Droneopnames Wesel Eisenbahnbrücke. скачать в хорошем качестве

Droneopnames Wesel Eisenbahnbrücke.

De historische Wesel-spoorbrug op de Haltern-Venlo-spoorlijn werd tussen 1872 en 1874 gebouwd door de Keulen-Minden Spoorwegmaatschappij (CME) als onderdeel van de Hamburg-Venlo-spoorlijn en was tijdens zijn bestaan de noordelijkste Rijnbrug van Duitsland. Vanaf 1917 bestond er een extra verkeersbrug in de buurt van de spoorbrug tot beide bruggen tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog werden vernield. Alleen de verkeersbrug werd toen herbouwd. Aanleiding voor de overbrugging van de Nederrijn in Wesel was de aanleg van de Hamburg-Venlo-spoorlijn van Hamburg via Bremen, Münster en Haltern naar Venlo. De route door het dichtbevolkte Ruhrgebied met een brug over de Rijn bij Duisburg, oorspronkelijk gepland door een buitenlands consortium, werd verhinderd door de Pruisische staat, die een route via de toenmalige Pruisische vesting Wesel eiste en de CME de nodige concessie verleende voor de gehele route naar Hamburg. Dit stelde de soldaten in de vesting Wesel in staat om de brug te verdedigen tegen een Rijnoversteek in geval van oorlog of om deze te gebruiken als basis voor de inzet in het westen. Een deel van de bovenbouw met planken was hiervoor al in de planningsfase gepland, zodat de brug ook door andere voertuigen kon worden gebruikt. Aan weerszijden werd de eigenlijke rivierbrug voorafgegaan door bakstenenvoorlandbruggen van hard gebakken bakstenen, 65 op de linkeroever van de Rijn met een totale lengte van 770 meter, op de rechteroever van de Rijn 32 eveneens bakstenen bruggen en 6 stalen bruggen met een totale lengte van 766 meter. Daartussen werd de Rijn bij kilometer 815 overspannen met een rivierbrug bestaande uit vier stalen afzonderlijke delen van elk 104 meter lang. Ten tijde van de bouw was het bouwwerk met 1950 meter de langste Rijnbrug die werd gebouwd. Tijdens de bouw zijn ter plekke de bakstenen gebakken uit de klei die bij het uitgraven van de pilaren is gewonnen. De ongebruikelijke afmeting van het bouwwerk werd niet alleen gekozen vanwege het frequente risico op overstromingen, maar ook omdat de militairen een spoordijk niet tolereerden en een duidelijk zicht op het fort wilden hebben. Aan het begin en einde van de rivierbrug kreeg de brug zogenaamd trommelwerk ter verdediging, zoals in die tijd gebruikelijk was voor Rijnbruggen. In het voorland werden ook verdere vestingwerken gebouwd. Op de linkeroever van de Rijn werd Fort I achter de dijk naast het spoor gebouwd ten koste van de spoorlijn Keulen-Minden. Het is nog volledig bewaard gebleven en is in particulier bezit. Op de rechteroever van de Rijn bevonden zich nog meer forten aan de Weselspoorlijnen, die de vesting Wesel moesten beschermen. Van deze vestingwerken zijn geen sporen bewaard gebleven. De spoorwegmaatschappij Keulen-Minden exposeerde op de Wereldtentoonstelling van 1873 in Wenen de plannen van de Rijnbrug en de Elbebruggen in Hamburg, die nog in aanbouw waren, en ontving een erediploma van sectie III (voor wegen-, bruggen- en spoorwegbouw). [1] Aan weerszijden van de Rijn werden tijdens de Eerste Wereldoorlog betonnen bunkers gebouwd om het bruggenhoofd van Wesel te verdedigen. Ze werden in 1921 op bevel van de geallieerden opgeblazen. Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog in 1945 was de brug de laatste terugtrekkingslinie van de terugtrekkende Wehrmacht tijdens de verovering van de linker Nederrijn door Britse, Canadese en Amerikaanse troepen (Operatie Veritable vanuit het noorden, Operatie Grenade vanuit het zuiden). In de ochtend van 10 maart 1945 bliezen Duitse genietroepen op bevel van generaal Alfred Schlemm de spoorbrug van Wesel op[2] – drie dagen nadat de Ludendorffbrug bij Remagen door Amerikaanse troepen was veroverd. De brug werd na de oorlog niet herbouwd; Het was tot voor kort alleen gebruikt door twee zijlijnen. Pas in 1968 werden de overblijfselen van de twee rivierpieren, die de Rijnvaart belemmerden, verwijderd. De brug maakt deel uit van de Route van het Industrieel Erfgoed.