2. ΕΦ' ΗΜΙΝ скачать в хорошем качестве

2. ΕΦ' ΗΜΙΝ

ΣΤΩΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ - ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΚΡΟΠΟΛΗ TRACK 2 ΕΦ' ΗΜΙΝ Δύο κατηγορίες — κράτα το στο μυαλό σου: ό,τι ανήκει σε σένα, κι ό,τι ανήκει στον κόσμο. Εφ' ημίν — εκεί είναι η προσοχή σου. Ουκ εφ' ημίν — εκεί σταματά η ταραχή σου. Εφ' ημίν — είν’ η υπόληψη, έκκλιση, ορμή, όρεξη, βούληση- η στάση, ουκ εφ' ημίν — το σώμα, η φήμη, δόξα, αρχές εξουσιαστικές - η βάση. Δεν είναι όλα στο χέρι σου, άσε την πλάνη, Το δρόμο ορίζει η συγκατάθεσή σου στο κεφάλι, Πλούτος; Αδιάφορο — συχνά προτιμητέο. Δόξα; Αδιάφορο — συχνά μη προτιμητέο. Υγεία; Συχνά Προτιμητέο μα τίποτα από αυτά δεν είναι αγαθό. Η Αρετή μόνο έχει ηθικό βάρος εδώ. Αν έρθουν, τα δέχομαι — σύμφωνα με τη φύση. Αν φύγουν, δεν χάνω την εσωτερική συγκρότηση. Δίνω σχετική αξία — μα όχι απόλυτο ρόλο, κανένα εξωτερικό δεν ορίζει το όλο. Τα προηγμένα δεν είναι αγαθά, έχουν αξία φυσική, όχι ηθική. Τα αποπροηγμένα δεν είναι καθαυτά κακά, είναι συνθήκες — όχι ηθικά δεινά. Εφ' ημίν — εκεί εστιάζω, εκεί χτίζω, εκεί ακμάζω. Ουκ εφ' ημίν — δεν τα κρατώ, τα αφήνω ελεύθερα, δεν τα ζητώ. Απάθεια — δεν είναι ψυχρότητα, είναι ακριβής κρίση, λογική ορθότητα. Ό,τι από μένα εξαρτάται — βήμα προς βήμα προκόβω, ό,τι από μένα δεν εξαρτάται — το γόρδιο δεσμό κόβω. [verse] Απάθεια δεν είναι να μη νιώθω, είναι να μη γίνομαι δούλος στο πάθος. Το πάθος βλέπεις γεννιέται απ' της κρίσης το λάθος, από αξία που η λογική δεν έχει δώσει κατά βάθος. Λες "χάθηκα" — μα τι χάθηκε; Κάτι ουκ εφ' ημίν απλώς άλλαξε. Αν η προαίρεσή σου μένει καθαρή, τότε η εσωτερική σου πόλη στέκει σταθερή. Άσκηση — κάθε μέρα προπόνηση, προμελέτη των δεινών, εσωτερική ενδυνάμωση. Στέρηση εκούσια, πειθαρχία σκληρή, για να μη σε ορίσει αυτό που δεν ελέγχεις πια. Ρώτα: «Είναι δικό μου αυτό;» Αν όχι — Δε σε απασχολεί πια, άφησέ το. Η ελευθερία δεν είναι συνθήκη, είναι σωστή σκέψη και επιλογή. Δεν ελέγχω το αύριο, δεν ελέγχω το τι θα μου συμβεί. Δεν ελέγχω τον θάνατο, ούτε το στόμα του κόσμου ακόμα. Ελέγχω τη συγκατάθεση. Ελέγχω την πρόθεση. Ελέγχω αν θα δώσω αξία ή αν στην ορθότητα θα μείνω. Εφ' ημίν — εκεί εστιάζω, εκεί είναι το μόνο που ορίζω και αλλάζω. Ουκ εφ' ημίν — δεν με λυγίζουν, είναι σκιές που περνούν και δεν με αγγίζουν. Αρετή — το μόνο αγαθό. Τα άλλα είναι ρολάκι προσωρινό. Απάθεια — καθαρός ουρανός, εκεί κατοικεί ο ελεύθερος νους.