Σε ποια θρησκεία περνάς καλύτερα μετά τον θάνατο;; скачать в хорошем качестве

Σε ποια θρησκεία περνάς καλύτερα μετά τον θάνατο;;

🎈 Instagram:   / papp.panos   Στον Χριστιανισμό, η Κόλαση παρουσιάζεται ως αιώνια απομάκρυνση από τον Θεό. Δεν είναι μόνο τόπος τιμωρίας, αλλά κατάσταση απόλυτης μοναξιάς και συνειδητοποίησης ότι η σωτηρία χάθηκε για πάντα. Ο πόνος περιγράφεται ως αδιάκοπος, τόσο πνευματικός όσο και υπαρξιακός, ενώ ο χρόνος παύει να έχει νόημα. Ο Παράδεισος, αντίθετα, είναι η αιώνια ένωση με τον Θεό, μια κατάσταση απόλυτης ειρήνης, πληρότητας και ζωής χωρίς φόβο, πόνο ή θάνατο. Στο Ισλάμ, η Κόλαση είναι έντονα σωματική και λεπτομερώς περιγεγραμμένη. Η τιμωρία περιλαμβάνει φωτιά, καύσωνα και επαναλαμβανόμενο πόνο. Για ορισμένους η παραμονή είναι προσωρινή, για άλλους αιώνια, όμως σε κάθε περίπτωση ο πόνος βιώνεται ως πραγματικός και συνεχής. Ο Παράδεισος περιγράφεται ως τόπος ανταμοιβής, ειρήνης και αφθονίας, όπου η ύπαρξη συνεχίζεται χωρίς πόνο, φόβο ή στέρηση, τόσο σε πνευματικό όσο και σε υλικό επίπεδο. Στον Βουδισμό, η Κόλαση δεν θεωρείται αιώνια ούτε θεϊκή τιμωρία. Είναι μια προσωρινή κατάσταση που προκύπτει από το κάρμα, δηλαδή τις ίδιες τις πράξεις του όντος. Ο πόνος λειτουργεί ως συνέπεια και κάθαρση, όχι ως εκδίκηση. Όταν εξαντληθεί το αρνητικό κάρμα, η ύπαρξη συνεχίζεται σε άλλη μορφή. Η τελική απελευθέρωση δεν είναι ένας παράδεισος, αλλά η Νιρβάνα: η πλήρης παύση του πόνου, της επιθυμίας και του κύκλου των επαναγεννήσεων. Στον Ινδουισμό, τόσο η Κόλαση όσο και ο Παράδεισος είναι προσωρινά στάδια μέσα στον αέναο κύκλο της ύπαρξης. Η Κόλαση περιλαμβάνει διαφορετικά επίπεδα πόνου, ανάλογα με τις πράξεις του ατόμου, και λειτουργεί ως τιμωρία και εξισορρόπηση του κάρμα. Ο Παράδεισος είναι χώρος απόλαυσης και ανταμοιβής, αλλά δεν διαρκεί για πάντα. Όταν το καλό κάρμα εξαντληθεί, η ψυχή επιστρέφει ξανά στη γήινη ζωή. Άλλες θρησκείες μιλούν για αιώνια σωτηρία ή αιώνια τιμωρία. Άλλες βλέπουν τον πόνο ως παροδικό στάδιο και την απελευθέρωση ως στόχο. Σε κάθε περίπτωση, ο Παράδεισος και η Κόλαση δεν είναι μόνο τόποι, αλλά τρόποι με τους οποίους οι άνθρωποι προσπάθησαν να δώσουν νόημα στον πόνο, την ευθύνη και το τέλος της ζωής.