HAYDEN - Polscy Mistrzowie École de Paris скачать в хорошем качестве

HAYDEN - Polscy Mistrzowie École de Paris

Henryk Hayden (1883–1970) Henryk Hayden urodził się 24 grudnia 1883 roku w Warszawie w zamożnej rodzinie kupieckiej. Początkowo miał zostać inżynierem – w 1902 roku rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej, jednak trzy lata później, porzucił je na rzecz malarstwa. Zapisał się do Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie szybko dostrzeżono jego talent. W 1907 roku wyjechał do Paryża – miasta artystów. Tam kontynuował naukę w Académie „La Palette pod okiem Charlesa Guérina i Georgesa Desvallières’a. Często podróżował na północ Francji, szczególnie do Bretanii, gdzie odwiedzał malarskie kolonie w Pont-Aven, Le Pouldu i Doëlan. W tych miejscach spotkał Władysława Ślewińskiego – ucznia Gauguina – który wywarł na niego duży wpływ. W Bretanii Hayden malował pejzaże – spokojne sceny z życia codziennego, plaże i bretońskie domki. Jego obrazy były pełne barw i miękkich linii, z czasem stawały się coraz bardziej zgeometryzowane. W Paryżu Hayden zaprzyjaźnił się z czołówką ówczesnej awangardy: Jacquesem Lipchitzem, Picassem, Jeanem Metzingerem, Juanem Grisem, Severinim i Henri Matissem. Często bywał też w Sanary-sur-Mer, Cassis czy Douarnenez. Regularnie wystawiał swoje prace na paryskich Salonach: Jesiennym (od 1909 roku), Niezależnych, Tuileries i Majowym. W 1915 roku zamieszkał na Montparnassie i rozpoczął kubistyczny okres swojej twórczości. Malował martwe natury, muzyków i aktorów. Obrazy z tego czasu były bogate w formy, często oparte na kolorowych płaszczyznach – to tzw. kubizm syntetyczny. Jedna z jego najsłynniejszych prac z tego okresu – „Trzej muzykanci” (1919) – stała się inspiracją dla późniejszego obrazu Picassa o tym samym tytule. W 1920 roku na krótko wrócił do Polski. Od 1922 roku jego styl uległ zmianie. Porzucił surowość kubizmu i wrócił do obserwacji natury. Malował pejzaże i portrety, czasem kobiece akty. Jego modelki miały pełne kształty i jasne ciała rozświetlane promieniami słońca. Były to obrazy realistyczne, ale pełne ciepła, malowane z uczuciem. Tworzył też martwe natury – z wazonami, owocami czy butelkami – ujmowane z wielką prostotą. W latach 30. i 40. brał udział w wielu wystawach – m.in. w słynnych galeriach paryskich: Druet, Rosenberga, Zborowskiego, Bernheim i Zak. W 1923 roku rozpoczął stałą współpracę z marszandem Leopoldem Zborowskim. Wystawiał także w Londynie – w Waddington Gallery – oraz w Polsce, np. w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. Podczas II wojny światowej, z powodu żydowskiego pochodzenia, musiał się ukrywać. Przebywał wtedy w Owernii i Roussillon, gdzie poznał m.in. Roberta i Sonię Delaunay oraz zaprzyjaźnił się z pisarzem Samuelem Beckettem. Do Paryża wrócił w 1941 roku. Po wojnie jego twórczość stała się bardziej dekoracyjna. Wciąż malował martwe natury, pejzaże i kompozycje figuratywne, często upraszczając formy i zestawiając wyraziste kolory – szczególnie czerwień i czerń. Wykorzystywał też litografię, tworząc grafiki o silnym rytmie i dynamicznej linii. W 1968 roku w Musée National d’Art Moderne w Paryżu zorganizowano jego wielką retrospektywę. W kolejnych latach wystawy jego dzieł odbyły się m.in. w Rennes, Troyes i Dublinie. Zmarł w Paryżu 12 maja 1970 roku. Tłumacz Języka Migowego – Jakub Studziński Realizacja – Bogusław Hynek Ilustracje w filmie: Zdjęcia udostępnione dzięki uprzejmości: Villa la Fleur, Wikipedia Projekt „Polscy Mistrzowie École de Paris” realizowany jest w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Partnerami projektu są: Centrum Sztuki Mościce i Villa la Fleur. 0:00 Biogram artysty 1:25 Obrazy 5:50 Ciekawostki z życia artystki 7:36 Audiodeskrypcja wybranego dzieła 10:48 Napisy końcowe #ecoledeparis #hayden #pjm