Pieśń o ciszy, która słyszy wiosnę скачать в хорошем качестве

Pieśń o ciszy, która słyszy wiosnę

I. ZIMA MÓWI SZEPTEM Zima nie krzyczy. Nie potrzebuje fanfar. Nakłada śnieg jak płaszcz milczenia i sprawdza, kto umie wytrzymać bez hałasu. Północ mówi: kto słucha ciszy zimy, usłyszy wiosnę wcześniej. Nie dlatego, że jest prorokiem. Lecz dlatego, że nie zagłusza sygnałów. II. POD ŚNIEGIEM Spójrz na pole. Martwe? Nie. Pod bielą trwa rozmowa korzeni z ziemią. Pod lodem płynie rzeka. Pod skórą bije krew. Siwosz z łęgowego lasu szepcze: korzeń nie walczy z mrozem. On słucha. Czeka na znak słońca. I nie myli się. III. STOICKI ODWROT Nie każda siła polega na oporze. Epiktet uczy: rozum nie walczy z porą roku. On współpracuje z nią. Zima nie jest wrogiem. Jest etapem. Ten, kto uderza pięścią w lód, męczy się szybciej niż ten, kto przygotowuje ziemię pod odwilż. IV. WEWNĘTRZNA ODWILŻ Jeśli dziś czujesz zastój — zatrzymaj się. Nie pytaj: „Dlaczego nic się nie dzieje?” Zapytaj: „Co dojrzewa w ciszy?” Czy coś w tobie mięknie? Czy pęknięcia pojawiają się od środka? Czy światło zaczyna szukać drogi? Największe przełomy rodzą się bez świadków. V. WOJOWNIK CISZY Wojownik, który słucha zimy, nie wyrywa drzwi z zawiasów. On je otwiera wtedy, gdy zawiasy przestają skrzypieć. Nie popycha świata. Nie przyspiesza słońca. Przygotowuje narzędzia. Porządkuje ziemię. Wzmacnia korzeń. Bo wie, że gdy przyjdzie wiosna, będzie trzeba działać. I tylko gotowi rozpoznają jej krok. VI. WIOSNA SŁYSZALNA WCZEŚNIEJ Wiosna nie zaczyna się w kwiatach. Zaczyna się w ciszy gleby. W chwili, gdy przestajesz walczyć z tym, co jest, a zaczynasz współpracować z rytmem. Największa siła to zgoda z rozumem. Największa odwaga to cierpliwość. Największa moc to usłyszeć zmianę zanim stanie się widoczna. VII. ZAKOŃCZENIE – PRZYSIĘGA Nie będę popychał wiosny. Nie będę walczył z mrozem. Będę słuchał. Bo ten, kto słucha ciszy, nie przegapia świtu. A gdy lód pęknie, nie będzie zaskoczony. Będzie gotowy.