (1907) romanida birinchi boʻlib adabiyotda inqilobiy kurashni xayrixohlik bilan tasvirlagan. „Bolalik“ (1913–1914), „Odamlar orasida“ (1915–1916), „Mening dorilfununlarim“ (1923) qissalari avtobiografiya asarlardir. Gorkiy Sharq xalqlari tarixi bilan qiziqib, „Italiya ertaklari“ (1911–1913) asarida Sharq mifologiyasidan oʻz badiiy niyati asosida foydalandi, rus adabiyotida Amir Temur siymosiga ilk bor murojaat etib, uning tarixiy haqiqatdan uzoqlashgan obrazini chizdi. Gorkiy ijodi taʼsirida boshqa milliy adabiyotlar (fransuz, nemis, ingliz, xitoy kabi) da ham sotsialistik realizm metodiga asoslangan asarlar koʻplab yaratildi. Gorkiy asarlari 1930-yillarning boshida dastlab Choʻlpon, keyinchalik Abdulla Qahhor, Oybek, Hamid Olimjon, Mirzakalon Ismoiliy va b. tomonidan oʻzbek tiliga tarjima qilindi. Aksariyat pyesalari Oʻzbekiston teatrlarida sahnalashtirilgan. Максим Горький (русча: Максим Горький) (асл исми Алексей Максимович Пешков (русча: Алексей Максимович Пешков); 1868-йил [Э.У. 16-март] 28-март, Нижний Новгород – 1936-йил 18-июн, Москва) – рус ва совет ёзувчиси ва жамоат арбоби. Собиқ Иттифоқ ёзувчилар уюшмаси бошқарувининг биринчи раиси. Беш марта Адабиёт бўйича Нобел мукофотига номзод этиб кўрсатилган[2]. Горький бир қатор роман („Фома Гордеэв“, 1899; „Учовлон“, 1990—01 ва б.), ҳикоя („Коновалов“, „Челкаш“ ва б.) ва драматик асарлар („Мешчанлар“, „Тубанликда“, 1902; „Чорбоғчилар“, 1904 ва б.) муаллифи. „Тубанликда“ пьесасида Горкий шафқатсиз ҳаёт тубанликка итқитган инсонларнинг азоб-уқубатларини маҳорат билан берган. „Она“ (1907) романида биринчи бўлиб адабиётда инқилобий курашни хайрихоҳлик билан тасвирлаган. „Болалик“ (1913–1914), „Одамлар орасида“ (1915–1916), „Менинг дорилфунунларим“ (1923) қиссалари автобиография асарлардир. Горкий Шарқ халқлари тарихи билан қизиқиб, „Италия эртаклари“ (1911–1913) асарида Шарқ мифологиясидан ўз бадиий нияти асосида фойдаланди, рус адабиётида Амир Темур сиймосига илк бор мурожаат этиб, унинг тарихий ҳақиқатдан узоқлашган образини чизди. Горький асарлари 1930-йилларнинг бошида дастлаб Чўлпон, кейинчалик Абдулла Қаҳҳор, Ойбек, Ҳамид Олимжон, Мирзакалон Исмоилий ва б. томонидан ўзбек тилига таржима қилинди. Аксарият пьесалари Ўзбекистон театрларида саҳналаштирилган.