Polscy wynalazcy #14 | Józef Hoffman wynalazł pneumatyczny amortyzator скачать в хорошем качестве

Polscy wynalazcy #14 | Józef Hoffman wynalazł pneumatyczny amortyzator

✔ SUBSKRYBUJ kanał! ► https://goo.gl/euAxPX ◄ ⌛ Polscy wynalazcy #14 | Józef Hoffman wynalazł pneumatyczny amortyzator #Motoryzacja #Wynalazki #Polacy 🎬 PRODUKCJA ▸ Adam Bijak https://bit.ly/2IgSeQi Józef Hoffman urodził się w Krakowie 20 stycznia 1876 roku, a zmarł 16 lutego 1957 roku w Los Angeles. Na co dzień był kompozytorem oraz pianistą, z kolei wynalazcze umiejętności rozwijał w wolnym czasie. Do 1946 roku występował na scenie i bardzo rozwijał życie artystyczne jako Michel Dvorski (pseudonim), pod skrzydłami sław, tj. Moritz Moszkowski, czy też Artur Rubinstein. Poza muzyką, w wolnych chwilach Hoffman interesował się motoryzacją i innowacjami w tym zakresie. W roku 1906 uzyskał on patent na opracowane przez siebie udoskonalenia w konstrukcji rejestratora trasy przejazdu auta, z kolei w 1913 roku stworzył on udoskonalony pneumatyczny amortyzator do samochodów. Co skłoniło Hoffmana do opatentowania nowego, ulepszonego amortyzatora? Otóż jak sam mówił – od zawsze był wrażliwy na wszelkiego rodzaju drgania i wstrząsy podczas jazdy, co niejednokrotnie objawiało się tym, że omijał on nierówno lub uszkodzone drogi. Finalnie postanowił wziąć sprawy w swoje ręce i w ten sposób powstał amortyzator umożliwiający komfortową jazdę po niemal każdej drodze. Pomysł przyjął się bardzo dobrze i w 1927 roku jego amortyzatory były produkowane seryjnie i stosowane były w bardzo dużej ilości amerykańskich aut. Ponadto, historia często przypisuje Hoffmanowi opracowanie wycieraczki samochodowej, jednak udokumentowana historia tego urządzenia samochodowego przeczy takim twierdzeniom, co z kolei znajduje potwierdzenie w tym, że Polak nigdy nie wspominał o wycieraczkach w swoich opowieściach. Co ciekawe, Hoffman zasłynął nie tylko innowacjami w zakresie motoryzacji, ale także w muzyce, która towarzyszyła mu od najmłodszych lat. Otóż był on autorem przyrządu służącego do rejestracji gry na fortepianie lub pianinie poprzez zapis kolejnych uderzeń instrumentu. W 1941 roku Polak opatentował jeszcze jedno urządzenie, którego celem była redukcja stawianych przez klawisze fortepianu oporów. Ostatecznie jego dorobek wynalazcy zamknął się w ok. 30 patentach.