#ခန္ဓဝဂ္ဂသံယုတ်ပါဠိတော်မြန်မာပြန် скачать в хорошем качестве

#ခန္ဓဝဂ္ဂသံယုတ်ပါဠိတော်မြန်မာပြန်

ခန္ဓဝဂ္ဂသံယုတ်ပါဠိတော်မြန်မာပြန် နကုလပိတုသုတ် အကျွန်ုပ်သည်ဤသို့ကြားနာခဲ့ရပါသည်။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဘဂ္ဂတိုင်းသုသုမာရဂိရမြို့ဝယ် သားတို့ကိုဘေးမဲ့ပေးရာဘေသကလတော၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ ထိုအခါ နကုလပိတာသူကြွယ်သည် မြတ်စွာဘုရားထံသို့ချဥ်းကပ်၍ ရိုသေစွာရှိခိုးပြီးလျှင် တခုသောနေရာ၌ထိုင်ပြီးသော် မြတ်စွာဘုရားအား ဤစကားကိုလျှောက်၏...... အသျှင်ဘုရားအကျွန်ုပ်သည် အိုမင်းပါပြီ.. အရွယ်ကြီးပါပြီ ......အသက်ကြီးပါပြီ....အရွယ်သုံးပါးသို့ရောက်ပါပြီ........နောက်ဆုံးအရွယ်သို့ရောက်ပါပြီ... နာကျင်သောကိုယ်ရှိပါ၏ ..... မပြတ်နာကျင်၍နေပါ၏.... အသျှင်ဘုရား အကျွန်ုပ်သည် မြတ်စွာဘုရားကိုလည်းကောင်း စိတ်နှလုံးကိုပွားစေတတ်သောရဟန်းတော်တို့ကိုလည်းကောင်း..အမြဲတစေ မဖူးမြင်နိုင်တော့ပါ.... အသျှင်ဘုရား.....မြတ်စွာဘုရားသည် ဆုံးမတော်မူပါ ...ကံမြစ်တော်မူပါ...ယင်းအဆုံးအမတော်သည် ကြာမြင့်စွာသောကာလပတ်လုံး စီးပွားချမ်းသာအလို့ငှာ ဖြစ်ရာပါ၏ဟုလျှောက်၏...... သူကြွယ် ..ဤစကားသည်မှန်၏..ဤစကားသည်ဟုတ်၏။ ဤကိုယ်သည် နာကျင်သည်သာတည်း... ဥကဲ့သို့ဖြစ်သည်... အရေပါးတို့ဖြင့်မြှေးယှက်ထားအပ်၏.. သူကြွယ် ..တစ်ဦးတယောက်သောသူသည်ဤကိုယ်ကိုရွက်ဆောင်နေရလျက် တခဏမျှသော်လည်း အနာကင်းခြင်းကို ဝန်ခံပါလျှင်... ထိုသူ့အား မိုက်သည့်အဖြစ်မှတပါး အခြားမရှိတော့ချေ.... သူကြွယ်.. ထို့ကြောင့် ဤအရာဝယ် '''ငါသည် နာကျင်သောကိုယ်ရှိသူဖြစ်၍ ငါ၏စိတ်သည် နာကျင်မှုကင်းသည် ဖြစ်လတ္တံ့"" ဟု ဤသို့သင်ကျင့်အပ်၏ဟု မိန့်တော်မူ၏.....