Od barokowej Łaźni do klasycystycznego Pałacu na Wyspie скачать в хорошем качестве

Od barokowej Łaźni do klasycystycznego Pałacu na Wyspie

Początki Pałacu na Wyspie sięgają drugiej połowy XVII w., kiedy marszałek wielki koronny Stanisław Herakliusz Lubomirski postanowił wybudować w zwierzyńcu na Ujazdowie pawilon kąpielowy zwany Łaźnią. Miała ona m.in. stać się przybytkiem Muz – bogiń oraz opiekunek sztuk i nauk. Muzom poświęcone było centralne pomieszczenie Łaźni przypominające grotę. Ściany zdobiły dekoracje w kształcie wielkich muszli i kartuszy oraz malowidła żywiołów wody i powietrza. Była tu też fontanna nazywana Hipokrene, w nawiązaniu do mitologicznego źródła na górze Helikon, które wytrysnęło spod kopyt Pegaza. Nazwa pawilonu, a w przyszłości całych Łazienek Królewskich, wzięła się od funkcji Pokoju Kąpielowego wyposażonego w dwie wanny, do których z sąsiedniego pomieszczenia dostarczano ciepłą wodę podgrzewaną w kotle. Syn Stanisława Herakliusza, Teodor, oddał Ujazdów wraz z Łaźnią w dzierżawę Augustowi II, królowi Polski z dynastii Wettynów. August II prawdopodobnie nie dokonał większych zmian w wyglądzie budynku, za wyjątkiem przekucia drzwi z Przedsionka do Groty, przez co usunięto elementy wystroju rzeźbiarskiego naprzeciw drzwi wejściowych. Wkrótce po objęciu tronu, Łazienki przejął Stanisław August, ostatni król Polski. Monarcha rozbudowywał pawilon systematycznie przez całe swoje panowanie. W 1792 roku, w ostatniej fazie przebudowy, pałac zyskał dwa pawilony boczne przyłączone mostkami. W takiej postaci jest znany obecnie, chociaż dla króla nigdy nie było to dzieło ukończone. Planował udostępnienie zgromadzonych tu dzieł sztuki społeczeństwu i projektował kolejne przebudowy. Upadek państwa polsko-litewskiego w 1795 roku wstrzymał te plany. Dziś pałac możemy oglądać niemal w takiej samej formie, w jakiej pozostawił go ostatni król Polski.