Cebu City | Ep. 070 | Kapag balita ang tahimik, ano ang kulang? — Mood ng lungsod скачать в хорошем качестве

Cebu City | Ep. 070 | Kapag balita ang tahimik, ano ang kulang? — Mood ng lungsod

May kaba sa hangin, tuloy ang araw. Cebu — Evakuasyon ng mga pamilya Cebu — Paglala ng pagbaha at landslide Baybayin ng Cebu — Malakas na hangin May alat sa hangin sa tabing-dagat, sanga ng niyebe sa paa ng bato, Tila tambol ng romblon sa bubong, paa’y basa, amoy putik at yero. Mga tao nagkikiskisan sa ilalim ng payong, sapatos nagdudulas, #cebucity #tagalog #tagalogstreetflow #kanta #balita Music style: Tagalog Street Flow Tags: cebucity, newskaraoke, news, karaoke, nyhetsrytm Lyrics: May alat sa hangin sa tabing-dagat, sanga ng niyebe sa paa ng bato, Tila tambol ng romblon sa bubong, paa’y basa, amoy putik at yero. Mga tao nagkikiskisan sa ilalim ng payong, sapatos nagdudulas, Sakay ng motor, kuwarto ng barko, lampas siyete ng umaga pa rin ang sigaw. May hinila sa kuwarto—kulayang asul ng radyo, hawak ang litrato, Mga unan na mababasa, damit na sumasayaw sa hangin na may dila ng bagyo. Bintana kumakadyot, kuryente kumikintal, telepono’y di sumasagot, Pangangarap lumulubog sa bangka ng pamayanan—walang bakas ng gamot. Kahulugan ng basura, kalye nagiging ilog kapag umuulan, Plastic sa kanal, bote na lumulutang, bata naglalaro sa gitna ng alon. Sabi ni Uy: sanayin ang kamay, linisin bago pa lumaki ang sakit, Lifestyle problema, gabi-gabing tambak ng pinagtabuyan ng isip. Mga jeep tumitigil, naka-kahon ang mall, tindahan nagsusulat ng lista, Magkakapitbahay nagbibilang ng natitira, luha nagiging latak na pista. Tumaas ang tunog ng alarma, naglalakad na pulso sa vertebra ng kalsada, Isang ina sumisigaw, sapatos nawawala, apron kumakapit sa katawan niya. May lumalakad na lalaking may supot ng basura, mata ng pagod, walang ilaw, Tumutugtog sa ulo niya ang salitang "bagong gawi" na parang kulong na pangalan. Ang hangin may pangmatagalang lasa ng langis at ulan, at ang ulan may sinasabi, Na ang lungsod nagbabalik sa sinaunang galaw—panahon, tao, takas, uli. Hook: Lumayo, lumayo, lumayo sa pampang ng sigaw, Lumayo, lumayo, lumayo sa pampang ng sigaw. Kalsada nagiging talaan ng mga pangalan—walang pangakong makikita ulit, Siga ng generator naglalaro sa likod, nagwawalis ng anino sa dingding. Mga hanger na walang damit, mga bata nagbibilang ng bituin sa ilaw, At ang mga nayon naglalagay ng tableya: "Bumalik na ang dagat," sabi ng lupa. Tangan ang sako ng damit, kamay kumakapit sa gamit na di mahalaga, Dumadaloy ang kwento ng kaldero, sinturon, litrato—mga piraso ng alaala. Saksi ang estasyon ng bus, may partisyon ng mga ngiti na pinutol, Mga lumang bisikleta naghahanap ng kalye, mga aso tumatahol nang matunog. Sa bawat sulok, may plastik na kumakatok, kumakaway sa ilog, At sa likod ng bawat pinto, may sigaw na hindi kayang ilabas. Hook: Lumayo, lumayo, lumayo sa pampang ng sigaw, Lumayo, lumayo, lumayo sa pampang ng sigaw. Dumikit ang amoy ng basurang natambak—parang orasyon ng lungsod, Tulad ng maraming araw na sinasabi: "ito na raw ang lifestyle natin." May nagtula sa kanto: "Barya lang ang hatid ng kalye," tinawag na problema— Ngunit problema hindi lumalamig; sumisigaw, kumakapit, humahapdi. May nagbabantay sa bakod, may tumitibok sa dibdib, may nag-iimpake nang mabilis, Ang baybayin nagsusulat ng lista, ang tao nagtatala ng walang tigil. Dahan-dahan nauupos ang ilaw sa huling estasyon, May amoy ng pag-asa na hindi makabuo ng pangalan. Hawak kamay, basa ang palad, lumilipad ang alikabok sa likod namin.