Głód, niewola, ale i pierwsza miłość... Życie w kołchozie – Antoni Łapiński cz. 2. Świadkowie Epoki скачать в хорошем качестве

Głód, niewola, ale i pierwsza miłość... Życie w kołchozie – Antoni Łapiński cz. 2. Świadkowie Epoki

Nagranie zrealizowane przez INSTYTUT PILECKIEGO w ramach projektu ŚWIADKOWIE EPOKI. Witamy na kanale Świadkowie Epoki. Jeśli uważasz materiał za WARTOŚCIOWY prosimy o „ŁAPKĘ W GÓRĘ”. Zapraszamy też do oglądania innych nagrań z kanału „Świadkowie Epoki”. Prosimy o SUBSKRYPCJĘ, pozwoli nam to rozwinąć kanał i dzielić się coraz ciekawszymi historiami. Zachęcamy też do podzielenia się swoją opinią w KOMENTARZACH. A może znasz kogoś, kto mógłby opowiedzieć nam swoją historię? Pisz do nas na adres: swiadkowieepoki@instytutpileckiego.pl Nasz dzisiejszy bohater: Antoni Łapiński (ur. 1923, zm. 2020), Sybirak, weteran 2. Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa, uczestnik bitwy o Monte Cassino. Razem z rodziną został zesłany na wschód w kwietniu 1940 r. Z rodzinnych Łap wywieziono ich najpierw do Białegostoku, następnie dalej w granice Związku Sowieckiego. Przy przekraczaniu granicy kolejarze prosili ich o chleb – to był zwiastun głodu, jakich na nich czekał na stepach Kazachstanu. Do swojego kołchozu dotarli 1 maja 1940, akurat dowieziono tam wódkę i cała załoga świętowała. Po kilku dniach kołchoz wrócił do pracy i zaczęło się ciężkie życie w warunkach sowieckiego niewoli. Mimo tego Antoni Łapiński przeżył tam swoją pierwszą miłość, zakochując się w młodej rosyjskiej nauczycielce Katii. Związek zakończył się na początku 1941, kiedy to NKWD skierowała Łapińskich do pracy przy budowie zaplecza linii kolejowej w mieście Atbasar. Warunki były fatalne, 10 godzin dziennie ciężkiej fizycznej pracy i drakońskie kary, np. pół roku łagru za wylanie wiadra z zaprawą. Po ataku III Rzeszy na Związek Sowiecki w czerwcu 1941 wymiar pracy zwiększono na 12 godzin dziennie. Na szczęście ogłoszono Układ Sikorski-Majski i Polacy z niewolników stali się sojusznikami. Łapińscy uzyskali więcej swobody, starali się odszukać brata, aresztowanego przez NKWD jeszcze w Łapach w październiku 1939. Podchodzili do przejeżdżających pociągów i wołali "Czy jest tam Łapiński?" - w końcu stał się cud i brat się odnalazł! Rodzina połączyła się, następnie dotarła do nich wiadomość o formującym się polskim wojsku w okolicach Taszkientu. Po długich i trudnych staraniach uzyskali zwolnienie z pracy na kolei. Początkiem roku 1942, przy 40-stopniowym mrozie, ruszyli do Uzbekistanu, aby zapisać się do polskiej armii. Copyright by Instytut Solidarności i Męstwa im. Witolda Pileckiego.