De walvisstaarten in Spijkenisse moesten tegen wervel- en valwinden kunnen скачать в хорошем качестве

De walvisstaarten in Spijkenisse moesten tegen wervel- en valwinden kunnen

Het moest tegen wervelwinden en valwinden kunnen, maar begin november werd het wereldnieuws toen het een doorgeschoten metrostel hield. Het kunstwerk van twee walvisstaarten werd in 2002 geplaatst bij het metrostation De Akkers in Spijkenisse. Hans Muller weet alles van de bouw van de staarten en vertelt bevlogen wat de tuien van de Erasmusbrug te maken hebben met de draagkracht van de walvisvin.De gemeente Rotterdam wilde voorkomen dat met het kunstwerk hetzelfde gebeurde als met de Erasmusbrug in 1996. Die bleek twee maanden na de opening te zwalken bij wind, omdat er problemen waren met tuien. Om dat gezwaai bij de walvisstaarten te voorkomen, werd met prototypen getest in de windtunnel van NLR, het Koninklijk Nederlands Lucht- en Ruimtevaartcentrum in Emmeloord."Daar worden ook vliegtuigen getest, dus het was de juiste plek om te kijken hoe sterk het kunstwerk was", zegt Hans Muller die in 1989 Solico oprichtte. Dat bedrijf is gespecialiseerd in oplossingen met composieten. Om die reden werd hij betrokken bij de klus.De walvisstaart is uit twee delen opgebouwd, legt Muller uit. "De romp is 60 procent van het kunstwerk. Een betonnen fundatie, met een stalen flens. De staart is de overige 40 procent en bestaat uit composiet, glasvezel en polyester. Alle windmolenbladen op onder andere de Maasvlakte zijn ook van dat materiaal, en niet van staal."Na het bizarre ongeluk op 2 november is Hans Muller naar Spijkenisse gegaan. Hij vindt het knap dat de sculptuur het heeft gehouden. "Het is er niet voor ontworpen."Volgens Muller is het nog niet duidelijk hoe groot de schade aan het kunstwerk is, maar dat er veel schade is, is zeker. "Je ziet dat er glasvezel los ligt. Zo'n metrostel weegt gauw drie of vier ton. Voor zover je kunt zien, is het vooral de oppervlakte die beschadigd is. Je moet voorkomen dat het kunstwerk verder beschadigd raakt door regen die het kunstwerk binnendringt."Muller vindt ook dat de sculptuur het verdient om snel gerepareerd te worden. "Die heeft het treinstel en de machinist gered."Het kunstwerk is altijd naamloos geweest, maar kreeg door het ongeluk wereldwijde bekendheid. "Iedereen zag het op BBC en CNN", zegt Muller. "Op Google wordt het nu 'The train saving whales' genoemd."