De watermolen van Sint-Gertrudis-Pede (de Pedemolen) скачать в хорошем качестве

De watermolen van Sint-Gertrudis-Pede (de Pedemolen)

WATERMOLEN VAN SINT-GERTRUDIS-PEDE Lostraat 84 – 1703 Schepdaal – beschermd monument en landschap bij KB 17.04.1975 De enige maalvaardige watermolen van het Pajottenland… In 1989 werd de Watermolen van Pede, gelegen in Sint-Gertrudis-Pede (Schepdaal), aangekocht door de gemeente Dilbeek. Na een zeer grondige restauratie is de molen sinds 2002 weer maalvaardig. Om de twee weken worden er maaldemonstraties gegeven. In het bakhuis worden soms bakdemonstraties gegeven. De hondenmolen stond tot 1995 aan een boerderij in Moerbeke bij Geraardsbergen. Een boterhond deed er ongeveer één uur over om een vat boter te karnen en werd na verrichte arbeid beloond met een bord verse karnemelk. In het bijgebouwtje achter het hondenrad bevindt zich het botervat en een kleine verzameling molens voor het huishoudelijk malen van onder andere graan, groenten, vlees en koffie. Het grote molendomein met zijn spaarvijvers, boomgaard, kleinschalige waterzuivering en weiden is vrij toegankelijk. Een aantal lokalen in het molengebouw kunnen gehuurd worden voor activiteiten met een cultureel-toeristisch of educatief karakter. Geschiedenis Banmolen van het Land van Gaasbeek In 1392 al werd hij vermeld in een acte: “Sweder van Abcoude, Heer van Gaasbeek, kocht van Arnoul, zoon van Gielelmus van Pede, een heuvel met woningen op de top en met een watermolen aan de voet.” Volgens sommige bronnen zou Pieter Bruegel de Oude de watermolen in beeld gebracht hebben meer dan 400 jaar geleden, o.a. op de schilderijen “De terugkeer van de kudde” en “De ekster op de galg”. In 1800 werkten in ons land zo’n 3.000 watermolens en evenveel windmolens. Er was één molen per 500 à 1.000 inwoners. Later werd de stoommachine de voornaamste energiebron. In 1935, na de elektrificatie, waren wind- en watermolens bijna uitgespeeld voor de maalderij. Wel werden ze dikwijls nog in combinatie met andere energiebronnen ingezet. De Pedemolen staakte zijn economische bedrijvigheid definitief in 1965. De laatste molenaar was Jozef Zeghers. Bron : http://toerismedilbeek.be/