Engelleri Kaldırın | Bir Not Herşeyi Değiştirmeye Yetti | Hikaye Kafası скачать в хорошем качестве

Engelleri Kaldırın | Bir Not Herşeyi Değiştirmeye Yetti | Hikaye Kafası

İzlediğiniz için teşekkürler, ☟Hikaye Kafası kanalımıza abone ol☟    / @hikayekafas   🎬 Hikayelerinizin animasyonunu görmek ister misiniz? ☞ GÖNDER: hikayekafasi@gmail.com ✉ Bize gönderdiğiniz hikayeler, en iyi şekilde video haline getirilecek ve kimliğiniz kesinlikle gizli tutulacaktır. Liseye başladığımda kendimi çok kötü hissetmiştim. Burası tamamen farklı bir yerdi. Herkes bir anda gruplaştı ve ben yapayalnız kaldım. Kimse beni umursamıyordu. Yanıma bile yaklaşmıyorlardı. Çünkü sinirsel tipi işitme engelim vardı. Yani bu tipteki işitme kaybı yaşayan kişiler algılama sorunu yaşayabilirler, topluluk içinde konuşulanları zayıf duyarlar. Kusurumu kabul ediyordum. Ama bu arkadaş edinmeme engel değildi.Duymak için işitme cihazı kullanıyordum, az da olsa duyabiliyor ve konuşabiliyordum. Yine de insanlar bana acıyarak bakıyorlardı. Kendi aralarında sağır sanırım diye konuştuklarını duyuyordum. Hayatta şanslı olduğum konulardan biri ailemdi ama onlara karşı hep güler yüzlü ve mutlu görünmek zorundaydım. Üzülmelerini istemediğim için dertlerimi belli etmemeye çalışıyorum. O yüzden ailem dışında birine ihtiyaç duyuyordum, her şeyimi anlatabileceğim birine. İnsanlarsa benden kaçıyorlardı. İğrençmişim gibi bakıyorlardı. Bu hiç hoşuma gitmiyordu. Karanlık, soğuk, boş bir dünyada yaşıyor gibiydim. Bir keresinde dalgın bir şekilde karşıdan karşıya geçmeye çalışıyordum. Hızla gelen arabanın freniyle irkildim. Arabayı süren kişi gözlerinden öfke akarak bir hışımla arabadan çıkıp; ya sağır mısın? dedi. Evet, evet tam da öyle demişti. Gürültüden tam duyamıyor olmama rağmen dudaklarını okuyabilmiştim. Söylediği şey karşısında, gözlerimin dolmasına engel olamamıştım. Bir şey demeden, arkamı dönüp eve doğru hızlı adımlarla ilerledim. Evet, ben sağırdım. Ama en azından kaba değildim. Duyamıyordum belki ama güçlü hislerim vardı. (kedi sahnesi) Bir gün tarih dersindeydik. Önümde oturan kıvırcık saçlı kız bana dönüp bir not uzattı. Çok şaşırdım. Notu aldım ama canımı sıkacak bir şey olmasından kokuyordum. Derin bir nefes alıp notu açtım. Notta benimle arkadaş olmak ister misin yazıyordu. Ciddi miydi? Ona güvenebilir miydim? Emin bile olmadan kabul ettim. Sonra arkadaş olduk. Bana sanki işitme engelli değilmişim gibi davranıyordu. Çok mutluydum. Kendimi ait hissediyordum, kabul edilmiş. Genellikle onunla takılıyordum. Bir sürü şey yapıyorduk birlikte. En çok da resim çiziyorduk. Onun sayesinde özgüvenim yerine gelmişti. Bana normal bir insanmışım gibi, yani bir engelim yokmuş gibi davranıyordu. Beni değiştirmişti. Artık diğer insanlarla ilişkilerimde daha rahat davranıyordum. Sosyalleşmek benim için daha kolay bir hale gelmişti. Şimdi hala çok yakın arkadaşız. Bana gerçek arkadaşın ne olduğunu öğretti, onun gibi bir arkadaşım olduğu için çok şanslıyım ve bunun için çok teşekkür ederim.