Biorezonans wykrył "glizdę", owsiki, tasiemca, motylicę, bruzdogłowca i alergię. Co robić? Jak żyć? скачать в хорошем качестве

Biorezonans wykrył "glizdę", owsiki, tasiemca, motylicę, bruzdogłowca i alergię. Co robić? Jak żyć?

Miniatura pochodzi z domeny Pixabay i została pobrana na licencji CC0 (Creative Commons Zero). Nie wymaga przypisania. Film edukacyjny. UWAGA! Nie należy mylić biorezonansu z rezonansem magnetycznym (MR, MRI). Pierwsze badanie jest oszustwem, drugie wartościowym narzędziem diagnostyki obrazowej. Biorezonans to pseudonaukowa, pseudodiagnostyczna metoda wykrywania chorób u człowieka. Jest zwykłym oszustwem, którego ofiarami padają niestety nieświadomi ludzie. Zwykle dotyczy to pacjentów nieufającym lekarzom i metodom diagnostyki laboratoryjnej. W Polsce podobnym badaniem, również pseudonaukowym, jest badanie żywej kropli krwi. Należy unikać gabinetów i ludzi oferujących takie badania, ponieważ nie mają one żadnej wartości medyczno-diagnostycznej ani nie są podstawą do podjęcia leczenia. Najczęściej w badaniu biorezonansem wykrywa się: pasożyty, nierzadko mnogie infestacje lub jednocześnie kilka pasożytów; alergię; zakwaszenie organizmu; czasami zatrucia metalami ciężkimi. Żadna z tych diagnoz nie powinna być traktowana poważnie. Uprzejmie proszę o nieprzesyłanie do mnie wyników badania biorezonansem ani żywej kropli krwi, ponieważ nie podejmuję się ich interpretacji. Z takimi wynikami należy udać się do wróżki lub jasnowidza. Biorezonans zagraża zdrowiu i życiu ludzi, ponieważ: może opóźniać postawienie właściwej diagnozy, może powodować u pacjentów nieuzasadnione obawy po wykryciu u nich nieistniejącej choroby, wykonanie badania obciąża pacjenta dodatkowymi kosztami, wynik jest autoryzowany przez osobę nieuprawnioną, badanie często jest wykonywane przez osobę nieposiadającą kompetencji i wiedzy medycznej. ZAPAMIĘTAJ! Poniższe wskazówki uchronią Cię przed oszustwem: zakwaszenie organizmu nie istnieje (ICD-10), Candida spp. jest składnikiem fizjologicznej flory przewodu pokarmowego, jamy ustnej i skóry, a leczenia wymagają tylko choroby wywołane przez tego grzyba (kandydoza), po przeprowadzeniu i potwierdzeniu met. diagnostyki laboratoryjnej (nie biorezonansem ani nie badaniem żywej kropli krwi), alergię może potwierdzić tylko za pomocą skórnych testów u alergologa lub badaniem krwi na obecność swoistych przeciwciał w klasie IgE, w połączeniu z objawami klinicznymi (np. świąd oczu, nosa, kichanie, wyciek wodnistej wydzieliny z nosa itp.), zatrucie metalami ciężkimi potwierdza się badaniem krwi (czasami również włosów i moczu u pracowników narażonych zawodowo), infekcja kilkoma pasożytami jelitowymi (owsiki, glista, lamblia itp.) praktycznie się nie zdarza, chyba że u osób bardzo zaniedbanych (bezdomnych), założenie białego fartucha, schludne ubranie (garnitur i krawat) czy uprzejmość nie nadają osobie żadnych kompetencji w zakresie diagnostyki i leczenia. Piśmiennictwo: 1. Ernst E. "Research in complementary and natural classical medicine”. 11, s. 171–173, 2004. 2. Schöni MH, Nikolaizik WH, 2. Schöni-Affolter F. „Int Arch Allergy Immunol.”. 112, s. 238–246, 1997. 3. Wüthrich B. „J Investig Allergol Clin Immunol”. 15, s. 86–90, 2005. 4. Nienhaus J, Galle M. „Forsch Komplementmed”. 13, s. 28–34, 2006. 4. Aldona Dembińska-Kieć, Jerzy Naskalski. Diagnostyka laboratoryjna z elementami biochemii klinicznej, Eldra Urban & Partner, 2017. 5. Neil O.: Electrodermal Skin Testing for Food Allergy May Result in False-Positive Results, Medscape, 2004 (dostęp; 12.06.2019). 6. ewith GT, Kenyon JN, Broomfield J, Prescott P, Goddard J, Holgate ST. Is electrodermal testing as effective as skin prick tests for diagnosing allergies? A double blind, randomised block design study. BMJ : British Medical Journal. 2001;322(7279):131–134. 7. Wüthrich B. Unproven techniques in allergy diagnosis. „J Investig Allergol Clin Immunol”. 15 (2), s. 86–90, 2005. 8. Ernst E. Bioresonance, a study of pseudo-scientific language. „Forschende Komplementärmedizin und klassische Naturheilkunde", Research in complementary and natural classical medicine”, 2004, 11 (3), s. 171–173.