اسطوره هندی پیدایش راهو و کیتو (راز ماه گرفتگی و خورشید گرفتگی) / داستان موزیکال скачать в хорошем качестве

اسطوره هندی پیدایش راهو و کیتو (راز ماه گرفتگی و خورشید گرفتگی) / داستان موزیکال

افسانه‌ی راهو و کیتو – سایه‌ای بر سرنوشت جاودان پیمان ایزدان و دیوان در آغازِ زمان، آنگاه که جهان هنوز در تلاطم بود و نیروهای نیک و شر در کشاکش، ایزدان (دِواها) و دیوان (اسوراها) در نبردی بی‌پایان گرفتار بودند. ایزدان، فرمانروایان آسمان و روشنایی، قدرت خود را از دست داده بودند و دیوان، فرزندان تاریکی، در آستانه‌ی پیروزی بودند. در آن هنگام، خدایان به ویشنو، پروردگار نگاهبان هستی، پناه بردند. ویشنو فرمان داد که برای بازیافتن قدرت، باید اقیانوس شیر (Kshira Sagara) را به‌هم بزنند تا شهد جاودانگی (آمریت) از دل آن بیرون آید. اما این کار به نیرویی عظیم نیاز داشت، پس ویشنو پیشنهاد کرد که ایزدان و دیوان به‌طور موقت با هم متحد شوند. کوه مانترا را به‌عنوان همزن برگزیدند و واسوکی، مار پادشاه ناگاها، را طناب کردند. ایزدان دم او را گرفتند و دیوان سرش را. سپس کشیدن و چرخاندن آغاز شد. طلوع شهد جاودانگی و نیرنگ دیو پس از هزاران سال تلاش، از دل اقیانوس، گنجینه‌های بی‌شماری بیرون آمدند: اسب بالدار، سنگ‌های گرانبها، ماه، زهر کشنده‌ی هالاهالا (که شیوا آن را نوشید)، و در نهایت، جام درخشان آمریت، شهد جاودانگی. همین که آمریت پدیدار شد، دیوان دریافتند که اگر ایزدان این نوشیدنی را بنوشند، دیگر هرگز بر آنان پیروز نخواهند شد. بنابراین، با حرص و آز به سوی جام حمله بردند، اما ویشنو که حیله‌ی آنان را دانسته بود، خود را به شکل زنی زیبارو به نام موهینی درآورد و پیشنهاد کرد که جام را میان ایزدان و دیوان به‌طور عادلانه تقسیم کند. دیوان که مسحور زیبایی او شده بودند، پذیرفتند، اما موهینی جام را تنها به ایزدان می‌داد و دیوان را فریب می‌داد. در میان دیوان، یکی از آنان، سوارابهانو، دیوی زیرک و بلندپرواز، که از آغاز در پی جاودانگی بود، نیرنگ موهینی را دریافت. او در سکوت، خود را به شکل یکی از ایزدان درآورد و در میان آنان نشست. هنگامی که جام به او رسید، بی‌درنگ جرعه‌ای از آن نوشید. خشم ویشنو و تولد راهو و کیتو اما در همان لحظه، سوریا (خورشید) و چاندرا (ماه) که در کنار او نشسته بودند، او را شناختند و فریاد برآوردند: "او از دیوان است! این فریبکار را بازدارید!" ویشنو بی‌درنگ سودارشَن چاکرا، دیسکِ چرخانِ الهی‌اش، را به سوی سوارابهانو پرتاب کرد. پیش از آنکه شهد جاودانگی در سراسر بدن او جاری شود، تیغه‌ی چرخان، سرش را از تن جدا کرد. اما آن جرعه‌ی آمریت که در گلویش فرو رفته بود، کاری کرد که سرش همچنان زنده بماند. از آن روز، سرِ او با نام راهُو در آسمان به گردش افتاد، و بدنِ او، که از سر جدا شده بود، با نام کِتو (ذنب) به موجودی مستقل بدل شد. کینه‌ی ابدی و آغاز گرفتگی‌ها راهُو که از خیانت خورشید و ماه خشمگین بود، سوگند خورد که انتقام خود را بگیرد. از آن روز، هرگاه این دو در مسیر او قرار گیرند، دهان بزرگ و بی‌جسمش آنان را می‌بلعد و جهان را در تاریکی فرو می‌برد. اما چون جسم ندارد، نمی‌تواند آن‌ها را برای همیشه در کام خود نگه دارد، پس پس از مدتی، خورشید و ماه دوباره از دهان او رها می‌شوند. این‌گونه است که خورشیدگرفتگی و ماه‌گرفتگی رخ می‌دهد. معنای راهُو و کیتو در جیوتیش پس از آن، راهُو و کیتو دیگر مانند سایر سیارات نبودند؛ آنان گره‌های سایه‌ایِ ماه شدند، دو نیرویی که نه جسم دارند و نه نور، اما تأثیرشان بر سرنوشت بی‌اندازه قوی است. 🔹 راهُو (راس) نماد جاه‌طلبی، عطش قدرت، توهم، دنیاپرستی، و وسوسه است. او بی‌پایان می‌خواهد، اما هرگز سیر نمی‌شود. 🔹 کِتو (ذنب) نماد رهایی، دانش پنهان، معنویت و عزلت #آسترولوژی #استرولوژی #جیوتیش #راهو #کیتو #نجوم #ودیک