DrAMNESTIA - po co to wszystko? скачать в хорошем качестве

DrAMNESTIA - po co to wszystko?

Co skłania człowieka do tego, żeby wyjść na ulicę z dwoma wózkami sprzętu muzycznego i niezależnie od mrozu, wiatru, śniegu, deszczu czy upału - grać swoje kompozycje dla przechodniów? Co takiego motywuje go tak bardzo, że robi to praktycznie codziennie? I co znaczą słowa "doktor Amnestia" czy - "dramnestia"? Na początku chciałem po prostu sobie "dorobić". Byłem muzykiem, wystarczyło zorganizować transport i uprzyjemnić ludziom spacer po ulicy Piotrkowskiej w Łodzi. Szybko zorientowałem się, że moja muzyka daje ludziom coś więcej niż zwykłą przyjemność. Często słyszałem, że ich porusza, ogrzewa, budzi radość - a to, co robię ich inspiruje. Poczułem, że jestem na właściwym miejscu. Doktor Amnestia - to ja. A "dramnestia" to stan. Stan wolności od poczucia, że "się nie da". Da się! Bo kiedy robię to, do czego zostałem stworzony, wszystko zaczyna się układać. Dzisiaj żyję z muzyki, którą tworzę - co kiedyś było moim największym marzeniem. Da się. Bez znajomości, bez wielkiej sceny i blasku fleszy. Jest plan na więcej: by dzielić się swoją wiedzą i doświadczeniem, wspierać innych na ich własnej drodze. I grać! Nagrywać i grać! Nieważne jak trudne się to wydaje. Da się! materiały, muzyka, tekst: Mateusz Joachimiak montaż wideo: Daria Witek YouTube:    • Dawno temu postanowiłem, że będę żył z muz...   Facebook.com/DrAMNESTIA   / dramnestia   Możesz mieć realny wpływ na ten projekt poprzez Patronite.pl/DrAMNESTIA Jak zostać Patronem? Instrukcja krok po kroku: https://patronite.freshdesk.com/suppo... Jeśli nie chcesz zobowiązywać się do regularnego wsparcia, możesz skorzystać z opcji jednorazowego, anonimowego wsparcia przez PayPal.me/Drumnestia Lub wesprzeć mnie bezpośrednio na 62 1140 2004 0000 3502 7632 0186 Dziękuję za Twoje zaufanie i poświęcony czas! Dawno temu postanowiłem, że będę żył z muzyki... Dlaczego? Bo ją kocham! Kiedy komponuję, gram, śpiewam - czuję, że naprawdę żyję, że jestem na swoim miejscu. Im dłużej to robię, tym bardziej dociera do mnie, że to jest potrzebne nie tylko mnie... I że nie ma dla mnie innej drogi. To jest moje powołanie! Nie miałem znajomości ani rodziny w branży, nie kończyłem szkoły muzycznej, nie miałem nauczyciela. I wiele razy słyszałem, że to nie takie proste, że trzeba umieć się przebić, mieć dużo szczęścia... Ale... Kiedy Ty sam czujesz, że ta droga jest dla Ciebie, przeszkody tracą na znaczeniu. I tak postanowiłem - zamiast narzekać, że nie jestem w stanie zrobić tego, co bym chciał - cieszyć się robieniem czegoś, co jestem w stanie zrobić tu i teraz.