ईशान र जादुई बगैंचा | Eeshan and his Magic Garden скачать в хорошем качестве

ईशान र जादुई बगैंचा | Eeshan and his Magic Garden

ईशान र जादुई बगैंचा | Eeshan and his Magic Garden #NepaliKidStory #bedtimestory #montessorikids #motivationalstory    / @eesanclub   ‪@EeshanClub‬ ईशान र जादुई बगैंचा ईशान नामको सानो केटो, आमा–बुबासँग गाउँमा बस्थ्यो। ऊ प्रायः बिहान सबेरै उठेर आफ्नो सानो बगैंचामा जान्थ्यो, जहाँ रंगीबिरंगी फूल र चरा थिए। ईशानलाई प्रकृतिसँग रमाउन मन पर्थ्यो। उसले सधैं सोच्छथ्यो, “यदि म बगैंचाका सबै फूलको नाम र रंग याद राख्न सकूँ भने कति रमाइलो हुन्छ!” ऊ ध्यानपूर्वक फूल हेर्थ्यो, पातहरू छुन्थ्यो र कहिलेकाहीँ पानी दिने काम पनि गर्थ्यो। तर कहिलेकाहीँ उसले महसुस गर्‍यो कि नयाँ फूलहरूका नाम सम्झन कठिन हुन्छ। एक दिन ईशानले बगैंचामा खेल्दै गर्दा एउटा सुन्दर तर अनौठो फूल देख्यो। त्यो फूल सामान्य फूल जस्तो देखिँदैनथ्यो। यसको पातहरू सुनौलो र रातो रङ्गले चम्किरहेका थिए। ईशानले ध्यानपूर्वक फूलको वरिपरि हिँडेर निरीक्षण गर्‍यो। उसले सोध्यो, “यो फूलको नाम के होला?” तर फूलले बोलेन। ईशानले सोच्यो, “सायद यो फूल जादुई हो। मलाई सिकाउन केही छ।” ईशानले फूलको वरिपरि बसेर अलिकति पढ्न सुरु गर्‍यो। ऊ सोच्यो, “म सधैं सिक्न चाहन्छु। तर कहिलेकाहीँ डर र अलमलले मलाई रोक्छ।” उसले आफैंलाई सम्झायो, “डर मान्नु हुँदैन। नयाँ कुरा सिक्न कोशिश गर्नु पर्छ।” त्यसपछि उसले फूलका पात र रंग नोटबुकमा लेख्न थाल्यो। हरेक पातलाई उसको सानो पेन्सिलले चित्र बनाउँथ्यो। बगैंचामा बितेको समय ईशानका लागि खुशीको पल बन्यो। ऊ फूलसँग मात्र रमाउँदैन, बगैंचाका साना जनावर र चराहरूलाई पनि अध्ययन गर्न थाल्यो। ऊ हरेक दिन नयाँ कुरा सिक्थ्यो—कसरी चराले गुनगुनाउँछन्, कुन जनावर कुन फूलमा जान्छ, र कुन बिरुवामा कस्तो पात हुन्छ। उसले महसुस गर्‍यो कि धैर्यता र ध्यानले धेरै कुरा सिक्न सकिन्छ। तर एक दिन, ईशानले देख्यो कि केही फूल मर्छन्। ऊ दु:खी भयो। उसले सोच्यो, “मैले उनीहरूको राम्रो ख्याल गर्न सकेको छैन।” तर त्यो दिन ऊ निराश भएन। ऊ आफ्नो गल्ती स्वीकार्यो र सोध्यो, “म यसबाट के सिक्न सक्छु?” त्यसपछि उसले योजना बनायो—बगैंचामा पानी दिने समय निश्चित गर्ने, धुलो झार्ने र पात सफा गर्ने। ईशानले देख्यो कि नियमित अभ्यासले नै काम गर्छ। अब फूलहरू फेरि चम्किन थाले। ऊ बगैंचामा बस्दा खुशी भयो र आफैंसँग भने, “यदि मैले लगातार ध्यान राखे भने म कुनै पनि चुनौती सामना गर्न सक्छु।” उसले बुझ्यो कि गल्ती हुनु सामान्य कुरा हो, तर प्रयास नगर्नु राम्रो होइन। एक दिन, ईशानले एउटा सानो चरालाई बगैंचामा पाइनो पत्तामा फसेको देख्यो। ऊ तुरुन्त दौडेर त्यो चरालाई बचायो। त्यसपछि उसले सोध्यो, “यदि मैले ध्यान नदिएको भए के हुन्थ्यो?” यसले उसलाई सिकायो कि आफूले सानो प्रयास गरेर अरूको जीवनमा फरक पार्न सकिन्छ। ईशानले बगैंचामा सिकेको कुरा विद्यालयमा पनि प्रयोग गर्न थाल्यो। उसले साथीहरूलाई भन्थ्यो, “यदि हामी ध्यानपूर्वक र लगातार प्रयास गर्यौं भने, साना कामले पनि ठूलो प्रभाव पार्छ।” साथीहरूले पनि उसबाट सिक्न थाले। समय बित्दै गयो। ईशान अब न केवल बगैंचामा, तर आफ्नो जीवनमा पनि जिम्मेवार भयो। ऊ छोटा भए पनि, उसको सोच ठूलो भयो। उसले बुझ्यो—धैर्यता, ध्यान, र नियमित अभ्यासले ठूलो सफलता ल्याउँछ। एक दिन ईशानले आफैंलाई चुनौती दियो—ऊ बगैंचामा नयाँ फूल रोप्ने निर्णय गर्‍यो। ऊ बजारबाट बीउ किनेर घर फर्कियो। ऊ सजिलै नभएको काम सुरु गर्‍यो। पहिलो प्रयासमा बीउ राम्रोसँग जमेन। तर उसले निराश भएन। उसले फेरि नयाँ तरिका अपनायो। केही दिन पछि, बीउ अंकुरित भयो। यो अनुभवले ईशानलाई बुझायो—सफलता कहिल्यै सजिलो हुँदैन। तर निरन्तर प्रयास र धैर्यले अवश्य नै लक्ष्य पुरा हुन्छ। उसले सोध्यो, “यदि म प्रयास जारी राख्छु भने, म ठूलो कुरा सिक्न सक्छु।” ईशानको बगैंचा अब केवल फूलको ठाउँ मात्र थिएन, तर एउटा सानो प्रयोगशाला जस्तै थियो। ऊ प्रत्येक दिन नयाँ कुरा सिक्थ्यो—कसरी माटो स्वस्थ राख्ने, कुन समय पानी दिने, कुन बिरुवा कति घाम चाहन्छ। उसले महसुस गर्‍यो कि सानो ध्यानले ठूलो फरक पार्छ। बगैंचामा बिताएको समयले ईशानलाई साहसी बनायो। ऊ अब गल्ती हुँदा डराउँदैनथ्यो। ऊ आफैंसँग भन्थ्यो, “गल्ती गर्नु सामान्य हो। तर प्रयास जारी राख्नु पर्छ।” एक दिन ईशानले बगैंचामा खेल्दै गर्दा एक सानो पोखरी भेट्टायो। त्यहाँ माछा र साना जनावर थिए। ऊ उत्साहित भयो र सोच्यो, “यदि मैले यहाँ पानीको ख्याल राखे भने यो सबै जीवन रमाइलोसँग बस्न सक्छ।” ईशानले बिहान–साँझ पोखरीमा पानी हाल्न थाल्यो। ऊ माछाको स्वास्थ्य जाँच्ने, घाँस र पात सफा गर्ने र साना जनावरको सुरक्षा गर्ने भयो। उसले बुझ्यो—धैर्यता र जिम्मेवारीले जीवन सजिलो र खुशी बनाउँछ। बगैंचाको कामले ईशानलाई भित्री शान्ति दियो। ऊ अब धेरै कुरा बुझ्न थाल्यो—साहस, जिम्मेवारी, र माया। उसले सिक्यो कि साना प्रयासले ठूलो उज्यालो ल्याउँछ। एक दिन ईशानको साथीहरू बगैंचामा आए। ईशानले देखायो—कसरी बीउ रोप्ने, पानी हाल्ने र फूलको ख्याल राख्ने। साथीहरूले पनि रमाइलो गर्‍यो। साथीहरू र ईशानको मिलेर काम गर्दा बगैंचा अझै सुन्दर भयो। ईशान भन्थ्यो, “यदि हामी सँगै प्रयास गर्‍यौं भने, सबै सानो कुरा ठूलो परिणाम दिन सक्छ।” समय बित्दै गयो। ईशान बगैंचाको सानो विशेषज्ञ जस्तै बन्यो। उसले साना फूल, जनावर र पोखरीको ख्याल राख्दै खुसीसाथ सिक्ने वातावरण बनायो। ईशानले बुझ्न थाल्यो कि जीवनमा सिकाइ कहिल्यै रोकिदैन। गल्ती, असफलता र चुनौती सबै सिक्ने अवसर हुन्। बगैंचामा बिताएको समयले ईशानलाई आत्मविश्वासी बनायो। ऊ अब आफ्ना निर्णयमा दृढ भयो। ऊ सोच्थ्यो, “यदि मैले प्रयास जारी राखें भने म केही पनि गर्न सक्छु।” एक दिन ईशानले बगैंचामा सानो उत्सव आयोजना गर्‍यो। उसले साथीहरूलाई आमन्त्रण गर्‍यो। सबैले बगैंचाको सुन्दरता र ईशानको मेहनत देखेर खुशी व्यक्त गरे। त्यो दिन ईशान बुझ्यो—सानो प्रयास, निरन्तर अभ्यास र माया जीवन उज्यालो बनाउँछ। ऊ मुस्कुराउँदै भन्थ्यो, “म सक्छु, तिमी पनि सक्छौ।”