Σκιάχτρο - Περσείδες скачать в хорошем качестве

Σκιάχτρο - Περσείδες

Spotify: https://open.spotify.com/album/0jpU6p... Μουσική Παραγωγή: Tsekos/Σκιάχτρο Μίξη/Mastering: Tsekos Προγραμματισμός: Tsekos Artwork: Aristoteles Yaprakas / aristoteles_y Στίχοι: Όσοι δεν μπήκαν στα παπούτσια σου σού λεν’ πώς να τα δέσεις. Άσε τις συμβουλές, τις υποθέσεις, μου ‘πανε κακός να γίνω οι καλές σας οι προθέσεις. Τις παίρνει ο άνεμος γνώμες που σχηματιστήκανε μέσα στις ανέσεις. Κι ενώ βλέπω στην κοιλιά της μελανιές απ’ τις ενέσεις κάθε σύριγγα της ψιθυρίζει όμορφες υποσχέσεις. Γαμώτο είν’ ανθρώπινες σχέσεις. Μην προσπαθείς να μπεις δεν θα χωρέσεις. Βάλε το μυαλό σου μπρος ή την καρδιά σου, εσύ επιλέγεις. Μα ένα διάλεξε γιατί γίνεσαι ψέμα όταν αυτά τα δύο τα μπλέκεις. Σπάνια την αγάπη είδα σε πράξεις μα ήταν εύκολη στις λέξεις, Σε ταξίδια, σε φωτογραφίες σε media, σε λεφτά και καταθέσεις. Δεν αγγίζουν το συναίσθημα που έχεις όταν αποκτάς κάτι που για πάρτη του πρώτα φρικτά πονέσεις Για χάρη του σκοτώνεις ή πεθαίνεις το ίδιο κάνει δεν διαλέγεις ε… Είναι χαράματα. Πρέπει να φύγω για δουλειά. Γενιά σε πείνας μεροκάματα, μου λες μείνε, μην φεύγεις. Δεν μπα να σβήνει όλο το διάστημα ξημερώνει κι όμως ακόμα φέγγεις. Στα δύσκολα φέγγεις κι ότι μαλακισμένες σκέψεις για κακό κάνω και πάω να μοιραστώ με προλαβαίνεις. Στα δύσκολα να μ’ αντέχεις…. Μέχρι το κεφάλι είναι το ύψος μετά ξεκινάει το ανάστημα και γίνομαι γίγαντας όταν μου λες πως με θέλεις. Μην σταματάς να γράφεις λένε ενώ χρόνια σε τζάμια με υγρασία χαράζα στίχους με τα δάχτυλα, εσύ ξέρεις. Εγώ τα ‘βλεπα όλα ανάποδα και απόλυτα, από τα όνειρα που κάνω ένα θα διάλεγα με την φάλτσα φωνή μου να σου τραγουδώ ενώ στην αυλή μας με πόδια ξυπόλυτα με πιάνεις και χορεύεις. Άμα στέκω καλά και είμαι το ήμισυ μιας κατάστασης άκρως αρρωστημένης, Είσαι το άλλο της μισό. Γι’ αυτό και μόνο σου ΄πα: «Κάνε μου μια χάρη, μ’ αρρωσταίνεις;» Τα μάτια της ερωτευμένης είναι ανίκητα! Τα μάτια ερωτευμένου αδίστακτα. Ειδικά άμα τα δικά της απαντάνε σ’ αυτόν «Όλα ή τίποτα.» Δεν πίστευα ποτέ μου στο για πάντα μα θέλω να με πιστέψεις Πως τον τελευταίο καιρό αυτό το για πάντα μες στις σκέψεις μου πια είναι υπαρκτό. Γιατί γνωρίζω πως πεθαίνοντας θα ‘ρθεις να με γυρέψεις... Πέτα ψηλά μικρέ και δες τα σύννεφα με τα βουνά να σμίγουν στις κορφές τους. Ανθρώπους γνώρισε κι αν τύχει να σου ανοίξουν τις καρδιές τους πρόσεχέ τους τες σαν να σ’ ανήκουν γιατί βλέπεις οι άνθρωποι μοιάζουν με δέντρα, έχουν τις εποχές τους. Είμαστε οι επιλογές μας άρα σκέψου πως για κάποιους στο τέλος της μέρας είσαι οι δικιές τους. Πέτα, πέτα μα να θυμάσαι τα πουλιά γυρίζουν πάντα στις φωλιές τους. Μια νύχτα που πέφταν περσείδες, πού ‘μαστε τώρα και που ‘μασταν πέρσι είδες; Μια νύχτα που πέφταν περσείδες, Βαράγαν όλα μαζί κι η καρδιά και οι κοιλιές και οι βαλβίδες Εγώ δεν πήγα πουθενά κι όμως τον κόσμο φέτος γύρισα. Σαν να ‘δα νέο χρώμα νέα μυρωδιά να μύρισα. Κι αφού οι άνθρωποι λοιπόν μοιάζουνε με δέντρα ευλαβικά έσκυψα στο χώμα και σε φίλησα να ανθίσεις. Γιατί σε βλέπω κι αναπόφευκτα κάποιον μου θυμίζεις Γιατί τα βράδια αυτά τα γαμημένα μάτια μου δεν κλείνουνε ποτέ άμα δεν μ’ αγγίζεις.. Γιατί με κατηγόρησα πολύ προς υπεράσπιση μιας πίστης. Ο χρόνος είναι σχετικός, μα θα ‘λεγα αισθηματικός κι άσε το τι λέει το ρολόι μας. Πόσες στιγμές και σκέψεις; Πόσοι αιώνες πέρασαν ώσπου το δάκρυ να κυλήσει ως και την άκρη του προσώπου μας; Έχω δυο φίλους που σκοτώνονται, γελάν μαζί και τρώγονται έτσι είναι με τους ανθρώπους μας. Έχω μια φίλη μέγαιρα, μα νοιάζεται για όλους μας. Έχω έναν γιο για να κληρονομήσει όχι τις νίκες μα ένα προς ένα όλους τους αγώνες μας. Εσένανε έχω που ενώσαμε τους δρόμους μας, Άλλοτε ήταν κατήφορος κι άλλοτε ανηφοριά φορτία βαριά πάνω στους ώμους μας, Γυναίκα μου… Για κάποιους ανθρώπους, λερώνω τα χέρια μου.