У нас вы можете посмотреть бесплатно Co zrobić, gdy ugryzie nas kleszcz? Borelioza i zapalenie mózgu или скачать в максимальном доступном качестве, видео которое было загружено на ютуб. Для загрузки выберите вариант из формы ниже:
Если кнопки скачивания не
загрузились
НАЖМИТЕ ЗДЕСЬ или обновите страницу
Если возникают проблемы со скачиванием видео, пожалуйста напишите в поддержку по адресу внизу
страницы.
Спасибо за использование сервиса ClipSaver.ru
Miniatury filmów zostały wykonane samodzielnie przez autora niniejszego kanału lub pobrane na zasadzie CC0 (Creative Commons Zero) z domen publicznych i w żaden sposób nie naruszają niczyich praw autorskich. Choroby są przenoszone przez wszystkie stadia rozwojowe kleszczy – larwy, nimfy i postaci dorosłe, jednak najczęściej, przez nimfy. Ponieważ wielkość pasożytów nie przekracza 1 mm, czasami ukąszenia są niedostrzegalne. Do zarażenia dochodzi, w przypadku boreliozy, najczęściej po 24 godzinach od ukąszenia, w przypadku KZM – do zakażenia może dojść krótko po ukąszeniu. Czasami do zarażenia dochodzi dopiero przy nieprawidłowym usuwaniu kleszcza, dlatego duże znaczenia ma zarówno czas ekspozycji na ślinę pasożyta, jak również sposób jego usuwania z powierzchni skóry. Borelioza i kleszczowe zapalenie mózgu to przykłady chorób zakaźnych, ale niezaraźliwych, to znaczy nie przenoszą się z człowieka na człowieka. Borelioza jest wywoływana przez bakterię Borrelia burgdorferii. Objawem zakażenia jest charakterystyczna zmiana skórna – rumień wędrujący, który pojawia się najwcześniej po 3 dniach od ukąszenia przez kleszcza. Rozpoznanie rumienia jest wystarczającym kryterium do postawienia diagnozy. Poza tymi przypadkami, postaci bez rumienia lub w późniejszych stadiach, wymagają do potwierdzenia wykonania badań serologicznych. Diagnozę stawia się na podstawie wyniku testów serologicznych i objawów klinicznych. Samo oznaczenie przeciwciał nie ma wartości diagnostycznej i nie wystarcza do rozpoznania. Leczenie boreliozy we wszystkich stadiach polega na 14-21-dniowej antybiotykoterapii. Nie zaleca się przyjmowania antybiotyku „na wszelki wypadek”, ani długotrwałej antybiotykoterapii. Szacuje się, że około 30% kleszczy jest zainfekowanych. Trzeba jednak pamiętać o tym, że nie każde zarażenie spowoduje zachorowanie. Kleszczowe zapalenie mózgu i opon mózgowych, KZM, wczesnowiosenne zapalenie mózgu, to choroba zakaźna wywołana przez wirusa kleszczowego zapalenia mózgu. Istnieje kilka serotypów wirusa, najbardziej zjadliwe są typy żyjące w Azji i na terenie Rosji. W Polsce zainfekowane są głównie kleszcze z województwa warmińsko-mazurskiego i lubelskiego. Na KZM nie ma lekarstwa, istnieje skuteczne szczepienie podawane w trzech dawkach. Nie każda infekcja powoduje zachorowanie, w większości, bo w około 80% przypadków choroba ogranicza się do objawów grypopodobnych, gorączki, złego samopoczucia, osłabienia, bólów stawowo-mięśniowych. Tylko u około 20% chorych występuje tak zwana druga faza choroby, czyli typowe zapalenie opon mózgowych lub mózgu, z porażeniami, nudnościami, wymiotami, zaburzeniami widzenia, sztywnością karku, zaburzeniami koordynacji ruchów. Śmiertelność jest nie większa niż w klasycznej grypie. Po przebyciu choroby mogą nadal występować, nawet przez wiele lat, objawy pochorobowe, takie jak zaburzenia słuchu, niedowłady, depresja. Należy pamiętać o profilaktyce, używaniu środków odstraszających owady i pajęczaki, noszeniu szczelnych ubrań w czasie wędrówek po lasach, dokładnym obejrzeniu ciała po powrocie do domu, a w razie ukąszenia przez kleszcza na jego usunięciu pęsetą i zdezynfekowaniu miejsca ugryzienia. Nie stosuje się profilaktyki antybiotykowej lub podania surowicy odpornościowej. Profilaktyką przedekspozycyjną w przypadku KZM jest szczepienie, które chroni przed zachorowaniem w 95% przypadków. Piśmiennictwo: 1. Aucott JN. Infectious Disease Clinics of North America. 2015, 29: 309–23. 2. Williams, Carolyn. Jones and Bartlett Publishers. 2007, 447. 3. Lantos PM. Infectious disease clinics of North America. 2015, 29: 325–40. 4. Steere AC, Sikand VK, Schoen RT, Nowakowski J. Clin. Infect. Dis. 2003, 37: 528–32.