Pieśniarz – Lud morskich fal скачать в хорошем качестве

Pieśniarz – Lud morskich fal

   • Opowieści Pieśniarza   Muzyczna opowieść fantasy o grupie najemników oraz ich długiej podróży pełnej przygód. Przeplatające się losy bohaterów i eksperymentalna muzyka tworzą historię, która wpływa na świat. Dla fanów fantastyki i tych, którzy lubią nietypowe formy audio. #opowiescipiesniarza Słońce ledwo musnęło horyzont, a już niebo nad granią zaczęło się żarzyć – nie ciepłym różem świtu, tylko zimnym, gniewnym blaskiem, jakby sama Góra rozpaliła żyły lawy pod skórą skał. Torv znał ten blask lepiej niż własne dłonie. Blask Poranka – ogień, co spływa z gór, gdy coś je rozgniewa. Weźmie, co mu się należy. Albo wszystko. Pamiętał opowieść dziadka, sprzed lat, kiedy ten był jeszcze chłopakiem. Ktoś z starego miasta – ponoć syn ostatniego żeglarza – chciał uciec. Wziął łódź w nocy, odepchnął się od brzegu, nie złożył ofiary, nie wyszeptał słów. Morze milczało, ale Góra… Góra się obudziła. Blask spłynął jak rzeka płynnego srebra i ognia, zalał ulice starego miasta, pochłonął domy, spalił połowę mieszkańców w łóżkach. Ci, co ocaleli, wyszli na plażę bladzi jak muszle, z popiołem we włosach. Od tamtej pory stare rody przysięgły: nikt obcy nie dotknie morza. Nikt z brzegu nie wypłynie bez ich zgody i wiedzy. Bo jeśli Góra znów poczuje zdradę, Blask nie zadowoli się jednym miastem. Weźmie wszystkie wioski, całą zatokę, aż zostanie tylko popiół i cisza. Torv siedział na omszałym głazie, splatał palce i patrzył, jak strażnicy wracają ścieżką z plaży. Sześciu, w parach, włócznie z czarnego obsydianu na ramionach – ostre jak brzytwa, ale kruche, trzeba je wymieniać co sezon. Prawdziwego metalu prawie nie było. To, co krążyło w wiosce, to stare rodowe pamiątki: zardzewiały sztylet z czasów przed Klątwą, fragment pancerza z wygrawerowanym herbem, czasem grot strzały, co pamiętał jeszcze dziadka dziadka. Takie rzeczy nie leżały na plaży – morze od pokoleń nie wyrzucało metalu. Artefakty przechodziły z rąk do rąk w starych rodach, czasem jako posag, czasem jako okup za milczenie, czasem jako dar dla straży, żeby dziecko mogło dostać miejsce na służbie. W wiosce mówili: „Tkanina okryje ciało, ale stal okryje duszę… a my mamy tylko wspomnienia stali”. Na lewym rękawie strażników wisiał pleciony trójząb – trzy ostrza z wodorostów i końskiego włosia. Trzy miasta. Trzy ostrza chroniące morze przed nami i nas przed morzem. Matki plotły je w połogu, szeptały nad nimi słowa, które znali tylko kapłani z Górskiego Przyczółka. Bo morze i góry to jedno. A my jesteśmy ludem, który pilnuje wód i skały. Zza przesmyku nikt nie powrócił. Karawana z głębi lądu docierała dwa razy do roku – jesienią i wiosną – zanim śnieg i lawiny zamknęły drogę. Przywoziła zboże, len, narzędzia z drewna, kości i rogu. Zabierała sól, suszone wodorosty, bursztyn. Nikt mniejszy nie ryzykował – pojedynczy kupiec ginął w wąwozach albo strażnicy go łapali, bo „nie ma znaku starego rodu”. Statki? Nie. Morze nie wpuszczało nikogo, kto nie znał słów. A stare rody nie wypływały – pilnowały linii piany, żeby nikt inny nie próbował. I żeby Góra nie drgnęła. Z dołu dobiegł brzęk łańcuchów. Strażnicy schodzili – czterech niosło na sieci dwóch obdartych przybyszów, trzeciego prowadzili związanego. Twarze mieli sine, oczy puste, jakby wciąż widzieli ogień spływający z grani. „Nowi” – pomyślał Torv. Albo ci sami głupcy co co roku. Zawsze się znajdowali – z interioru, z legend o „zatoce skarbów za klifami”. Zawsze kończyło się lochami pod latarnią, chłostą na placu Solnym, a czasem… oddaniem morzu, żeby Blask się uspokoił. Torv poprawił kosz na plecach. Szeleściły muszle i kilka kawałków bursztynu. Wróci do chaty, uplecie kolejny kosz, wieczorem pójdzie do „Pod Trzema Ostrzami” posłuchać, kogo złapali i co mówili. Wypije kufel solnego piwa, kiwnie głową i wróci spać. Bo życie toczy się na brzegu. A góry patrzą.