Emilian Kamiński - Konie narowiste ("Кони привередливые") - wersja recitalowa z gitarą; ~ 1991r. скачать в хорошем качестве

Emilian Kamiński - Konie narowiste ("Кони привередливые") - wersja recitalowa z gitarą; ~ 1991r.

Pieśń Włodzimierza Wysockiego "Konie narowiste" w powyższym polskim przekładzie wykonywana była przez Emiliana Kamińskiego w warszawskim Teatrze Ateneum w spektaklu "Wysocki" (reż.: Wojciech Młynarski; premiera: 8 kwietnia 1989). - Wersja bez ostatniej zwrotki. - "Konie narowiste" (przekład z lat 80-tych): "Nad urwiskiem, gdzie zapada świat w przepaść mroczną i nagłą, Moje konie uporczywy bat wciąż pogania, ponagla. Duszno mi, powietrza mało, choć wiatr czarne chmury goni, Kracze mi jak oszalały, że przepadłem, że już po mnie. Trochę wolniej, moje konie, wolniej nieście mnie, Chociaż bat raz po raz pręgą znaczy wam sierść. Co za konie się trafiły karo-narowiste, Jak tu dożyć mych lat, pieśń dośpiewać mą jak?... Ach, ja pić koniom dam, pieśń dośpiewać chcę wam, Jeszcze żyć chwilę tam, gdzie przepaści skraj sam. Oto ginę jak śnieżynka, kiedy wiatr ją zmiata z dłoni, Martwe ciało me poniosą w step na saniach kare konie, Czemu nie pofolgujecie, gdy umieram, gdy odchodzę, Czemu coraz szybciej mkniecie po ostatniej mojej drodze? Trochę wolniej, moje konie, wolniej nieście mnie, Błagam was, nie ponoście mnie tak! Co za konie się trafiły, karo-narowiste, Jak tu dożyć mych lat, pieśń dośpiewać mą jak?... A ja pić koniom dam, pieśń dośpiewać chcę wam, Jeszcze żyć chwilę tam, gdzie przepaści skraj sam..." przekład: Michał B. Jagiełło (?) Wojciech Młynarski (?) Andrzej Bianusz (?) Andrzej Jarecki (?) - Владимир Высоцкий "Кони привередливые" (1972 г.) : "Вдоль обрыва, по-над пропастью, по самому по краю Я коней своих нагайкою стегаю, погоняю… Что-то воздуху мне мало - ветер пью, туман глотаю… Чую с гибельным восторгом: пропадаю, пропадаю! Чуть помедленнее, кони, чуть помедленнее! Вы тугую не слушайте плеть! Но что-то кони мне попались привередливые - И дожить не успел, мне допеть не успеть. Я коней напою, я куплет допою, - Хоть мгновенье ещё постою на краю… Сгину я - меня пушинкой ураган сметёт с ладони, И в санях меня галопом повлекут по снегу утром… Вы на шаг неторопливый перейдите, мои кони, Хоть немного, но продлите путь к последнему приюту! Чуть помедленнее, кони, чуть помедленнее! Не указчики вам кнут и плеть! Но что-то кони мне попались привередливые - И дожить не успел, мне допеть не успеть. Я коней напою, я куплет допою, - Хоть мгновенье ещё постою на краю…(...)"