Swaminarayan bhaktchintamani Muktanand swami writes letter to Ramanand swami скачать в хорошем качестве

Swaminarayan bhaktchintamani Muktanand swami writes letter to Ramanand swami

આણી ઉદાસી અંતરે, એમ બોલ્યા વર્ણીરાટ; તે સુણી મુક્તાનંદજી, અતિ કરે છે ઉચાટ. ૧ આવા ત્યાગી તપસ્વી, નિરમોહી વૈરાગ્યવાન; નિસ્પૃહપણું જોઈ જાણે, રખે જાતા રહે નિદાન. ૨ કોઈક ઉપાય કરું, જેણે રહે વરણીઇન્દ્ર; પછી મીઠી વાણીએ, બોલ્યા તે મુક્તાનંદ. ૩ વૈશાખ સુદિનો વાયદો, તે નહિ પડે ખોટો નાથ; તિયાં લગી તમે રહો, કહું કરગરી જોડી હાથ. ૪ તમને કહીએ છીએ અમે એહ, તે તો જોઈને તમારું દેહ; તપે કરી તન છે દુબળું, નહીં પોંચાય શહેર છે વેગળું. ૫ ખારા સમુંદરની છે ખાડી, તે તો ભુજ જાતાં આવે આડી; નથી સીધી જાવા પગવાટ, અમે કહીએ છીએ તેહ માટ. ૬ હમણાં રહો જાળવીને પળ, હું મેલું છું લખીને કાગળ; તેનો વળતો ઉત્તર આવે, કરવું સહુને જેમ સ્વામી કાવે. ૭ તેની આગન્યા વિના નવ જાવું, અમને તો જણાય છે આવું; ત્યારે બોલ્યા હરિ તેહ પળ, સારું લખો સ્વામીને કાગળ. ૮ પછી મુક્તાનંદજી મહારાજ, બેઠા કાગળ લખવા કાજ; સ્વસ્તિ શ્રી ભુજનગર માંઈ, સ્વામી રામાનંદ સુખદાઈ. ૯ દીનબંધુ પતિતપાવન, ભક્તજનને મનભાવન; પુણ્ય પવિત્ર પ્રૌઢ પ્રતાપ, શરણાગતના શમાવો તાપ. ૧૦ કૃપાનિધિ કરુણાના ધામ, પતિતપાવન પૂરણકામ; દયાસિંધુ દિલના દયાળ, નિજ જન તણા પ્રતિપાળ. ૧૧ અનાથના નાથ અધમોદ્ધાર, તમને કરું છું નમસ્કાર; કલ્યાણકારી જે અનેક ગુણ, તેણે કરી તમે છો પૂરણ. ૧૨ સિદ્ધ સિદ્ધ્યો સર્વે કહેવાય, તે તો સેવે છે તમારા પાય; શુદ્ધ ભક્ત જે લાખું કરોડી, તે તમને નમે કર જોડી. ૧૩ આપ ઈચ્છાએ મનુષ્યાકૃતિ, તમે ધરી પ્રભુ અમ વતી; એવા તમે જન સુખકારી, પ્રભુ વાંચજ્યો વિનતિ મારી. ૧૪ અત્ર લોજથી લખ્યો કાગળ, તમ કૃપાએ સુખી સકળ; તમારા સુખના સમાચાર, લખજ્યો મારા પ્રાણ આધાર. ૧૫ બીજું લખવા કારણ જેહ, સ્વામી સાંભળજ્યો તમે તેહ; કોશળ દેશથી આવ્યા છે મુનિ, કહું વાત હવે હું તેહુની. ૧૬ દેહ માંહિ જેટલી છે નાડી, દેખાય છે તે સર્વે ઉઘાડી; ત્યાગ વૈરાગ્ય તને છે અતિ, જાણું આપે તપની મૂરતિ. ૧૭ નીલકંઠ નામે નિદાન છે, શિવ જેવા વૈરાગ્યવાન છે; મેઘ જેવા સહુના સુખધામ, દેખી દર્પ હરે કોટિ કામ. ૧૮ વર્ણીવેષ દ્રષ્ટિ અનિમેષ, બ્રહ્મસ્થિતિમાં રહે છે હમેશ; ઉદાર મતિ અચપળતા, પાસળે કાંઈ નથી રાખતા. ૧૯ કિશોર અવસ્થાને ઉતરી, આવ્યા અત્ર તીરથમાં ફરી; સુંદર મુખ ને માથા ઉપર, કેશ નાના ભૂરા છે સુંદર. ૨૦ બોલે છે સ્પષ્ટ વાણી મુખ, નારીગંધથી પામે છે દુઃખ; માન મત્સર નથી ધારતા, પ્રભુ વિના નથી સંભારતા. ૨૧ જીર્ણ વલકલ ને મૃગછાળા, હાથ માંહિ છે તુલસી માળા; સરલ ક્રિયામાં સદા રહે છે, મુનિના ધર્મને શીખવે છે. ૨૨ રાખે છે ગુરુભાવ અમમાં, વૃત્તિ લાગી રહી છે તમમાં; રસ રહિત જમે છે અન્ન, તેહ પણ બીજે ત્રીજે દન. ૨૩ ક્યારેક ફળ ફૂલ નિદાન, ક્યારે કરે વારિ વાયુપાન; ક્યારે અયાચ્યું અન્ન આવ્યું લીએ, ક્યારે મળ્યું પણ મૂકી દીએ. ૨૪ ક્યારેક મરચાં મીંઢીઆવળ્ય, જમે એજ એકલું કેવળ; ખારું ખાટું તીખું તમતમું, રસ નીરસ બરોબર સમું. ૨૫ ટંક ટાણાની ટેવ જ નથી, અતિનિસ્પૃહ રહે છે દેહથી; જે જે ક્રિયાઓ કરે છે એહ, તન ધારીએ ન થાય તેહ. ૨૬ ગ્રીષ્મ પ્રાવૃટ ને શરદ ઋતુ, હેમંત શીત ને વળી વસંતું; છોયે ઋતુમાં વસવું વને, વહાલું લાગે છે પોતાને મને. ૨૭ મેડી મોલ આવાસમાં રહેવું, તે જાણે છે કારાગૃહ જેવું; ઉનાળે તો તાપે છે અગનિ, ચોમાસે સહે ધારા મેઘની. ૨૮ શિયાળે બેસે છે જળ માંઈ, તેણે તન ગયું છે સુકાઈ; કિયાં બાળપણાની રમત, કિયાં પામવો સિદ્ધોનો મત. ૨૯ બાળપણે સિદ્ધદશા જોઈ, અમે સંશય કરું સહુ કોઈ; એના તપના તેજને માંઈ, અમારું તપ ગયું ઢંકાઈ. ૩૦ જેમ દિનકર આગળ્ય દિવો, એ પાસે ત્યાગ અમારો એવો; એની વાત તો એ પ્રમાણે છે, સર્વ યોગકળાને જાણે છે. ૩૧ તોય શિષ્ય થઈને રહ્યા છે, જેની અતિ અપાર ક્રિયા છે; કેણે થાતો નથી નિરધાર, જાણું પામ્યા છે શાસ્ત્રનો પાર. ૩૨ પૂછે છે પ્રશ્ન અલપ કાંઈ, તેમાં પંડિત રહે છે મૂંઝાઈ; સભા માંહિ વાદ પ્રતિવાદે, બોલે છે પોતે શાસ્ત્ર મર્યાદે. ૩૩ ત્યારે પંડિતના તર્ક સર્વ, થાય બંધ ને ન રહે ગર્વ; પૂછે પ્રશ્ન કોઈ પોતા પાસ, ત્યારે બહુ રીત્યે કરે સમાસ. ૩૪ ત્યારે સંશય કરે એમ મન, આ શું આવ્યા પોતે ભગવન; બેસું ધ્યાને જ્યાં જ્યાં મન જાય, તેને દેખે છે સાક્ષીને ન્યાય. ૩૫ દુરિજન વચનનાં બાણ, સહેવા પોતે વજ્ર પ્રમાણ; એવા ક્ષમાવંત મહામતિ, પરદુઃખે પીડાય છે અતિ. ૩૬ કોમળતા કહી નથી જાતિ, ઉપમા પણ નથી દેવાતી; સર્ષપ ફૂલ માખણ ને કંજ, જાણું પામ્યા કોમળતા રંજ. ૩૭ સર્વે સાધુતા જે જે કહેવાય, તે તો રહી છે જાણું એહ માંય; તમ વિના એવા ગુણ બીજે, નથી સાંભળ્યા સાચું કહીજે. ૩૮ એનાં ચરિત્ર જોઈને અમે, જાણું દ્રઢતા જોવા આવ્યા તમે; વળી તમારાં દર્શન કાજ, અતિ આતુર રહે છે મહારાજ. ૩૯ તેને રોકીને રાખ્યા છે આંઈ, કહો તો આવે તમ પાસે ત્યાંઈ; યાની વાત મેં લખી જણાવી, રાજી હો તેમ મૂકજ્યો કહાવી. ૪૦ લખ્યું છે મારી બુદ્ધિ પ્રમાણ, સર્વે જાણી લેજ્યો સુજાણ; ઓછું અધિકું જે લખાણું હોય, કરજ્યો ક્ષમા અપરાધ સોય. ૪૧ દયા કરીને વાંચજ્યો પત્ર, ઘટે તેમ લખાવજ્યો ઉત્ર; તેની જોઈ રહ્યા છીએ વાટ, આવ્યે ઉત્તર ટળશે ઉચાટ. ૪૨ વારે વારે વિનતિ મહારાજ, કરું છું હું આ વર્ણી કાજ; હશે તેમને ગમતું તે થાશે, બીજા ડાહ્યાનું ડહાપણ જાશે. ૪૩ થોડે લખ્યે બહુ માનજ્યો નાથ, રાખજ્યો દયા પ્રભુ મુજ માથ; એવો પત્ર લખ્યો મુક્તાનંદે, વાંચ્યો સાંભળ્યો સહુ મુનિવૃંદે. ૪૪ કહે મુનિ ધન્ય છો મહારાજ, અતિ રૂડો પત્ર લખ્યો આજ; વાંચી આવશે વહેલા દયાળ, પ્રભુ લેશે આપણી સંભાળ. ૪૫ પછી બોલ્યા એમ મુક્તાનંદ, સુણો નીલકંઠ મુનિઇન્દ; લખ્યો સ્વામી પ્રત્યે પત્ર અમે, કાંઈક લખોને કહું છું તમે. ૪૬ સુણી મુક્તાનંદનાં વચન, વિચાર્યું છે વરણીએ મન; હું શું લખી જણાવું સ્વામીને, કહ્યું ન ઘટે અંતર્યામીને. ૪૭ જાણે મનની વારતા તેને, સર્વે લોક હસ્તામળ જેને; એથી અજાણ્યું નથી લગાર, જાણે સર્વે અંતર માંહિ બાર. ૪૮ એ આગે કરવી ચતુરાઈ, તે વિચારી લેવું મન માંઈ; અમારે તો નથી એવો ઘાટ, લખું તમે કહો છો તેહ માટ. ૪૯ એમ કહીને બેઠા એકાંત્ય, લખવા કાગળ કરી છે ખાંત્ય; કાજુ કાગળ લીધો છે કર, માંડી પાટી ગોઠણ ઉપર. ૫૦ જમણા કરમાં કલમ લીધી, લખવા પત્રિકાની ઇચ્છા કીધી; પ્રથમ કરી મને વિચાર, માંડ્યા લખવા શુભ સમાચાર. ૫૧