У нас вы можете посмотреть бесплатно Christos Anastassiou, Modus Opus 146, for mixed Electroacoustic Music and Flute (2024) или скачать в максимальном доступном качестве, видео которое было загружено на ютуб. Для загрузки выберите вариант из формы ниже:
Если кнопки скачивания не
загрузились
НАЖМИТЕ ЗДЕСЬ или обновите страницу
Если возникают проблемы со скачиванием видео, пожалуйста напишите в поддержку по адресу внизу
страницы.
Спасибо за использование сервиса ClipSaver.ru
Christos Anastassiou, Modus Opus 146, for mixed Electroacoustic Music and Flute (2024) Η έννοια του modus συνδέεται με τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο οι Ιδέες και οι Μορφές αποκτούν ύπαρξη και εκδήλωση στον κόσμο. Λειτουργεί ως ένας ενδιάμεσος μηχανισμός που επιτρέπει στις άυλες Ιδέες να αποκτήσουν μορφή και να εκδηλωθούν μέσα στον αισθητό κόσμο. Στη φαινομενολογική παράδοση του Edmund Husserl, η έννοια του modus μπορεί να σχετιστεί με τον τρόπο φανέρωσης των αντικειμένων στη συνείδηση. Ο Martin Heidegger προχωρά ακόμα παραπέρα, συνδέοντας το modus με την ύπαρξη του ανθρώπου (Dasein ‘’εν τω κόσμω’’ – βρίσκομαι εκεί). Ο Gilles Deleuze αντί να βλέπει τις Μορφές ως σταθερές και αιώνιες, όπως στην πλατωνική παράδοση, θεωρεί ότι η πραγματικότητα συγκροτείται από αέναες διαφοροποιήσεις. Ο όρος modus εδώ σημαίνει όχι μια σταθερή "μορφή", αλλά έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο τρόπο ύπαρξης και γίγνεσθαι Η ηχητική δομή του έργου συγκροτείται από ένα πολυεπίπεδο υλικό. Σύνθεση ρεαλιστικών ή φανταστικών ήχων και προσομοίωση πραγματικών μουσικών οργάνων μέσω φυσικής μοντελοποίησης, καθώς και φωνητικά παραθέματα δανεισμένα από τη μουσική των περιόδων της Αναγέννησης και του Μπαρόκ που αντικατοπτρίζουν την ιστορική συνείδηση, συνυπάρχουν με το φλάουτο, δημιουργώντας ένα δυναμικό μουσικό φάσμα, κατόπιν ψηφιακής επεξεργασίας και τεχνικών (binaural modeling, granulation, spatialization, layering). Το αποτέλεσμα είναι η ανάδυση μιας πολυφωνικής υφής, η οποία συνθέτει μέσω της υπέρθεσης και της διαλεκτικής των ηχητικών επιπέδων, μία σύνθετη ακουστική τοπογραφία. Το έργο απορρίπτει την γραμμική μορφολογική ανάπτυξη υπέρ μιας ανοιχτής, ρευστής μορφής, όπου η διάχυση των ηχητικών συμβάντων ακολουθεί μια σχεδόν οργανική, μη τελεολογική πορεία. Κεντρικό άξονα αποτελεί η διαλεκτική ανάμεσα στον «καθαρό» ήχο και το ετερογενές, συχνά θορυβώδες και αφηρημένο ηχητικό υλικό, μέσα από την οποία αναδύεται ένα δυναμικό πλέγμα νοηματικών και ηχητικών αντιθέσεων.