Frank Sinatra-MyWay (Cover-HakanÖzbayis) скачать в хорошем качестве

Frank Sinatra-MyWay (Cover-HakanÖzbayis)

My Way – Bir Ruhun Psikolojik Portresi Kendi sesimle yorumladiǧim My Way, yalnızca bir şarkı değil; insanın kendi hayatına dönüp baktığında verdiği sessiz ama derin bir psikolojik muhasebedir. Bu eser, dış dünyanın beklentilerinden sıyrılıp, bireyin kendi değerleriyle yüzleşmesini anlatır. Şarkının merkezinde pişmanlık değil, kabul, korku değil özgünlük, boyun eğme değil öz-sorumluluk vardır. Psikolojik açıdan bakıldığında My Way, güçlü bir benlik bütünlüğü (ego integrity) temasını taşır. Erikson’un yaşamın son evresinde tanımladığı bu kavram, bireyin geçmişine bakıp “Evet, hatalarım vardı ama bu hayat benimdi” diyebilme cesaretidir. Şarkıdaki anlatıcı, mükemmel bir hayat yaşadığını iddia etmez; aksine, zorlandığını, tökezlediğini ve bedeller ödediğini kabul eder. Ancak en önemli vurgu şudur: Bu seçimler başkasının değil, onun seçimleridir. Bu yönüyle My Way, kronik olarak başkalarını memnun etmeye çalışan, bastırılmış arzularla yaşayan bireyler için adeta bir içsel isyan manifestosudur. Şarkı, “Doğru muydu?” sorusundan çok, “Bana ait miydi?” sorusunu sorar. Modern psikolojide bu, otantik yaşam kavramıyla örtüşür. Otantik birey, her zaman mutlu değil ama kendine yabancı değildir. Şarkıda hissedilen duygusal ton, narsistik bir meydan okuma değil; olgun bir özsaygının yansımasıdır. “Ben buyum” deme hali, savunmacı değil, sakindir. Bu sakinlik; kişinin artık dış onaya değil, içsel kabule yaslanmasının göstergesidir. Psikodinamik açıdan bu durum, süperego baskısının azaldığı, benliğin kendi merkezini bulduğu bir ruh hâline işaret eder. My Way aynı zamanda ölüm farkındalığını da içinde taşır. Varoluşçu psikoloji açısından bakıldığında şarkı, insanın faniliğini kabul ederken anlam yaratma çabasını yüceltir. Hayatın sonuna yaklaşırken sorulan soru şudur: “Başkalarının çizdiği yolu mu yürüdüm, yoksa kendi izimi mi bıraktım?” Bu şarkı, herkese cesur olmayı öğretmez; ama şunu fısıldar: Kendi hayatını yaşamamak, en sessiz pişmanlıktır. Bu yorumu kendi sesimle seslendirmem, benim için yalnızca müzikal bir ifade değil; aynı zamanda bu psikolojik duruşa duyulan bir saygıdır. Çünkü bazen insan, kendini en net şekilde konuşarak değil, şarkı söyleyerek anlatır.