Crkve u Velikoj Hoči скачать в хорошем качестве

Crkve u Velikoj Hoči

Velika Hoča, na oko tri kilometara jugoistočno od Orahovca, jedno je od najstarijih i najvećih srpskih sela u Podrimlju, nedaleko od starih gradova Prizren, Peć i Priština. Selo Velika Hoča u centru atara oko glavne srednjovekovne saobraćajnice koja prati tok Hočanske reke, jedno je od retkih srpskih naselja koje je opstalo u ovom delu posle dolaska civilnih i vojnih predstavnika Misije UN 1999. godine. Do 1999. godine u Velikoj Hoči je u oko 300 domaćinstava živelo oko 1500 Srba i nekoliko romskih porodica, dok danas u samom naselju živi oko 600 stanovnika srpske nacionalnosti i jedna romska porodica. Od nekadašnjih 120 ha pod vinogradima, sa 4.000 do 5.000 čokota po hektaru, sada se obrađuje tek trećina. Od crnih sorti grožđa najčešće se proizvode vina “prokupac", “vranac" i “game", a od belih sorti “smederevka" i “rizling". Nekada su velike količine grožđa prodavane fabrici pića “PKB Orvin", dok je manji deo korišćen za domaću proizvodnju, porodičnu upotrebu i prodaju. Proizvodi se i domaća rakija - komovica. Tako su grožđe, vino i rakija, viševekovni glavni proizvodi sela. Postojanje rimskog naselja na prostoru današnje Velike Hoče potvrđuje trasa rimskog puta, od Prištine, pored utvrđenja na Zatriču, kroz Orahovac, Brnjače i Belu Crkvu, do sela Pirana i Našeca, na levoj obali Drima. Arheološki nalazi dva rimska glinena ćupa zapremine 300 i 400 litara, potvrđuju da je ovde postojalo naselje čiji se živalj bavio vinogradarstvom i zemljoradnjom. U Orahovcu, Retimlji, Zrzu, Prizrenu i Suvoj Reci pronađeno je više sitne plastike i nadgrobnih spomenika. U Orahovcu je nađena figura slona s postoljem na prelazu I u II vek naše ere. U muzeju u Prizrenu se čuva žrtvenik iz III veka iz sela Čifluka kod Orahovca, sa latinskim tekstom Aureliusa Kasinusa, dekuriona municipijuma, odnosno gradskog središta rimske provincijske vlasti. Vizantija je nasledila antičku, grčko-rimsku civilizaciju i razvila humanističku kulturu pre zapadnoevropskog humanizma i renesanse, te su i ovi prostori vekovima bili u sastavu Vizantijske države. Srbi su između 867. i 874. godine od Vizantinaca primili pismenost, ćirilično pismo, običaje i hrišćanstvo pravoslavnog obreda. Iz tog vremena potiče srpska porodična svetkovina “slava", kao kult umrlih predaka koji se vekovima neguje u Velikoj Hoči. U svakoj kući na istočnom zidu stoji ikona ili slika svetitelja kućnog zaštitnika, koji se i u najtežim vremenima slavio. U selu Bela Crkva, južno od Velike Hoče, na levoj obali Drima a na putu za Prizren, kod mesta Požig (Paljevina), otkriveni su ranovizantijska trobrodna crkva sa grobnicom i krstionicom iz VI veka i srednjovekovna nekropola sa 120 grobova u sloju iznad porušene crkve. U jednom od grobova pronađen je novac vizantijskog cara Isaka Anđela (1185-1195), iz XII veka. Naselje Velika Hoča praslovenskog imena, jedinstven je spomenik kulture u kome se nalazi 13 crkava, od kojih su osam sačuvane, a pet razrušene i pretvorene u crkvišta, što sa tradicionalnim narodnim graditeljstvom od izuzetnog značaja, čini dragocen kulturno-istorijski kompleks i kulturnu celinu. U Velikoj Hoči postoje sledeće crkve i crkvišta: Sv. Nikole, Sv. Jovana Krstitelja, Sv. apostola Luke, Sv. arhiđakona Stefana, Sv. proroka Ilije, Sv. apostola Petra, Sv. Ane Bogorodičine majke, Sv. arhanđela Gavrila, Sv. Nedelje, Sv. Petke Trnovske (Srpske), Sv. Prečiste Matere Božje, crkve nepoznatog svetitelja na Dugom Ridu, raseljenog i razorenog manastira Izbišta, crkve Sv. Vlasija i Sv. Spasa, čije lokacije nisu poznate. Naseljeni deo Velike Hoče okružen je sa tri crkve i dva crkvišta, dok se unutar sela nalazi jedno crkvište, tri crkve i jedna kapela.