Ten film pokazuje, jak wyrwać się z życiowej pętli скачать в хорошем качестве

Ten film pokazuje, jak wyrwać się z życiowej pętli

Dzień świstaka zdarza się każdemu z nas. Tylko zazwyczaj nie budzi nas codziennie ta sama piosenka w radiu… choć czasem poniedział bywa podejrzanie podobny do wtorku. „Dzień świstaka” (1993) w reżyserii Harolda Ramisa, z Billem Murrayem i Andie MacDowell, to film, który pod płaszczem komedii romantycznej ukrywa jedną z najciekawszych opowieści o sensie życia, zmianie i dojrzewaniu. Phil Connors – zgorzkniały, arogancki prezenter pogody – trafia do małego miasteczka Punxsutawney, by relacjonować lokalne święto… świstaka. To, co miało być najgorszym dniem jego życia, okazuje się dniem, który będzie przeżywał w nieskończoność. W tym odcinku opowiadam: skąd wziął się pomysł na film i jak inspiracją stała się… wampiryczna nieśmiertelność, dlaczego zamknięcie „wieczności” w jednej dobie było genialnym rozwiązaniem scenariuszowym, jak „Dzień świstaka” wpisuje się w etapy żałoby Kübler-Ross, dlaczego Bill Murray pogryzł się ze świstakiem (dosłownie), ile lat Phil mógł spędzić w pętli czasowej – i czemu brak odpowiedzi jest kluczowy, oraz jak film można interpretować przez pryzmat buddyzmu, chrześcijaństwa, judaizmu, filozofii Nietzschego czy mitu Syzyfa. To także historia o tym, że nie da się być Bogiem. Że są rzeczy, których nie można zmienić. I że prawdziwe uwolnienie przychodzi dopiero wtedy, gdy przestajemy żyć wyłącznie dla siebie. Phil nie ratuje świata. Nie zostaje bogiem. Po prostu staje się dobrym człowiekiem. I to wystarcza. Bo tak jak my wszyscy – budzi się codziennie, robi to samo, żyje w rutynie. A „Dzień świstaka” przypomina, że jeśli już w niej tkwimy, to może warto wykorzystać ją do tego, by jutro – nawet jeśli będzie takie samo – być choć odrobinę lepszą wersją siebie. „Kochać życie to także kochać fakt, że ono przemija.” – Rick Brookhiser Informacja o prawach autorskich (Fair Use): W materiale wykorzystano fragmenty filmu „Dzień świstaka” (1993) na zasadach dozwolonego użytku (fair use) w celach edukacyjnych, analitycznych i krytycznych, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa autorskiego.