08 / Σην ηήν επέραν τ’ άστρα̤ / Στάθης Τσαϊρίδης - Γιάννης Τσανασίδης скачать в хорошем качестве

08 / Σην ηήν επέραν τ’ άστρα̤ / Στάθης Τσαϊρίδης - Γιάννης Τσανασίδης

Σην ηήν επέραν τ’ άστρα̤ (Ομάλ) Μουσική: Παραδοσιακή Στίχοι: Γιάννης Τερζίδης Τραγούδι: Στάθης Τσαϊρίδης Λύρα: Γιάννης Τσανασίδης Ούτι: Γιώργος Ασβεστάς Νταούλι: Νίκος Φιλιππίδης Ηχογράφηση: EastSide Studio Μίξη-Mastering: Γιώργος Μπακάλης Σχεδιασμός εξωφύλλου: Κωνσταντίνος Καρακασίδης Επιμέλεια στίχων: Κωνσταντίνος Καρακασίδης Εγώ, πουλί μ’, ’κ’ εχπαράγα, νέ εβλάφτα, νέ ετσ̌αρπεύτα Εγώ τσ’ εγάπ’ς είμ’ αποκάμ’, εκάγ̆α κι ετελέθα Εγροικώ ’κι ταγιανί͜εις μακρά να στέκ’ς και τερείς Αρνόπο μ’, μη τρως την ψ̌η σ’ Θά ’ρχουμαι όντες βραδύν’, ντ’ αγαπώ σε ευτάει πελίν Παρχάρ’ αέρα ’ίνουμαι, ’ξ̌αεύω τα μαλλία σ’ Τυλίουμαι σο γουλόπο σ’ και κείμαι σην καρδία σ’ Εγροικώ ’κι ταγιανί͜εις μακρά να στέκ’ς και τερείς Αρνόπο μ’, μη τρως την ψ̌η σ’ Θά ’ρχουμαι όντες βραδύν’, ντ’ αγαπώ σε ευτάει πελίν Έπεσα σ’ εγκαλιόπο σου, απέσ’ σα ψ̌ήα σ’ τ’ άσπρα Ουρανόν εχαμέλυνεν σην ηήν επέραν τ’ άστρα̤ Εγροικώ ’κι ταγιανί͜εις μακρά να στέκ’ς και τερείς Αρνόπο μ’, μη τρως την ψ̌η σ’ Θά ’ρχουμαι όντες βραδύν’, ντ’ αγαπώ σε ευτάει πελίν Φυσά αέρα, τραωδεί, στέκω και αφουκρούμαι Έργεψεν το μικρόν τ’ αρνί μ’ κ’ εγώ φεσάτ’ς φοούμαι Εγροικώ ’κι ταγιανί͜εις μακρά να στέκ’ς και τερείς Αρνόπο μ’, μη τρως την ψ̌η σ’ Θά ’ρχουμαι όντες βραδύν’, ντ’ αγαπώ σε ευτάει πελίν ⤛Γλωσσάρι⤜ απέσ’: μέσα αποκάμ’: δαυλός εστίας καιγόμενος ή σβησμένος αρνόπο: αρνάκι, χαϊδευτική προσφώνηση γυναίκας αφουκρούμαι: αφουγκράζομαι βραδύν’: βραδιάζει γουλόπο (λατ. gula): λαιμουδάκι εβλάφτα: βλάφθηκα, μου προκλήθηκε σωματική ή ψυχολογική ζημιά, έπαθα βλάβη υπό την επήρεια πνευμάτων εγάπ’ς: αγάπης εγκαλιόπο: αγκαλίτσα εγροικώ: καταλαβαίνω εκάγ̆α: κάηκα επέραν: πήραν έργεψεν: άργησε ετελέθα: (αμτβ.) τελείωσα, εξαντλήθηκα, μτφ. πέθανα ετσ̌αρπεύτα: χτυπήθηκα, βλάφτηκα υπό την επήρεια κπ/κτ ή κπ ανώτερης δύναμης/μαγείας ευτάει (αρχ.ελλ. εὐθειάζω): κάνει, φτιάχνει εχαμέλυνεν: χαμήλωσε εχπαράγα: (αμτβ) τρόμαξα, ξαφνιάστηκα ηήν: γη ’ίνουμαι: γίνομαι ’κ’/’κι (αρχ.ελλ. ουκί-οὐχί): δεν κείμαι: κείτομαι, ξαπλώνω μακρά: (επιρρ.) μακριά, απομακρυσμένα νέ (τουρκ. ne): ούτε ’ξ̌αεύω (τουρκ. okşamak): (οξ̌αεύω) χαϊδεύω όντες: όταν παρχάρ’: ορεινός τόπος θερινής βοσκής πελίν (τουρκ. belli): φανερό, εμφανές, πρόδηλο ’ρχουμαι: (έρχουμαι) έρχομαι στέκ’ς: στέκεσαι ταγιανί͜εις (τουρκ. dayanmak): αντέχεις, βαστάς τερείς: κοιτάς τραωδεί: τραγουδάει τσ’: (ως τση, άρθρο γεν. ενικού) του/της, (ως τσοι, άρθρο αιτ. πληθ.) τις, (ως ερωτημ. τσί;) ποιός; τυλίουμαι: τυλίγομαι φεσάτ’ς (τουρκ./αραβ. fesat/fesād): ανήσυχος από φόβο, αναστατωμένος φοούμαι: φοβάμαι ψ̌η: ψυχή ψ̌ήα: ψυχές, η περιοχή του στέρνου, τα εσώψυχα