Huisduinen скачать в хорошем качестве

Huisduinen

Huisduinen rond 1930 was een klein, charmant kustdorpje direct ten westen van Den Helder, nog net geen voorstad maar al sterk verbonden met de marine- en havenstad. Het telde enkele honderden inwoners en ademde een rustige, enigszins chique badplaats-sfeer uit – vooral tussen circa 1925 en 1932 het hoogtepunt van zijn populariteit als bescheiden familiebadplaats. Het *brede zandstrand* lag voor het dorp, toegankelijk via de Badhuisstraat (de naam herinnert nog aan die functie). Badgasten kwamen met de tramlijn vanuit Den Helder (tot 1917 actief, maar de herinnering leefde nog) of met de fiets en auto. Er stonden *badkoetsjes* klaar op het Galgenveld, waarmee mensen zich lieten afrijden naar het water; paarden waadden daarna zelf de zee in. Pensions en kamers boden logies: huizen als ‘Huize Johanna’ (Duinweg 4) namen in de zomer bad- en pensiongasten op. Er was een *badpaviljoen* (sinds 1890) en enkele hotels en pensions zoals Pension Panorama. Het dorp werd gedomineerd door militaire elementen. Direct naast het centrum stond *Fort Kijkduin* (Napoleontisch, 1811-1813), deel van de Stelling Den Helder, met kazematten, kanonnen en grachten. Ten noorden ervan rees de imposante *Lange Jaap* op (64 m, gietijzeren vuurtoren uit 1878), hét herkenningspunt van de regio met zijn vier schitteringen per 20 seconden. Het dorpje zelf had smalle straten met lage huizen, een oud *Huisduiner kerkje* (met 16e-eeuwse klok) midden in het centrum, een dorpsschool en wat winkeltjes. In 1930 richtten bewoners de vereniging *Huisduiner Belang* op omdat ze vonden dat er te weinig gebeurde aan verfraaiing: slechte wegen, gebrekkige verlichting, vuilafvoer en lage gasdruk ergerden menig inwoner en badgast. Men klaagde openlijk in de Helderse krant dat het dorp niet aantrekkelijk genoeg werd gemaakt voor toeristen. Toch was het een idyllische plek: duinen, zeezicht, rust, af en toe militairen in oude uniformen (sommigen uit 1930-diensttijd), en ’s zomers levendigheid door badgasten. Dit veranderde abrupt na 1932: de Afsluitdijk verlegde de stroming in het Marsdiep, het strand erodeerde snel en de badplaats-droom spatte uit elkaar. Rond 1930 was Huisduinen dus nog een kleine, trotse, maritiem-militaire parel aan zee – chique voor wie rust zocht, maar al op de rand van verval.