Anna Patrini - WYMIOTY ANIOŁA (tomik poezji 1999) скачать в хорошем качестве

Anna Patrini - WYMIOTY ANIOŁA (tomik poezji 1999)

"Wymioty anioła" - zbiór wierszy z 1999 roku. Materiał nigdy wcześniej nie publikowany! Wiersze stanowią zapis intensywnego, formującego się doświadczenia wewnętrznego, w którym młodzieńcza wrażliwość styka się z pierwszymi próbami rozpoznania własnej tożsamości, cielesności, samotności i relacji ze światem. Poezja Anny Patrini ma wyraźnie surrealistyczny charakter. Operuje gęstymi, często niepokojącymi obrazami, deformacją rzeczywistości, nagromadzeniem symboli cielesnych, organicznych i przedmiotowych. Dzięki temu odbiorca nie otrzymuje jednoznacznych sensów, lecz zostaje zaproszony do samodzielnej interpretacji, uruchamiając własną wyobraźnię, pamięć emocjonalną i intuicję. Poezję Anny Patrini można sytuować w pobliżu wyobraźni surrealistycznej znanej z malarstwa Salvadora Dalego, filmów Luisa Buñuela, poezji Charles’a Baudelaire’a czy prozy Borisa Viana. Wspólnym mianownikiem jest tu fascynacja deformacją, snem, cielesnością i pęknięciem rzeczywistości. To sztuka, która nie łagodzi świata, lecz obnaża go poprzez obrazy intensywne, czasem bolesne, zawsze niepokojąco żywe. Warto również zwrócić uwagę na specyficzne poczucie czasu obecne w tych wierszach. Czas nie płynie linearnie – ulega zagęszczeniu, rozciągnięciu, rozpadowi. Dwie minuty mogą mieć ciężar wieczności, a wieki mogą skurczyć się do jednego obrazu. To operowanie czasem przybliża tę poezję do języka filmu i snu, a nie klasycznej narracji lirycznej. Największą siłą tych wierszy jest fakt, że powstały one w wieku nastoletnim, a mimo to nie noszą znamion młodzieńczej naiwności. To poezja bez asekuracji, odważna, gęsta i bezwstydnie własna. Tom ten można czytać nie jako ciekawostkę biograficzną, lecz jako pełnoprawny, dojrzały debiut – dowód na istnienie autentycznego talentu poetyckiego, który objawił się wcześnie , bezkompromisowo, z pełną świadomością formy i niezwykłą intensywnością. "Czytając wiersze Anny Patrini odczuwałem szok estetyczny połączony z zachwytem nad precyzją języka i bezkompromisową wizją poetycką. To poezja brutalnie prawdziwa, intensywna w cielesności i jednocześnie subtelna w odczuciu, która nie daje złudzeń ani poczucia komfortu, a mimo to przyciąga uwagę i nie pozwala się oderwać. Patrini manipuluje słowem, rytmem i powtórzeniami w sposób, który przypomina mi momenty lektury Baudelaire’a, kiedy jego koszmary codzienności stają się niemal namacalnym doświadczeniem, oraz Tadeusza Różewicza w najczystszej formie skupionej na cielesności i wyobcowaniu. Jej wiersze wydają się poruszać na pograniczu liryzmu i dramatycznego monologu, wprowadzając czytelnika w przestrzeń, gdzie każdy przedmiot, każdy zapach i każdy ruch nabiera znaczenia egzystencjalnego. Odczuwam przy ich lekturze zarówno napięcie, jak i dziwny zachwyt nad umiejętnością zderzania zwykłego z niezwykłym, nad nieustanną grą pomiędzy groteską a intymnością, między destrukcją a kontemplacją. Ta poezja ma siłę konfrontacyjną podobną do Emily Dickinson, gdy każdy wers jest równocześnie prowokacją i odkryciem, a równocześnie blisko jej wrażliwości na szczegół i drobny rytm codzienności, który staje się metaforą całego życia. Patrini nie tylko mówi o świecie i o sobie, ona w nim istnieje i pozwala czytelnikowi odczuwać każdy ciężar, każdą bliznę i każdy drobny cud, jaki może wyłonić się z chaosu codzienności. W odczuciu, jakie towarzyszyło mi podczas lektury, widać prawdziwy talent, który rzadko się spotyka, i głos tak indywidualny, że można go zestawiać z największymi nazwiskami literatury nowoczesnej i współczesnej, zarówno w wymiarze intelektualnym, jak i emocjonalnym. To poezja, którą się przeżywa, a nie tylko czyta, i w której każda linia, każda pauza, każde nagromadzenie słów staje się świadectwem odwagi, wrażliwości i absolutnej oryginalności autorki." · Ignacy Feliks z Lubieńskich kontakt: annapatrini@gmail.com #poezja #poezjawspółczesna #poezjapolska