(26) 15.Mektup/4 | Hz Ali (ra)’ın harika kemalatına rağmen çıkan anlaşmazlığın hikmeti nedir? скачать в хорошем качестве

(26) 15.Mektup/4 | Hz Ali (ra)’ın harika kemalatına rağmen çıkan anlaşmazlığın hikmeti nedir?

(26)Mektubat 1. Kısım 15. Mektup 2. sualin devamı ve 3. sual Sayfa 43-44-45. (Hayrat Neşriyat Osmanlıca Orijinal Nüsha) Hz. Ali ile Hz. Muaviyenin muharebesinin mahiyyeti nedir? Sıffin savaşı nedir? Hilalafette takva ve siyaset? Emevi dönemindeki milliyetçilik ve zararları? Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin neden emevilere karşı durdular? O dönemdeki feci olayların hikmeti neydi? Ayrıca İslamsız İman ve İmansız Müslüman olur mu? Av. Ali KURT(15)    • (15) 9.Mektup/2 | Kur'ân ahkâmına taraftar...   İslamda MİRAS nasıldır, miras taksimindeki hikmetler nelerdir? Av. Ali KURT(18)    • (18) 11.Mektup 3-4 Mebhas | İslamî miras t...   ÖLÜM bir nimet midir? Av. Ali KURT (2)    • (2) 1.Mektup 2.Sual | Ölüm de hayat gibi n...   Eğer desen: “Hilâfet-i İslâmiye noktasında İmâm-ı Alî’nin (ra) fevkalâde iktidarı, hârikulâde zekâsı ve yüksek liyâkatiyle beraber, seleflerine nisbeten muvaffakiyetsizliği nedendir?”Elcevab: O mübârek zât, siyâset ve saltanattan ziyâde, daha çok mühim başka vazîfelere lâyık idi. Eğer tam muvaffakiyet-i siyâsiye ve tamam saltanat olsa idi, şâh-ı velâyet ünvân-ı mâ‘nidârını bihakkın kazanamayacaktı. Halbuki zâhirî ve siyâsî hilâfetin pek çok fevkınde ma‘nevî bir saltanat kazandı. Ve üstâd-ı küll hükmüne geçti. Hatta kıyâmete kadar saltanat-ı ma‘nevîsi bâkî kaldı. Ama Hazret-i İmam-ı Alî’nin (ra) Vak‘a-i Sıffîn’de Hazret-i Muâviye’nin (ra) tarafdârları ile muhârebesi ise, hilâfet ve saltanatın muhârebesidir. Yani Hazret-i İmâm-ı Alî, (ra) ahkâm-ı dîni ve hakāik-i İslâmiyeyi ve âhireti esas tutup, saltanatın bir kısım kanunlarını ve siyâsetin merhametsiz mukteziyâtlarını onlara fedâ ediyordu. Hazret-i Muâviye (ra) ve tarafdârları ise, hayat-ı ictimâiye-i İslâmiyeyi saltanat siyâsetleriyle takviye etmek için azîmeti bırakıp ruhsatı iltizâm ettiler. Siyâset âleminde kendilerini mecbûr zannedip ruhsatı tercîh ettiler. Hataya düştüler. Ama Hazret-i Hasan (ra) ve Hüseyin’in (ra) Emevîler’e karşı mü­câdeleleri ise, din ve milliyet muhârebesi idi. Yani Emevîler, devlet-i İslâmiyeyi Arab milliyeti üzerine istinâd ettirip, râbıta-i İslâmiyeti râbıta-i milliyetten geri bıraktıklarından, iki cihetle zarar verdiler. Birisi, milel-i sâireyi rencide ederek tevhîş ettiler. Diğeri, unsuriyet ve milliyet esasları adâleti ve hakkı ta‘kîb etmediğinden zulmeder, adâlet üzerine gitmez. Çünki unsuriyetperver bir hâkim, millettaşını tercîh eder. Adâlet edemez. اَلْأِسْلَامِيَّةُ جَبَّتِ الْعَصَبِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةَ لَا فَرْقَ بَيْنَ عَبْدٍ حَبَشِيٍّ وَسَيِّدٍ قُرَيْشِيٍّ اِذَٓا اَسْلَمَا fermân-ı kat‘îsi ile, râbıta-i dîniye yerine râbıta-i milliye ikāme edilmez. Edilse adâlet edilmez. Hakkāniyet gider. İşte Hazret-i Hüseyin, râbıta-i dîniyeyi esas tutup, muhik olarak onlara karşı mücâdele etmiş. Tâ makam-ı şehâdeti ihrâz etmiş. Eğer denilse: “Bu kadar haklı ve hakîkatli olduğu halde neden muvaffak olmadı? Hem neden kader-i İlâhî ve rahmet-i İlâhiye onların fecî‘ bir âkıbete uğramasına müsâade etmiş?” Elcevab: Hazret-i Hüseyin’in yakın tarafdârları değil, fakat cemâatine iltihâk eden sâir milletlerde, yaralanmış gurûr-u millîleri cihetiyle, Arab milletine karşı bir fikr-i intikam bulunması, Hazret-i Hüseyin ve tarafdârlarının sâfî ve parlak mesleklerine halel verip, mağlûbiyetlerine sebeb olmuş. Ama kader nokta-i nazarında fecî‘ âkıbetin hikmeti ise, Hasan ve Hüseyin ve onların hânedânları ve nesilleri, ma‘nevî bir saltanata nâmzed idiler. Dünya saltanatı ile ma‘nevî saltanatın cem‘i gayet müşkildir. Onun için onları dünyadan küstürdü. Dünyanın çirkin yüzünü gösterdi. Tâ kalben dünyaya karşı alâkaları kalmasın. Onların elleri muvakkat ve sûrî bir saltanattan çekildi. Fakat parlak ve dâimî bir saltanat-ı ma‘neviyeye ta‘yîn edildiler. Âdî vâliler yerine, evliyâ aktâblarına merci‘ oldular. Üçüncü suâliniz: “O mübârek zâtların başına gelen o fecî‘ gaddarâne muâmelenin hikmeti nedir?” diyorsunuz. Elcevab: Sâbıkan beyân ettiğimiz gibi, Hazret-i Hüseyin’in muârızları olan Emevîler saltanatında, merhametsiz gadre sebebiyet verecek “Üç Esas” vardı. Birisi: Merhametsiz siyâsetin bir düstûru olan, hükûmetin selâmeti ve âsâyişin devamı için eşhâs fedâ edilir. İkincisi: Onların saltanatı unsuriyet ve milliyete istinâd ettiği için, milliyetin gaddarâne bir düstûru olan, milletin selâmeti için her şey fedâ edilir. Üçüncüsü: Emevîler’in Hâşimîler’e karşı an‘anesindeki rekābet damarı, Yezîd gibi bazılarda bulunduğu için, şefkatsiz bir gadre kābiliyet göstermişti. Dördüncü bir sebeb de, Hazret-i Hüseyin’in tarafdâr­larında bulunuyordu ki, Emevîlerin Arab milliyetini esas tutup sâir milletlerin efradına ‘memâlik’ ta‘bîr ederek köle nazarıyla bakmaları ve gurûr-u millîlerini kırmaları yüzünden, milel-i sâire Hazret-i Hüseyin’in cemâatine intikamkârâne ve müşevveş bir niyet ile iltihâk ettiklerinden, Emevîler’in asabiyet-i milliyelerine fazla dokunmuş, gayet gaddarâne ve merhametsizcesine meşhur fâciaya sebebiyet vermişlerdir. Mezkûr dört esbâb, zâhirîdir. Kader noktasından bakıldığı vakit, Hazret-i Hüseyin ve akrabasına, o fâcia sebebiyle hâsıl olan netâic-i uhreviye ve saltanat-ı rûhâniye ve terakkıyât