Μάθημα Τέχνης: Τοίχος & Κρασί. скачать в хорошем качестве

Μάθημα Τέχνης: Τοίχος & Κρασί.

Φωτογραφίες άσκησης: https://www.facebook.com/christostyre...[0]=AZZccJoOHSy5_O1sxUDArhkWGHgh7JP9HV-CJ6_6v4vsdfVob9O7bKED87yd-GeHd1hjfG67BAhaAmIvn8jTUL5KI4Bfn9Mk4iG6CMokc9BkuA&__tn__=%2CO%2CP-R ================= Από το Γκρίζο στο Χρώμα: Η Ανάγκη της Μεταμόρφωσης Τα κτίρια, όπως & οι λέξεις, μπορεί να γίνουν άκαμπτα ή ποιητικά. Η πέτρα χτίζει τείχη, όταν τα ντύνεις με χρώμα χτίζεις γεφυρώματα ψυχής. Η εικόνα μεταμορφώνεται, το γκρίζο της εγκατάλειψης σε φως δημιουργίας & δεν αλλάζει μόνο η αισθητική. Αλλάζει & η μνήμη του τόπου. Στην ιστορία, οι πόλεις χτίζονταν για άμυνα. Οι τοίχοι έγιναν να κρατούν έξω τον φόβο. Μα ο άνθρωπος που δεν φοβάται, θέλει να ζήσει μέσα στο φως. Τότε ζωγραφίζει. Το χρώμα στους τοίχους δεν είναι διακόσμηση. Είναι μαρτυρία ότι είδε ομορφιά εκεί που πριν υπήρχε μόνο σιωπή. Πράξη ελπίδας, ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει παιχνίδι, ποίηση, ανάσα. Η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη να δούμε αλλιώς. Όταν ζωγραφίζεις σε άκαμπτο τοίχο, δεν το στολίζεις μόνο, το απελευθερώνεις. Και μαζί του, απελευθερώνεις και τον εαυτό σου. ==================== Οίνος, σταφύλια & άνθος σε λευκό ύφασμα Ιστορική & εθνική διάσταση Οίνος & σταφύλια, βαθιά ριζωμένα στον ελληνικό πολιτισμό από την αρχαιότητα. Ο Διόνυσος, θεός του κρασιού & της έκστασης, συμβολίζει την υπέρβαση της ύλης & την είσοδο στο μυστήριο. Η καλλιέργεια της αμπέλου είναι πράξη ιερής φροντίδας, & το κρασί υπήρξε μέσο κοινωνίας, θυσίας & φιλοξενίας. Από τα αρχαία συμπόσια μέχρι τα μοναστηριακά κελλάρια, ο οίνος συνοδεύει την πνευματική & κοινωνική ζωή. Η μετάβαση από τον άγριο καρπό στο εκλεπτυσμένο ποτό είναι αλληγορία της ανθρώπινης εξέλιξης, από το ακατέργαστο στο θεϊκό. Στην ελληνική επανάσταση, το κρασί συχνά συνόδευε τις μυστικές συναντήσεις των αγωνιστών. Λέγεται πως σε κάποιες περιοχές, οι φιάλες κρασιού έκρυβαν μηνύματα ή χρησίμευαν ως σύμβολα συνθηματικής επικοινωνίας. Συμβολισμός στη σύνθεση Το ροζέ κρασί φέρει την αίσθηση του μεταβατικού, του ενδιάμεσου, ούτε λευκό ούτε κόκκινο, όπως η στιγμή πριν την απόφαση ή την αποκάλυψη. Τα ροζ και πράσινα σταφύλια συμβολίζουν τη δυαδικότητα: το ώριμο & το ανώριμο, το γλυκό & το όξινο, το παρόν & το μέλλον. Το άνθος είναι η ψυχή του έργου — η ευαισθησία που ανθίζει ανάμεσα στην υλική αφθονία. Το λευκό ύφασμα λειτουργεί ως καθαρτήριο πεδίο, σαν να προσφέρει το έργο σε τελετουργικό τραπέζι. Οπτική & τεχνική παρατήρηση Η σύνθεση είναι συμμετρική αλλά όχι άκαμπτη. Το μπουκάλι & το ποτήρι σχηματίζουν έναν κάθετο άξονα, ενώ τα σταφύλια & το άνθος απλώνονται οριζόντια, σαν να αγκαλιάζουν το κέντρο. Το λευκό ύφασμα λειτουργεί σαν σκηνή θεάτρου, φωτισμένη από μέσα, με τις πτυχώσεις να θυμίζουν κύματα ή πέπλο τελετουργίας. Φωτισμός-ατμόσφαιρα Το φως είναι εσωτερικό, σχεδόν μεταφυσικό. Δεν υπάρχει ορατή πηγή, αλλά όλα τα αντικείμενα λάμπουν σαν να έχουν δική τους ψυχή. Το σκοτεινό φόντο δεν απειλεί, αντιθέτως, προσφέρει βάθος & σιωπή, μας λέει: «Αυτό που βλέπεις είναι ιερό». Χρωματική αρμονία Το ροζέ κρασί, τα ροζ σταφύλια & το άνθος ανήκουν στην ίδια χρωματική οικογένεια, σαν συγγενείς. Το πράσινο φύλλων & σταφυλιών προσφέρει αντίστιξη, σαν να θυμίζει την αρχή της ζωής, την αμπελόφυλλη γέννηση. Αισθητική πρόθεση Το έργο δεν είναι ρεαλιστικό. Είναι μια πράξη εξιδανίκευσης, κάθε αντικείμενο στην καλύτερη του στιγμή. Το κρασί δεν είναι μόνον ποτό, είναι μνήμη. Τα σταφύλια δεν είναι απλώς καρποί, είναι προσφορά. Το άνθος δεν είναι διακόσμηση, είναι ψυχική αναπνοή. Υποψία αφηγηματικής σκηνής Ίσως μόλις έχει τελειώσει ένα γεύμα. Ίσως κάποιος έχει αποσυρθεί για περισυλλογή. Το ποτήρι είναι γεμάτο, όχι άδειο, η στιγμή είναι εν εξελίξει. Το άνθος δεν έχει μαραθεί, & η αγάπη είναι παρούσα. Το έργο δεν δείχνει τέλος, αλλά διάρκεια.