Uitkijktoren aan Vallei van de Wamp - Arendonk 🎤 скачать в хорошем качестве

Uitkijktoren aan Vallei van de Wamp - Arendonk 🎤

Aan de Asselbergen ten oosten van het Belgische Arendonk staat aan het beekje de Wamp een 12 meter hoge uitkijktoren die uitzicht zou moeten bieden over natuurgebied Lokkerse Dammen, dat deel uitmaakt van de Vallei van de Wamp. De Vallei van de Wamp is een moerassig gebied met laagveen, heide en rietlanden als open water en langs sloten, wilgen- en gagelstruiken, en grote hoeveelheden springbalsemien. De kijktoren wordt in Arendonk een blunder genoemd. Het is echter een 'uitzichttoren zonder uitzicht', omdat de omstaande bomen hoger zijn dan de toren zelf. Natuurlijk heb je vanuit de toren wel uitzicht, maar men zag de toren liever in het moerasgebied staan, dat zal het zijn. Door het rechttrekken van de beekje de Wamp daalde het waterpeil waardoor het moerassige Goorken verlandde. Door de houtkap ontstonden open waterpartijen en de oevers werden geplagd. Vandaag groeien er massa’s zonnedauw en zowel struikheide als dopheide steken de kop op. Het samenspel tussen zuur, Kempens grondwater en kalkrijk kanaalwater geeft het Goorken een uitzonderlijk hoge natuurwaarde. Grondwater, met voedselrijk water van de Maas, verrijkt de van nature ijzerrijke en voedselarme Kempense bodem. Deze plaatsen verruigen met planten als riet, harig wilgenroosje en koninginnekruid. Op de overgangen tussen het voedselarme en voedselrijke water ontstond trilveen met draadzegge en kleine egelskop. Samen met de Lokkerse Dammen en de Rode Del maakte het Goorken ooit deel uit van een grensoverschrijdend moerasgebied in de Vallei van de Wamp. De naam is dan ook heel toepasselijk: ‘goor’ betekent ‘moerassig beekdal’. In de omgeving van het natuurgebied Lokkerse Dammen in Arendonk en in het natuurgebied Scheps nabij Balen, kwam Amerikaanse stierkikker voor. Dat is een invasieve exoot die op de zwarte lijst staat van voor de EU zorgwekkende invasieve exoten. De Vlaamse overheid stelde in 2017 een bestrijdingsplan op. Het INBO onderzocht of de soort in beide gebieden actueel nog voorkomt en of deze exoot er zich voortplant. Vervolgens gingen men na welke mogelijkheden bestaan om de Amerikaanse stierkikker op deze locaties te bestrijden. In Europa werd de Stierkikker in 1932 voor het eerst in Italië geïntroduceerd, maar is deze wijdverspreid een aantal andere Europese landen, waaronder België en ook Nederland. In Nederland werd de kikker voor het eerst vastgesteld rond 1990. De eerste waarnemingen in Vlaanderen dateren uit het einde van de vorige eeuw, maar betroffen steeds geïsoleerde waarnemingen van adult dieren.