PEDAGOGIUM WSNS - Próba spektaklu "Na Huśtawce" - zrealizowane przez Religia.tv скачать в хорошем качестве

PEDAGOGIUM WSNS - Próba spektaklu "Na Huśtawce" - zrealizowane przez Religia.tv

Pedagogium, Wyższa Szkoła Nauk Społecznych jest uczelnią, której pracownicy i studenci szczególnie mocno przejęci są ideą twórczej resocjalizacji, stworzoną przez rektora tej uczelni, prof. dr hab. Marka Konopczyńskiego, a także problematyką wykluczenia społecznego w ujęciu ogólnym. Te idee leżą u podstaw działalności Teatru Pedagogium i realizują się w jego poczynaniach artystycznych -- od eksperymentu (zarówno literackiego, jak i teatralnego), aż po motywy wzięte z teatru resocjalizacyjnego. Tym razem szykuje się niezwykłe przedsięwzięcie funkcjonujące pod nazwą roboczą Teatru Wykluczonych. Zaczęło się od tego, że do teatru zgłosiła się grupa warszawskich bezdomnych z propozycją współpracy. Chcieli opowiedzieć o swoim życiu, przezwyciężyć stereotypy związane z bezdomnością i -- jak sami powiedzieli -- „pobawić się w teatr...". Od wolontariuszy, studentów Pedagogium słyszeli, że w tym miejscu jest to możliwe. Rozpoczęły się prace. Ośmioro wykluczonych, weteranów warszawskich schronisk zaczęło przychodzić na spotkania do Teatru Pedagogium. Pierwsze rozmowy były dość sztywne, ale w miarę upływu czasu wszyscy otwierali się coraz bardziej. Pojawiły się najprawdziwsze opowieści, zwierzenia, refleksje. Niepowtarzalny klimat towarzyszący tym spotkaniom znalazł wyraz w powstającej podczas nich sztuce „Na huśtawce". Napisała ją Maria Lewandowska, starając się oddać ducha, treść i język opowieści bezdomnych, ich obserwacje, doświadczenia, uczucia. Zgodnie z życzeniem uczestników spotkań sztuka zawiera elementy groteski i metafory, a nawet komizmu. W inscenizacji Marioli Daszkiewicz-Konopczyńskiej główną rolę odgrywa owa tytułowa huśtawka, metaforycznie oddzielająca świat bezdomnych -- surowe wnętrze schroniska - od świata „normalnego", reprezentowanego przez widownię. Na huśtawce bujają się bohaterowie sztuki, nieprzerwanie balansujący pomiędzy dwoma rzeczywistościami. Koncepcja autorska i reżyseria sztuki nie dają się już oddzielić od intencji i przekazu bezdomnych uczestników projektu, którzy wnoszą tu swoje opowieści, swoją muzykę, swoje rysunki i zdjęcia. Cały czas obecni, uczestniczą w pracy na wszystkich jej etapach -- scenariuszowym, scenograficznym i reżyserskim. Fragmenty losów bezdomnych, ich marzenia i tęsknoty stanowią treść spektaklu. Jego prawdziwą istotą jest bowiem sam człowiek. Wykluczony, wyśmiewany, szykanowany, niechciany, który w tym teatrze może zaistnieć inaczej. Tu jego życie nabiera sensu i blasku, tu wreszcie jest akceptowany, podziwiany. Tu zaczyna wierzyć w siebie i innych ludzi.